Tatakai Sekai


 
IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 What the... [&Tsuna]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 5:35 pm






Rustig was Dakotah naar buiten gelopen. Ze zuchtte en keek opzij naar Micah. ‘Nee, Micah, blijf maar bij Satsuji. Ik ga een wandeling maken en als ik aangevallen word door een of andere sukkel, ben jij ook in gevaar,’ zei Dakotah, maar het had niet veel zin meer. Micah sprong vrolijk achter haar aan en Dakotah stak haar handen machteloos in de lucht. ‘Waarom snappen puppy’s nou niks van mensen?’ vroeg ze en Micah blafte verontwaardigd. ‘Je bent geen hond,’ snauwde ze hem toe en Micah keek haar uitdagend aan. ‘En durf me nog een keer zo aan te kijken en Satsuji en ik eten vanavond wolf!’ riep ze hem toe en Micah grauwde geamuseerd. Zuchtend liep Dakotah door. ‘Hoe kun je nu blijven lachen als ik je zo commandeer?’ vroeg ze en Micah drukte zijn kopje tegen Dakotahs been, alsof hij daarmee wou zeggen dat hij heel veel van haar hield. ‘Ik ook van jou,’ zei Dakotah en ze bukte zich en gaf hem een kusje op zijn kopje. Ze liep rustig door. Ze ging vandaag zwemmen. Een nadeel: het moest wel naakt, maar ach, wie zou er eigenlijk komen? Trouwens, als Satsuji en zij genoeg geld zouden hebben, zou ze een zwembroek gaan kopen en een bikini of zo iets, of hoe dat ding ook mocht heten. Toen ze aankwam bij de rivier, deed ze op haar dooie gemak haar kleren uit waarna ze in het water sprong. Ze grinnikte even en liet zich lekker in het water zakken. Toen Micah begon te grommen, vloekte ze. Er kwam vast iemand aan!

&Tsuna
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 6:14 pm

Daar stond hij dan een jongen van 1.73. Dat was een normale lengte voor iemand van zijn leeftijd. Je kon hem niet echt lang noemen en ook niet kort. Hij had kort bruin haar dat alle kanten op schoot en goud, geel gekleurden ogen. ''Bommetje!'' riep hij luid. Hij sprong het water in met alleen een zwart gekleurde zwembroek aan. Hij was licht gespierd wat normaal was voor iemand die alleen hand- to hand vocht. Natuurlijk had hij wel enkele afstand aanvallen voor de zekerheid. Zijn sterkste aanval was een lange afstand aanval dus het was niet dat hij in het nadeel was bij een lange afstand gevecht. Hij haalde diep adem en ging onderwater zwemmen. Het was hier zo'n 4 meter diep en gelukkig voor hem was de stroom hier het zwakst van de hele rivier. Hij had lang gezocht naar een plek met een normale tempo, als hij zo'n 50 meter verder zou zwemmen zou de water sterk genoeg zijn om hem te vermoorden. Hij kwam weer boven water en haalde diep adem. ''Natsu, blijf jij hier?'' vroeg hij aan zijn Pet. ''Is goed!'' antwoordde deze. Het was niet dat Natsu water haatte, hij vond het er echt heel leuk uit zien. Hij zou heel graag willen leren zwemmen maar hij kon niet in het water. Zijn lichaam was bedekt met vuur. Het was niet dat hij dood ging van het water, het begon alleen te prikken wat niet leuk voelde. ''Ik ben zo terug.'' Tsuna haalde diep adem en ging toen onderwater.

Zonder dat hij het door had zwom hij mee met de stroom mee. Hij kwam tegen iets aan en kwam dus weer naar boven. ''Dat was leuk,'' mompelde hij in zichzelf. Hij wreef met zijn handen over zijn ogen om weer normaal te kunnen kijken. Hier leek de grond loop baar maar de stroom was niet sterk. Hij opende zijn ogen en keek naar een grommende wolf. Waar was hij? Waar was Natsu? Bang keek hij naar de wolf. Zou het bijten? Waarschijnlijk wel anders zou het niet grommen. Bang liep hij achteruit hij voelde dat hij tegen iemand aan kwam. Hij draaide zich om en zag een meisje staan. Was ze.. bloot? ''Uwh!'' hoorde je hem zeggen. Hij zette zijn hand voor zijn ogen om haar niet te zien, toch keek hij tussen zijn vingers door. Wat deed er iemand bloot in de rivier?

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 7:45 pm






Grijnzend keek Dakotah naar Micah. Niet omdat hij zo gromde, eerder om de belachelijke situatie waarin ze terechtgekomen was. Ze had kunnen weten dat ze hier niet alleen was. Maar ze had al een manier om haar lichaam te bedekken. Rustig liet ze met haar krachten een paar bubbels komen die de edele delen van haar huid goed verborgen. Ze maakte met die bubbels een soort bikini. Zo, dat was wel beter. Ze schrok toen iemand tegen haar botste. ‘Hoi,’ zei ze en ze keek even blozend naar haar ‘bikini’. Het was een echte bikini van bubbels gemaakt, dan. Micah gromde naar hem. ‘Je hoeft niet bang voor hem te zijn, hoor,’ zei Dakotah en ze ging zelf een beetje achteruit. Dadelijk was het zo’n jongen die alleen maar om haar lichaam hier was. Ze deed nog een paar zwemslagen naar achteren en keek hem toen aan. Vuurrood haar, roodachtige – als ze het goed had – ogen en een knap, jong gezichtje. Het zou jammer zijn als hij zijn imago zou verpesten door ongewenste intimiteiten. Ze grijnsde even om dat woord, eigenlijk was het niet grappig, maar wie maakte dat eigenlijk uit? Misschien kon ze voor de verandering eens aardig doen, aangezien hij echt bang leek te zijn voor Micah en dat haar deels haar medelijden op deed wekken. Maar dat ze hier zo naakt voor hem stond – gelukkig in het water dat veel bedekte – was eigenlijk best gênant. ‘Luister eens, uh..’ Ze had zijn naam nog niet gehoord en hij de hare niet, logisch, ze waren dan ook nog maar net tegen elkaar opgebotst. ‘… jochie. Als je een gentlemen bent, draai jij je nu om, of anders,’ zei ze en ze keek naar Micah, die wild begon te grommen. Natuurlijk zou ze Micah niet echt op hem afsturen, maar hij moest gewoon niet kijken.

Toen ze dacht dat hij de boodschap wel begrepen had, kwam ze uit het water en begon zich om te kleden. Ze had een topje dat haar schouders bloot liet en waardoor je de aanzet van haar borsten redelijk goed zag – en dan vond Micah van Dakotah dat het raar was dat zij het raar vond dat mannen haar op die manier wel wouden – en deed een spijkerrokje aan, nadat ze haar onderbroek doodleuk had aangetrokken. Ja, ze kon moeilijk de hele tijd naakt in het water bij hem blijven. ‘Je kunt weer kijken,’ mompelde ze en ze zette zich neer. ‘Als je dat al niet gedaan had, tenminste,’ zei ze en Micah gromde, maar een geamuseerde blik was bij Dakotah verschenen, iets wat zeldzaam was. ‘Vertel eens, hoe heet je?’ vroeg ze en ze keek hem aan. Ze ging haar eigen naam niet zeggen als ze de zijne nog niet wist, het zou raar zijn. Als het iemand van een Country was – aan het haar en de ogen zou je denken dat hij van de Fire Country was – dan kon ze niet te gauw gegevens over zichzelf prijsgeven, maar deze jongen leek haar niet echt gevaarlijk. Ze had geen idee waarom ze het dacht, maar de schrikreactie voor Micah van hem daarnet had haar zo geamuseerd, dat het gevaar voor haar weggevallen was. En anders had ze haar boemerang nog altijd, daarmee leefde hij ook niet lang meer.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 8:10 pm

Het meisje begroette hem. Nog steeds keek hij haar maar half aan. Zo'n wolf die niks deed? Dat geloofde hij niet. Die beestte hadden niet zulke grote tanden voor niks. Natsu daarentegen mocht hij wel. Hij wist niet waarom, misschien omdat het een Chibi- achtig iets was? Het was klein en bol en zag er schattig uit. Iets wat hij niet van wolven kon zeggen. Misschien vond hij Natsu net eng omdat hij gewend was aan het diertje? Hij had Natsu als Ei gevonden zelf uitgebroed en zelf de naam gegeven. Hun namen leken best wel op elkaar, maar hij dacht daar niet aan bij zijn naam geven. Hij dacht aan Natsu wat zomer betekende in het japans. Bij zomer dacht hij aan hitte en bij hitte dacht hij aan vuur. Natsu was duidelijk bedekt met vuur, die niet pijn deed. Hij kon het vuur zo vaak aanraken als hij wou. Natsu kon zelfs door het gras rollen er gebeurde niks. Hij kon dan zelf bepalen. Als hij wou zou hij dingen in de fik steken en als hij dat niet wou, gewoon niet. Ook voelde sommige mensen zijn hitten en verbrandde als ze hem aaide. Dit was alleen als de persoon kwade gedachte had. ''Please don't hit me!'' Was het eerste wat hij aan haar zei. Hij wist al dat meisjes het niet leuk vonden om bloot gezien te worden. Het was niet dat hij expres naar haar toe gegaan was om haar bloot te zien. Het was per ongeluk, echt!

Toen Dakotah hem beviel om te draaien deed hij dit zonder na te denken. Hij deed zijn ogen dicht en wachtte braafjes op haar teken. Eigenlijk was hij best dom, hij draaide zich gewoon om. Stel je voor dat het meisje een Traitor was en dat ze zijn kop eraf zou hakken terwijl hij zich omdraaide? Hij slikte. Hij wou nog niet dood! Hij had geen keus, hij moest zo blijven. Als hij zou omdraaien om te kijken of ze hem eigenlijk stiekem wou aanvallen zou ze hem zeker weten doodde, of het een traitor was of niet. Toen ze zei dat hij weer kon kijken draaide hij zich opgelucht om. Gelukkig er was nog niks gebeurd. ''T-...'' Hij bleef even stil. ''T-Tsuna..'' zei hij nu stotterend. Ze zou hem nu vast uitlachen. Hij zag er best wel kewl uit, vond hijzelf dan, en dan gedroeg hij zich zo. Hij kon er niks aan doen! Hij had geluk dat hij niet altijd zo was, in een gevecht gedroeg hij zich ook kewl. Vond hij dan. Toch vond hij gevechten niet leuk, ze deden altijd zo'n pijn! ''M-mevrouw.. zou i-ik mogen vragen h-hoe U heet?'' vroeg hij nu nog stotterend. Het duurde even voordat hij zijn zin had afgemaakt.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 8:29 pm






Rustig keek ze hem aan en Micah liet zijn dreigende houding zakken en ging op de grond liggen. Micah vond dat hij wel genoeg voor Dakotah had gedaan. Dakotah was zelf verdergegaan met haar conversatie met de jongen, dan mocht ze het ook zelf oplossen als ze in de problemen kwam, vond hij. Natuurlijk zou hij gelijk opspringen als ze in gevaar was, maar Dakotah kennende, die liet zich echt niet gauw beetnemen en zeker niet door een jongen. Dakotah trok haar wenkbrauw verbaasd op toen ze hem hoorde praten. Haar blik was bijna spottend. Ze had een totaal ander gedrag verwacht van deze jongen. Een hele arrogante, denkend dat hij alle meisjes kon krijgen. ‘Nou, was dat nu zo moeilijk?’ vroeg ze spottend toen hij zijn naam uitgesproken had, maar ze had wel een lief – redelijk lief, dan – glimlachje erbij, wat betekende dat ze zijn gedrag en respect zeer op prijs stelde. Ook zijn volgende woorden lieten haar glimlachen, maar bracht haar ook op pikante ideeën. Deze jongen was overduidelijk niet uit op haar lichaam, maar hij was zo bang en deed zo voorzichtig. Ze kon hem toch wel een klein beetje plagen met haar vrouwelijke kanten? Ze wou hem wel eens zo rood als een biet zien worden. Ze kon, als ze wou, de mannen het hoofd lekker op hol laten slaan, alleen was ze wijs en gebruikte ze die kracht eigenlijk nooit, aangezien ze dan echt verkeerde ideeën in hun hoofd stampte en dan was het haar eigen schuld als ze op haar afkwamen. Ze keek hem rustig aan en grinnikte toen even. ‘Mijn naam is Dakotah, moet ik het voor je spellen?’ vroeg ze en ze keek hem daarbij met een pokerface aan. Eigenlijk was het heel gemeen. Kwam ze eindelijk iemand tegen die vriendelijk was, deed ze zo.

Elegant trok ze haar been omhoog en boog ze zich voorover, zodat de opening van haar topje nog dieper werd. Ze had zin om hem flink te laten zweten, maar deze keer niet met angst. Deze keer van schaamte omdat hij per ongeluk naar dingen keek waar hij eigenlijk niet naar zou mogen kijken. ‘Achternaam heb ik niet,’ zei ze en ze gaf hem daarbij een knipoogje, waarna ze zich weer naar achter boog. Oké, nu had ze hem wel genoeg laten zweten. ‘Maar goed,’ zei ze en ze schudde haar haren heen en weer, alsof ze een soort godin van de zon was. Dit was gewoon zo leuk en grappig. Ze kon die jongen lekker hard laten zweten en laten schrikken. Maar nee, dat ging ze dus niet doen. Dit was niet voor herhaling vatbaar. ‘Je moet niet zo naïef zijn,’ zei ze zacht tegen hem en ze liet haar voeten in het water glijden. ‘Ik had je ook je kop af kunnen hakken,’ zei ze en ze keek hem daarbij even donker aan. ‘Zolang jij geen problemen zoekt, krijg je er ook geen, lief van mij hè?’ vroeg ze, plagend bedoeld en ze zette een schattig, zoet glimlachje omhoog. Haar grijze ogen keken diep in zijn ogen. ‘Tsuna, hè? Mooie naam,’ complimenteerde ze hem en je kon aan haar blik zien dat ze het meende. ‘Van welke Country?’



- Wooeeesj! Mijn inspiratie is terug van vakantie Meow -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 8:51 pm

Nog steeds zat Tsuna in het water en half bloot. Hij had liever wat kleren aan gehad bij een meisje. Ze kon nu wel zijn sexy lichaam zien. Ze boog zich voorover. Deed ze het nu expres? Dit kon hij niet echt zien, misschien was ze altijd zo? Toch voelde hij zich hier ongemakkelijk bij. Hij richtte zijn blik op de wolf die achter haar lach. Gelukkig, ze boog weer normaal. Hij keek haar weer aan, natuurlijk gewoon haar gezicht. ''Dakotah- senpai dus..'' Het klonk misschien arrogant om haar senpai te noemen. Dat betekende dat hij zichzelf goed vond maar Dakotah beter was. Hij wist niet wat hij haar moest noemen. Ze voelde niet echt san achtig, chan zou hij haar nooit noemen. ''M-mijn hoofd?'' stotterde hij toen ze zei wat er kon gebeuren. Hij pakte zijn nek even vast. Hij wist niet wat voor beeld hij moest vormen. Ze leek best aardig maar zei gemene dingen. Hij had al van te voren een gevoel gehad dat ze zo zijn. ''I-ik kom van de Fire Country.'' Je hoorde dat hij nog steeds treuzelde maar hij zich meer op zijn gemak voelde. ''En jij?''

Hij keek eens achterom. Hij had Natsu helemaal alleen achter gelaten. Hij was nooit oor zo lang van Tsuna gescheiden geweest. Niet alleen hij maar ook Natsu zou vast heel bezorgd zijn. Hij moest snel een einde aan deze conversatie breien zonder onthoofd te worden. ''V- vind U het erg als ik s-snel m'n pet ga halen?'' vroeg hij haast smekend. ''En onthoofd me please niet.'' Dat tweede zei hij zonder een probleem. Normaal stotterde hij niet, hij had een soepele en sexy stem die aardig klonk. ''Ik ben zo terug, met kleren aan.'' Weer klonk het zonder problemen. Hij klom het water uit en keek haar kort aan. Snel rende hij weg de richting waar hij vandaan kwam. Toen hij Natsu zag was hij opgelucht. Blijkbaar had Natsu al gemerkt dat hij vast wel meegenomen was door de stroom dus was hij met de tas, waar zijn kleren in zaten, naar hem toegegaan. Ze stonden nog steeds in de buurt van Dakotah. Dakotah zou ze waarschijnlijk nog zien. ''Oeh, een leuk meisje. Vraag haar mee uit!'' riep Natsu. ''Neej!'' antwoordde Tsuna blozend. ''Mietje..'' Natsu snoof en schoof de tas naar Tsuna. ''Dankje..'' Hij pakte zijn deken uit de tas en droogde zichzelf snel. Hij deed een grijze vest aan. Zijn zwembroek liet hij aan. Hij had geen zin om die uit de doen voor Dakotah. Met zijn vest half dicht gerist en zijn tas in zijn hand liep hij terug naar Dakotah..

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 9:03 pm






Eigenlijk had ze hem nu een sneer moeten geven, maar gek genoeg deed ze dit niet. Dit betekende bij haar vaak dat ze zich erg op haar gemak voelde en haar gesprekspartner best mocht hebben in de buurt bij haar. Ze kreeg al bijna spijt van de gemene dingen die ze gedaan had, maar ergens had hij het ook wel verdiend met zijn voorzichtige gedrag. Ze fronste. Senpai? Ergens amuseerde het haar wel. Ze wist dat het voor mensen met de hogere rangen gebruikt werd, wat haar nog meer amuseerde. Deze jongen had een ware charme diep in zich, ook al zou hij het waarschijnlijk niet als charme zien. Het maakte dat ze zich nog meer op haar gemak voelde bij hem en het leek er ook op dat hijzelf langzaam ook zich gemak voelde bij haar. ‘Water Country,’ loog ze half. Ze kwam ook uit Water Country, maar het zou te riskant zijn om te vertellen dat ze een Traitor was. Ze keek hem aan en beet even op haar onderlip. Jeps, hij zag er niet slecht uit. Ze wendde haar hoofd weer af. ‘Ga maar halen. Laat je dier nooit alleen,’ zei ze streng en dat meende ze ook. Zijzelf zou Micah nooit te lang achterlaten. Als ze je dier zouden ontvoeren achter je rug om, zat je zelf met de shit die erna kwam. Zijzelf gebruikte eigenlijk geen woorden zoals chan, of senpai of zo. Ze had lak aan de regels, waarom zou ze mensen zo noemen? Eigenlijk was het geen respect tonen, maar goed. Ze kon ook gewoon doen of ze het vergeten was of zo. Ze grinnikte even. Ze keek op toen ze Tsuna hoorde spreken. Toen ze zag dat het tegen zijn dier was, keek ze weer weg. Het zou wel weer wat zijn.

Rustig keek ze hem aan toen hij terugkwam. ‘Leuk beestje,’ zei ze en ze deed een hoofdknik naar zijn dier. Ze kon er even niet opkomen wat het was. ‘Een leeuw,’ mompelde ze en ze keek naar het beest. Ja, een leeuw. Of zat ze fout? Ze was nooit goed geweest in dierennamen. Naast Nero en Micah had ze dan ook nog nooit een ander beest ontmoet. Geamuseerd keek ze naar de jongen. ‘Sorry dat ik zo gemeen deed. Ik ben erg gesloten soms,’ zei ze en ze keek hem daarbij zo vriendelijk mogelijk aan als ze kon. Deze keer deed ze er echt moeite voor. Hem kon ze wel vertrouwen. Trouwens, van Satsuji zou ze vrienden moeten maken, had ze hem zijn zin ook weer geven, de zeurpiet. Zeiken, zeiken, zeiken, altijd maar zeiken over een vriend hebben. Als hij een vriendin kreeg en het was een stom mens, lachte ze hem recht in zijn gezicht uit. Ze keek rustig naar Tsuna. ‘Ik ben net een boek. Soms ben ik open, soms dicht,’ zei ze en ze keek hem recht in zijn ogen aan. ‘En ik vermoord je niet, hoor. Van alle mensen die ik ooit gezien heb, ben je, op mijn neefje na dan, een fijn iemand om mee te praten,’ zei ze rustig en ze keek hem daarbij recht aan als een teken van waarheid, ook al zou er aan haar uitdrukkingloze gezicht nooit op te maken zijn of ze nu loog of niet. ‘Gaat het een beetje?’ vroeg ze toen rustig.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   zo aug 21, 2011 9:27 pm

''Ja.. Natsu is een leeuw..'' Nog steeds voelde hij zich ongemakkelijk, waarschijnlijk omdat hij niet zo vaak met meisjes praatte. Soms kwamen er wel meisjes naar hem toe om hem mee uit te vragen, maar als ze zagen hoe hij zich gedroeg gingen ze lachend naar hun vriendinnen terug om over hem te roddelen. Hij was dan haast nooit zo lang bij een meisje gebleven. Bang keek hij naar Micah. Waarom moest ze van alle dieren die er waren een wolf nemen? Gelukkig leek de wolf niet heel erg gemeen wat het beter maakte. Toch kon hij niet anders dan bang zijn voor de dier. Hij probeerde te glimlachen aangezien hij merkte dat zij dit ook deed. Het was een scheve glimlach, iets wat er normaal veel beter uit zou zien. ''Dakotah- senpai..'' herhaalde hij weer om de naam te kunnen onthouden.

Ze verontschuldigde voor haar gemene gedrag wat hem deed denken dat ze een goed persoon was. Gelukkig, ze zou hem niet doden. Eigenlijk zou hij daar niet bang voor moeten zijn. Hij was best sterk en kon waarschijnlijk wel een meisje aan. ''Water Country..'' zei hij nu zachtjes. Het klonk alsof hij een heel dom persoon was die niet verstond wat ze zei. ''Hoe kun je weten dat ik een goeie gesprek persoon ben terwijl onze gesprek net is gestart?'' Weer klonk het duidelijk dat hij meer op zijn gemak was terwijl er ook klonk dat hij dit niet was. Hij zou waarschijnlijk een paar dagen moeten wennen aan haar voordat hij zich helemaal normaal gedroeg. Als dit hun laatste gesprek zou zijn zou ze dus de echte Tsuna nooit leren kennen. ''Van dichtbij ziet ze er nog beter uit,'' merkte Natsu op. Schamend keek hij naar Natsu. Hij had geluk dat Dakotah hem niet zou verstaan en Micah niet dichtbij genoeg was om het te horen. Hij zou vast in de problemen komen als ze het zou horen. Dit was niet de eerste keer dat Natsu dit deed, bij elke meisje wat maar een beetje er goed uit zag begon hij dit rond te schreeuwen.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 8:46 am






Dakotah keek opzij. Was ze te opvallend geweest met het rondgooien dat ze een Water Country was? Had ze gewoon eerlijk moeten zeggen dat ze een Traitor was? Nou, zoals die jongen zich nu gedroeg, zou ze zeker weten dat hij dan zou wegrennen. Nee, misschien als ze hem meer kende dat ze pas meer over zichzelf ging loslaten. Ze keek hem aan en glimlachte even. ‘Goh.. Hoe ik dat kan weten? Waarschijnlijk omdat ik me naar mijn gevoel heel goed op me gemak voel, daarmee,’ zei ze en ze haalde haar schouders op. Micah spitste zijn oren en keek naar de leeuw. Had hij dat nu goed gehoord? Of was hij te veraf? Hij keek naar de leeuw en zei iets tegen Dakotah, die in de lach schoot. ‘Dat heb je verkeerd verstaan, Micah,’ zei ze zachtjes tegen hem, waarop Micah zich neerlegde met zijn kop op zijn poten, maar de leeuw wel aan bleef kijken en een zachte lach liet horen toen hij overdacht in zijn hoofd wat hij gehoord had. Dat Dakotah er goed uitzag of zo. Nou ja, hij zou het wel verkeerd gehoord hebben. Ze keek hem rustig aan. Ze liet zich een beetje zakken en ging liggen. Ze keek naar beneden, naar haar buik en toen naar haar benen. Ze snoof. Ze vond zichzelf mollig. Ze had dit al vaker gezegd, maar Micah zei haar dan dat het niet waar was. Ze keek naar haar bovenbenen, waar de zon fel op scheen. ‘Een beetje vet kan er wel vanaf,’ zei ze en ze grinnikte even. ‘Oh, shit! Heb ik dat net hardop gezegd?’ vroeg ze en ze keek opzij naar Tsuna. ‘Blijkbaar wel,’ zei ze en ze grinnikte even. Micah keek hoofdschuddend naar haar, alsof hij het niet normaal vond dat zijn bazin zich zo gedroeg.

Ze liet haar benen weer in het water zakken. Aangezien ze geen zin had in een natte spijkerrokje, ging ze er ook niet verder in met haar benen. Ze keek opzij naar Tsuna en probeerde iets te verzinnen om hem meer op zijn gemak te stellen. Ze liet wat water omhoog komen in haar hand en liet het toen weer zakken. Het was wel fijn dat ze met water kon werken, ook al was ze niet meer in haar Country. Een heldere, witte maan. Een meisje, liggend in bed. Een jongen, grijnzend kijkend op haar neer. Wild schudde Dakotah haar hoofd heen en weer. Daar had ze die flarden van die droom weer. Ze kreeg een rilling door zich heen. Wat wouden die dromen haar vertellen? Ze keek opzij naar Tsuna en beet op haar lip.’Ik sta in elk geval bij je in het krijt,’ zei ze en ze grinnikte even toen ze opzij keek naar hem. ‘Je kunt maar beter voorzichtig zijn hier. Je weet nooit wie je tegenkomt,’ zei ze en ze keek hem daarbij normaal aan. Ze maakte geen grapje, want je moest hier echt goed opletten. Ze keek naar haar eigen, slanke lijf. Nee, ze was dik! Ze zuchtte even. Babyvet. Haha, lachwekkend woordje. Oké, bij de basis blijven! ‘Vind je dat leuk, in zo’n Country leven?’ floepte ze eruit. Shit, ze verraadde hier alles mee! ‘In de Fire Country, bedoel ik?’ verbeterde zij zichzelf gauw. Nu maar hopen dat Tsuna niks gemerkt had!



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 1:17 pm

''Ahh, het is ook best fijn om met jou te praten Je bent nog niet lachend weg gegaan.'' Aangezien Micah dichterbij kwam staan ging hij verder van de wolf staan. Natsu bleef echter staan om Micah op dezelfde manier aan te kijken. Nu Tsuna nog verder stond werd het wel wat moeilijker om te praten. Ook hij ging bij het randje zitten en stak zijn voeten het water in. Hij negeerde maar wat ze zei over hoe dik ze was, dat was waarschijnlijk privé of hoe je het ook wou noemen. ''Het Country leven?'' Hij keek haar kort aan. Het leven in de Fire Country zou hetzelfde moeten zijn als in de Water Country. Of ze zou niet uit de Country moeten komen dat ze het daarom vroeg. Hij kon nog niet zo goed uitmaken of ze nou wel of niet een Traitor achtige type was. Ze had eerder gezegd dat ze zijn hoofd er makkelijk af kon halen, als hij zich niet goed gedroeg. Daarna bood ze haar verontschuldigen aan, iets wat hij niet kon zien als wat een traitor deed. Hij kon het ook gewoon vragen, maar als het antwoord ja zou zijn, zou ze zijn hoofd er misschien af slaan. Hij legde zijn hand weer op zijn nek. Hij had gehoord dat dat pijn deed..

Neej! Hij moest het gewoon vragen. Hij balde zijn hand. ''Z- zou ik w-wat mogen vragen?'' zei hij voordat hij haar vraag had beantwoord. Hij voelde zich weer ongemakkelijk door de gedachte dat ze misschien een traitor was die zijn hoofd eraf wou hakken. ''Ben je een Traitor?'' floepte hij er snel uit. Hij zetten zijn handen gekruist voor zijn gezicht om deze te beschermen. Met zijn ogen gesloten wachtte hij op de klap die misschien zou aankomen. Wacht, misschien was haar antwoord nee en dan stond hij zo.. Hij opende een oog om te gluren. En deed zijn handen snel weg, hij keek weer normaal. ''Btw.. 't is wel leuk ja..'' zei hij alsof hij zijn vraag nooit had gesteld.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 1:31 pm






Shit, shit shit! Ze was waarschijnlijk veel te duidelijk geweest over wie of wat ze was. Ze keek hem aan met grote ogen. ‘Ik zou niet snappen waarom ik je uit zou lachen. Zoals je doet is gewoon schattig, dat is niet stom. Nooit onzeker zijn, bij onzekerheid begint altijd de shit,’ zei ze en ze keek hem rustig aan. Over onzekerheid gesproken: daar moest ze echt haar mond over opendoen. Zijzelf was zo onzeker als wat over haar lichaam, maar dat was anders. Ze wou het gewoon niet toegeven dat ze onzeker was. Kom op, haar lichaam was ook gewoon vet, dat was al bewezen. Geschrokken keek ze de jongen aan, Tsuna. ‘Ja, ik ben een Traitor,’ zei ze. Het hem vertellen zou niks ergs zijn, wel dan? Hij leek niet echt in de mood om haar te beoordelen, volgens haar was hij ook gewoon niet zo. En ze vertrouwde hem wel. Ze keek hem aan en haalde haar schouders op. ‘Ik ben gewoon normaal, hoor. Alleen vermoord ik vervelende mensen,’ zei ze doodleuk, waarna ze weer voor zich uitkeek. ‘Maar jou vermoord ik niet,’ zei ze zacht en ze keek even opzij, waarna ze haar blik algauw weer naar voren richtte. Micah ging liggen, was blij dat Tsuna haar niet boos had gemaakt of haar agressie niet opgewekt had, maar vond het ook raar dat Dakotah zich zo makkelijk aan een jongen overgaf. Het leek wel alsof Dakotah Dakotah niet meer was. Hij keek haar aan, maar Dakotah had haar blik naar voren gericht, waardoor Micah niet kon zien of ze zich werkelijk zo snel aan haar vertrouwen en instincten overgaf of dat ze alweer een plan had om die jongen zijn keel door te snijden. Nee, anders deed Dakotah helemaal niet zo. Ze vertrouwde die Tsuna, gek genoeg.

Dakotah merkte dat Micah naar haar keek en keek opzij. De wijze wolvenogen zeiden haar al genoeg, legden zijn probleem met haar uit en legden ook uit dat hij het maar raar vond. ‘Ik denk dat ik je wel kan vertrouwen met die informatie. Zolang je me maar niet verlinkt bij een Water Country, anders word ik weer achtervolgd en mijn neefje ook. We hebben al een gevecht achter de rug met eentje van de Water Country en geloof me, het is verschrikkelijk vernederend en rottig als je met iemand van je eigen Country moet vechten,’ zei ze, waarna ze op haar arm wees, haar hand waar het rode verband nog steeds omzat en haar hals, waar een groot litteken liep. Ze haalde haar schouders op. ‘Maar ja, ik denk dat ik je wel kan vertrouwen, zoals ik daarnet zei,’ zei ze en ze haalde haar schouders op, waarna ze opzij keek naar Micah, die haar even aankeek en een knikje gaf. Micah kwam wat dichterbij naar Tsuna en Dakotah keek hem aan. ‘Gewoon niet bang zijn, hij doet je niks,’ zei Dakotah en Micah stapte behoedzaam dichterbij en stak zijn snuit omhoog, maar op een paar centimeter afstand van Tsuna. ‘Als je mij en hem vertrouwt, aai hem dan,’ zei ze en ze was benieuwd wat Tsuna ging doen.





- Je kan eens een postsheet voor Tsuna aanvragen. Die zal er wel cool uitzien :P Met een bange jongen op de cover Meow -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 2:03 pm

Ze vermoorde mensen? Hij keek haar bang aan. Ze zei dat ze hem niet wou vermoorden, waarop andere mensen dan wel? Hij vond haar nu maar eng. Nu keek hij naar al haar wonden. Waarom waren deze hem nu pas opgevallen? Als hij zo naar haar keek vond hij het best wel zielig voor haar. Wat zei hij nou? Hij kon het niet zielig vinden voor een Traitor. Die verdiende het om te leiden. Ze zei zelf dat ze mensen vermoordde, hoe zouden natuurlijk zouden mensen achter haar aan gaan als ze dat deed. Toch leek ze hem te vertrouwen wat hij raar vond. Hij begreep het eigenlijk wel een beetje dat ze niet weg ging om hem uit te lachen. Ze had niemand om naar toe te gaan om over hem te roddelen. Op haar neef na, die ze al 3x in het korte gesprek had genoemd. Was haar neef ook een Traitor? Dan zat het vast in de familie. Nogsteeds was hij bang voor de wolf. Wat Dakotah ook zei. ''Mietje, dit is geen wilde wolf,'' riep Natsu hem toe. Natuurlijk was het geen wilde wolf, hij had toch een baasje. Zo dom was hij ook weer niet. ''Dus hij zal je niks doen, toch?'' hij keek de wolf even kill aan. ''Anders zal ik hem wat aandoen..'' mompelde hij erachter na. ''Ok..okeey..'' zei hij treuzelend. Langzaam bewoog hij zijn hand naar de wolf. Bij een kleine beweging trok hij zijn hand weer bang weg.

''Ik kan het niet..'' zei hij zachtjes. ''Mietje..'' zei Natsu weer. ''Stop me zo te noemen!'' antwoordde hij gelijk. Je merkte dat hij heel anders praatte dan tegen Dakotah. ''Mietje..'' herhaalde de kleine leeuw. ''Okeey, okeey!'' Hij bewoog zijn hand weer langzaam naar de wolf toe en zetten deze op zijn hoofd. Hij wou dit echt niet doen maar het moest, hij wou geen mietje meer genoemd worden door zijn pet. Langzaam bewoog hij zijn hand over de wolf zijn hoofd om vervolgens bij het begin weer te beginnen en de beweging te herhalen. Eigenlijk was het niet zo erg.. Met een grote glimlach op zijn gezicht keek hij Dakotah aan. Het was het gelukt! ''W.. waarom ben je eigenlijk een traitor?'' vroeg hij aan haar.

~ LAA Er zijn niet zo veel bange pics van deze char al speelt hij in de anime ook bang xD ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 2:18 pm






Rustig keek ze naar Tsuna. Als ze heel eerlijk over hem moest zijn, was hij echt een apart geval. Hij was bang, maar zag er stoer uit, ook als alles goed was en hij er zeker van kon zijn dat zelfs Micah hartstikke aardig tegen hem was, kroop hij bang achteruit. Hij was echt een rare, interessante jongen. Ze zuchtte en keek naar Micah, die, toen hij verder geaaid werd, dichterbij kwam en zijn snuit even tegen de borst van Tsuna drukte. Soms wou ze dat ze Micah was. Micah had het zo makkelijk met mensen, zij niet. Zij moest van alles weer een probleem maken. Micah kon goed met agressie omgaan, zij niet. Micah mocht overal aan snuffelen, zij niet. Haha, dat was best een grappig voorbeeld, maar die nam ze dan ook niet serieus. ‘Goed zo, gewoon niet bang zijn. Pas als ik Micah opdraag om je aan te vallen, doet hij het ook,’ zei ze tegen de jongen en ze glimlachte. Zijn vraag kwam als een steek in haar hart en even had ze moeite om adem te halen. Ze keek naar beneden, zodat haar haren voor haar gezicht kwamen te hangen. Langzaam en met zekerheid voelde ze hoe haar kwetsbare kant haar begon te helpen. Nou ja, zij noemde het nu niet echt helpen, omdat ze met die kwetsbare kant om de haverklap kon gaan huilen. Ze voelde de tranen al branden en deed net alsof ze heel hard moest hoesten. Micah zei expres niks, bang dat hij Dakotah zou verraden aan Tsuna. Micah wist dat ze kwetsbaar was en als Dakotah kwetsbaar was en Micah zou gaan janken, zou die leeuw het goed kunnen weten en het tegen Tsuna vertellen. Dakotah wreef even over haar wang en voelde het zweet langs haar rug glijden, ze wou niet huilen!

‘Ze hebben Satsuji vals beschuldigd op moord, ik ben voor hem opgekomen en voilà, nu ben ik hier,’ zei ze en ze keek toen opzij. Ze wendde haar hoofd algauw weer af toen ze tranen voelde komen. De vraag waarom ze Traitor was en de reden waarom ze Traitor was, waren twee van de pijnlijkste dingen om haar te kwetsen, haar kwetsbare kant te zien en op te wekken en om haar aan het huilen te maken. ‘Ik heb mijn ouders vermoord, moeder bij ongeluk, vader om mishandeling, alleen weet mijn Country daar niks van. Ze hebben me alleen maar eruit gegooid omdat ik Satsuji beschermende,’ zei ze en ze zuchtte even. Het water rimpelde even. Ze had haar benen niet bewogen. Ze bewoog snel met haar benen om net te doen alsof het haar benen waren die het water liep rimpelen. Ze voelde het schaamrood op haar wangen komen, gelijk met de natte sporen op haar gezicht. Gatver, ze haatte janken! Als ze nu zou praten kwam hij erachter en als ze op zou kijken ook. Dit had geen zin. Micah, die zijn snuit nog steeds gedrukt had tegen Tsuna, legde zich neer met zijn kop op zijn voorpoten naast Tsuna en keek haar treurig aan. Dakotahs blik was nog steeds naar beneden, hopelijk verborgen haar haren de sporen van tranen zo goed mogelijk, ze wist niks meer te zeggen, alles zou haar kunnen verraden.






- Gemene Tsuna nu! :O -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 8:05 pm

Valse beschuldiging. Dat was niet zo erg, en het was juist goed dat ze voor een familie lid op kwam. Even leek hij haar minder eng te vinden toen ze zei dat ze haar ouders had vermoord. Tenminste, eentje per ongeluk dus die telde niet. Haar vader vond hij wel meetellen, hoe irritant je ouders konden zijn, je ging ze toch niet vermoorden? Hij had zelf ook zijn ouders verloren Zijn ouders de enige personen die hij had, dus toen hun dood gingen had hij niemand meer over. De enige reden waardoor hij normaal had kunnen doorleven was omdat zijn ouders hadden geregeld dat bij hun dood hij elke maand geld zou ontvangen. Het geld was genoeg voor drie personen, het aantal waarmee hij vroeger in een gezin zat, dus elke maand had hij veel geld over wat hij maar op zijn spaarrekening gooide. Hij kon iemand die zijn eigen ouders had vermoord waarschijnlijk niet vergeven. Ze werd mishandeld had ze gezegd, maar was dat echt een reden om je vader te vermoorden?

''Je moet vast veel om je neef geven, in dit korte gesprek heb je al vijf keer naar hem verwezen,'' zei hij stotterend. ''Als je uit de Water Country bent gegooid en het, ja..'' Hij bedacht zich hoe hij zijn zin moest afmaken. Het zou raar klinken als hij de twee zinnen achter elkaar zou zeggen. ''Ga je de echte dader niet zoeken?'' zei hij nu stotterend. Hij aaide de wolf weer over zijn hoofd heen. Hij keek haar goed aan, huilde ze nou? Het was vast zijn schuld en dan zou ze boos worden en dan zou ze zijn kop eraf hakken! Hij stopte met het aaien van de wolf. Hij was niet goed met huilende mensen! Toch moest hij haar proberen te troosten. ''Het spijt me, ik dacht niet aan je gevoelens toen ik het vroeg!'' zei hij vlug. Hij verwachtte dat dat de reden was dat ze huilde. Hoe kon hij haar laten stoppen met huilen? ''Kijk ik ben een clown!'' zei hij maar. Hij trok zijn neus naar achteren zot het nu een varkensneus leek. Ook trok hij zo'n raar mogelijk gezicht op. Verlaagde hij zich echt naar deze niveau om een meisje te laten stoppen met huilen?

(Geen zin om alle letters dubbel te schrijven xD )

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 8:12 pm






Dakotah wreef door haar ogen. Ah, dit was echt gênant! Nu zat ze hier, huilend, voor een jongen. Ze zuchtte even en hield haar blik naar beneden gericht, vond het ontzettend stom van zichzelf dat ze nu nog aan het huilen was. Ze keek opzij toen hij haar zei dat ze moest kijken. Ze zuchtte even, maar een waterig glimlachje was verschenen. Ze vond het verschrikkelijk om te huilen en zeker in de buurt van een jongen. Hij was eigenlijk best grappig als hij zo deed. ‘Ja, stop maar, hoor, ik huil toch niet,’ zei ze stoer en ze sloeg haar armen demonstratief over elkaar, maar de tranen braken weer door toen ze hem aankeek. Ze wendde haar hoofd af en keek naar de grond, zodat ze de verdrietige blik in elk geval voor hem kon verbergen. Verschrikkelijk vond ze het als mensen wisten dat ze haar kwetsbare, verdrietige emotie had bij mensen die ze net kende. Het maakte je dan zo gemakkelijk om te pesten, zo’n gemakkelijk doelwit. Ze keek opzij naar Tsuna en verborg haar hoofd toen in haar schoot, terwijl ze zachtjes begin te snikken. ‘Ik heb iets in mijn oog,’ zei ze, gesmoord omdat ze in die houding zat. Het zou waarschijnlijk niet uitmaken wat ze zei, maar zo zou ze in elk geval niet opvallen met haar huilen. Dacht ze nu werkelijk dat dit zou helpen? Een beetje hulpeloos keek Micah richting Tsuna.

- Sorry, maar het lukte me niet om een grotere post te maken als ik haar moest laten blijven huilen en ook gewoon omdat ik een nieuwsgierig mens ben :P -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 8:27 pm

Stoer sloeg Dakotah haar armen om haar heen. Wat moest hij nou doen! Al zei ze dat ze niet huilde was het duidelijk dat ze dat wel deed. Hij moest haar laten stoppen met huilen. Ze vond het duidelijk wel grappig als hij deed als een clown maar dit stopte het huilen niet. ''Eh..'' Hij zetten zijn vinger onder zijn lip, een echte nadenk pose. Ze ging in de positie zitten om haar hoofd te verbergen. Nog steeds hoorde je het snik geluid. ''Het spijt me dat ik er over ben begonnen, wil je nu alsjeblieft stoppen met huilen?'' vroeg hij half smekend. Hij moest haar gedachten van de reden af krijgen.. De reden dat ze was begonnen met huilen.. Wat was dat eigenlijk? Misschien had hij gelijk gehad en was ze begonnen met huilen omdat hij het daar over had gehad. Terwijl het misschien een heel andere reden was. Hij had zich eigenlijk wel in het meisje vergist. Ze kwam zo stoer over en hij had niet verwacht dat ze opeens zou gaan huilen. Dat was waarschijnlijk hoe mensen hem zagen. Hij zag er ook best wel stoer uit en zijn karakter was 24/7 laf. Op in een gevecht na dan.

Hij moest nu echt iets doen om haar te laten stoppen met huilen. Zonder door te hebben wat hij deed zette hij zijn mond op de hare. Binnen enkele seconde hield hij deze er weer af. Het huilen kwam van haar mond, en als ze iets anders deed ermee dan moest ze stoppen. Pas na de korte kus had hij door wat hij had gedaan. Ze zou hem vermoorden. 'Het spijt me! Dood me please niet!'' riep hij in paniek. Hij stond op en rende enkele meters van haar vandaan. Wat had hij gedaan? Natsu kwam kalm naar hem toe gelopen. ''Goeie zet,'' zei hij droog. ''Het was niet de bedoeling!'' riep hij nu naar Natsu. ''Dat zeggen ze allemaal,'' antwoordde de kleine leeuw hierop.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   ma aug 22, 2011 8:39 pm






Zachtjes snikte ze door, had niet door dat Tsuna aan het nadenken was over haar en had hoofdpijn van het huilen. Toen ze opeens twee warme dingen op haar lippen voelde en Tsuna dichtbij zich zag, schokte ze pas echt hard. Wat was dit? Heilige Fuck! Wat was dit nu weer? Micah liet een verbaasde piep horen en keek verbaasd naar de leeuw van Tsuna. ‘Wat doet hij nu?’ zei hij verbaasd. Dakotah was al even verbaasd. Een warm, fucking heet gevoel drong door haar heen. Ze opende haar ogen en verbaasd zag ze hoe hij wegrende. Ze raakte haar lippen aan en voelde de hitte naar haar wangen verplaatsen, maar ook door haar hele lichaam. Wat was dit nu weer? Ze schudde haar hoofd verbaasd en zag dat hij toen op een afstand stond. Ze keek hem alleen maar verbaasd aan, evenals Micah. Toen kreeg ze een lach rond haar mond. ‘Dit meen je niet,’ zei Micah droog tegen haar. ‘Ik denk het wel,’ mompelde ze en ze raakte haar wangen aan. ‘Nee, dit kan niet. Jij?’ vroeg hij en hij keek haar aan en ze keek opzij. ‘Ik,’ zei ze rustig en ze wreef over haar wangen, alsof ze het nog steeds niet kon geloven. Danmed! Had iemand haar nu echt gezoend daarnet? Was het uit medelijden? Ze keek opzij naar de jongen. Ze stond op. Ze dacht niet meer helder na en wist niet wat ze moest doen. Nou ja, ze wist het wel en ze wou het ook, maar het was zo gênant om dat te voelen en te willen. Micah keek haar alleen maar verbaasd aan, alsof hij het gevoel niet kon geloven van wat Dakotah nu had. Dakotah. Zijn Dakotah. Dat moest hij vertellen aan Nero! Die zou het wel aan Satsuji vertellen. Zuchtend keek hij haar na.

Rustig, je kon het zelfs bijna elegant noemen als je stout was, maar aangezien Tsuna niet stout was, zou hij het gewoon rustig noemen, waarschijnlijk, liep ze op hem af. Ze voelde haar hart wild kloppen als ze aan haar volgende daden dacht, maar ze kon het niet voor zich houden. Nog nooit had een jongen haar op die manier behandeld, echt, nog nooit. Dat kon door haar opvliegende karakter noemen, maar ook gewoon omdat ze niemand zo close liet. Ze liep op Tsuna af en ging toen vlak voor hem staan. ‘Tsuna,’ zei ze zacht en even leek het alsof ze zich weer wou verharden en hem een verschrikkelijk harde klap in zijn gezicht wou geven. In plaats daarvan sloeg ze zijn armen even om zijn nek, boog ze zich voorover en drukte ze haar eigen lippen even op de zijne. Opnieuw die vervelende hitte, die vervelende hitte bij haar wangen en Micah die verbaasd kefte. Ze liet haar lippen teruggaan en zakte op de grond. Niet omdat ze dat zelf wou, maar omdat haar knieën nog te zwak waren om zichzelf te dragen. Ze schudde verbaasd haar hoofd en kon toen alleen nog maar voor zich uitkijken. Met dat vreemde, hete gevoel in haar buik en wangen en Micah die verbaasd naast haar zat en naar Tsuna keek.

- Hey, what did you expect? Shweppes reclame! :P -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 11:30 am

Langzaam liep hij achteruit. Het zou slimmer zijn geweest om om te draaien en weg te rennen, maar hier dacht hij nu niet aan. Hij bleef staan niet precies wetend waarom. Het kwam niet uit angst, hij kende het verschil tussen de twee dingen wel. Toen ze gevaarlijk dichtbij was deed hij zijn armen over elkaar en voor zijn gezicht zoals hij meestal deed. ''Please don't hit me,'' smeekte hij half stotterend. Wat ze deed was iets anders. Ze deed haar arm om zijn nek heen om vervolgens haar lippen tegen de zijne te drukken. Toen ze eenmaal los liet deed hij zijn handen geschrokken bij zijn lippen. Wat deed ze zou weer? Zo had hij niet bedoeld. Hij wankelde achteruit, hij wou haar alleen maar troosten. Straks had hij haar op verkeerde ideeën gebracht. Wild schudde hij zijn armen heen en weer. Misschien bedoelde zij het ook niet zo en deed ze het alleen maar terug om te laten zien dat ze het niet erg had gevonden. Dat moest het wel zijn! Tenminste, dat hoopte hij. ''G-gaat het?'' vroeg hij toen ze door haar knieën zakte.

Gelukkig was ze gestopt met huilen. Zijn plan had gewerkt. Haast trots liep hij naar de rivier toe om water in zijn gezicht te gooien. ''Nu kunnen we weer normaal praten.'' Hij keek haar met een grote glimlach op zijn gezicht aan. Hij wist niet of hij het meisje moest vertrouwen. Ze zag er zo.. niet slecht uit. Toch had ze moorden op haar naam. Hij kon niet inzien dat iemand zoals haar dat zou doen. ''Weet je, als je ooit op zoek gaat naar de moordenaar kan ik je misschien helpen..'' mompelde hij nu zachtjes. ''Het lijkt er misschien niet op, maar ik ben best wel sterk..''

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 11:46 am






Dakotah zuchtte. Slecht idee, slecht idee. Haar hoofd tolde en ze kon niet eens meer fijn denken. Ze zuchtte en keek naar Micah. ‘Waarom deed je dat?’ vroeg die haar. ‘Geen idee. Ik moest het van mezelf gewoon doen, oké? Ik weet niet wat er is,’ snauwde ze hem toe en hij legde zich neer. Ze gooide water in haar gezicht om haar rode kop te verbergen. Het was fijner om een beetje frisser te zijn. Ze had zin om woedend te schreeuwen. Fijn, ze had zich laten meeslepen en had die jongen teruggezoend. Het voelde raar. Fijn. Toch raar. Ze zuchtte. Ze keek opzij naar Micah. Haar hoofd bonkte verschrikkelijk en ze wou het liefste gaan zitten. Eigenlijk zou ze haar boemerang nu moeten pakken en zijn hoofd af moeten hakken. ‘Oh, het gaat geweldig,’ snauwde ze hem toe. Viel het niet te zien dat ze zich afschuwelijk gedroeg? Ze omklemde met een hand haar boemerang en voelde haar agressie oplaaien. Micah piepte en deed een paar stappen achteruit, terwijl Dakotah haar benen tegen de grond hield om niet kwaad te worden. ‘Oh, kan je dat?’ snauwde ze hem toe en ze keek hem aan. ‘Ik hoop voor je dat je sterk bent. Die mensen die ons zullen achtervolgen zijn tien keer erger dan mij. Behalve als ik agressief word, misschien ben ik dan ietsjes harder en erger dan hun, maar hun vermoorden je genadeloos,’ zei ze en ze keek hem aan. ‘Trouwens, je wilt echt niet met me omgaan. Ik heb meer dan twintig moorden op mijn geweten, slechtheid zit in mijn hart,’ zei ze en ze keek weer voor zich uit. Micah zuchtte en keek ook voor zich uit. Hij vond dat Dakotah nog steeds dezelfde was als voor de moorden. Maar ja, wie was hij? Dakotahs hoofd schoot opzij.

‘Houd alsjeblieft op met je sentimentele gedoe, Micah!’ snauwde ze hem toe, waardoor die achteruit stapte. Dakotahs ogen hadden een roodachtige gloed gekregen, het teken dat iedereen die nu in haar buurt was op moest passen. Ze probeerde de rode gloed weg te krijgen, maar het lukte nauwelijks. Micah jankte zachtjes en duwde met zijn snuit tegen Dakotahs arm. Hij beet hard in haar arm, waardoor Dakotahs elleboog opzij stootte, recht tegen Micah aan. ‘Tsuna, ga weg,’ gromde ze, in poging om hem te beschermen. Haar hand had haar boemerang omklemd en haar ogen werden steeds feller rood. Micah was op de grond gevallen en keek machteloos toe naar Dakotah. ‘Als ik jou was, zou ik oprotten,’ snauwde ze hem toe en haar hoofd bonkte harder.



- Oh oh, she's get mad :O -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 12:37 pm

''S-senpai?'' stotterde Tsuna. Hij keek haar bezorgd aan. Had ze stemmingswisselingen. Het ene moment was ze heel erg aardig, de andere moment begon ze te huilen en nu was ze opeens boos en gemeen. ''S-senpai..'' herhaalde hun nu. Moest hij nu echt weg gaan? Hij wou het eigenlijk heel erg graag, maar het voelde niet goed om dat te doen. Hij kon ze al een soort van vrienden noemen, iets wat hij nog bij niemand kon. Hij wou het nu niet verpesten door weg te gaan. ''N-neej..'' stotterde hij. ''Ik ga niet weg!'' probeerde hun daarna dapper te zeggen. Bang keek hij naar haar boemerang. Was dat haar wapen? Eigenlijk zag hij het normaal niet als wapen, maar je zag dat deze boemerang gevaarlijk scherp was. waarschijnlijk was het scherp genoeg om iemand zijn keel er af te snijden zonder problemen. Hij had eigenlijk best wel geluk, om het zo te zeggen. Zijn wapens waren perfect om de hare te blokkeren. Hij had handschoenen. En als ze haar boemerang zou gooien zou hij met de vuur krahcten erin de boemerang kunnen vertragen zodat ze netjes in zij handen lande.

Hij keek naar de boemerang. Waarschijnlijk gebruikte ze het alleen maar als gooi wapen. Ze zou de boemerang veel sterker kunnen maken als ze haar type wat in haar geval water was, zou adden. Ze zou overdreven sterk kunnen worden, als ze dit niet al was. ''Senpai, doe alsjeblieft rustig..'' Hij stond al klaar om ieder moment haar overdreven scherpe boemerang op te kunnen vangen. ''Het was niet m'n bedoeling, alsjeblieft niet boos worden..'' zei hij nu half stotterend. Het was moeilijk om bij haar te zijn. Hun gesprek was net begonnen en ze had hem al uitgescholden, gezoend, en aardig tegen hem gedaan.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 12:49 pm






Woedend en in de war greep Dakotah schreeuwend naar haar hoofd. De prijs voor een hoge agressie – wat bij haar vaak in haar voordeel werkte omdat ze hiermee mensen waarvan ze hield kon beschermen – was dat haar hoofdpijn erger en erger werd telkens als ze bewoog, iemand iets zei of ze zelfs iets zei. Ze kon niet meer normaal en helder denken en Tsuna’s gepraat verergerde de situatie alleen maar. Ze keek opzij naar hem, wetende dat haar ogen nu helemaal rood waren. Bloedrood. Een flard van een droom drong in haar hoofd en geschrokken viel haar houding van agressie helemaal weg. Haar ogen kleurden naar grijs en haar ogen vulden zich met niks meer. Haar gevoel was leeg en de spanning was er niet meer. Dit was een teken voor Micah om dichterbij te komen. Micah… Zelfs Micah had ze niks over de droom verteld. Ze keek opzij en Micah keek haar voorzichtig aan, bang zijnd dat hij nog een klap kreeg. Ze zag het bloed van zijn vacht druipen. Opnieuw drongen er flarden in haar hoofd. Ze deed een uitval naar Micah en greep hem vast. Ze bekeek zijn flank zo goed mogelijk terwijl Micah zachtjes zijn snuit tegen haar buik duwde. Dakotah aaide het beest en keek opzij. Ze borg haar boemerang weer op en stond op. ‘Het is beter als we elkaar nooit meer zien. Ik ben niet diegene die je denkt. Ik kan geen goede vriend worden. Ik ben een gevaar voor Satsuji, een gevaar voor jou, een gevaar voor Micah en mezelf,’ zei ze, met Micah in haar armen. Ze kon Micah makkelijk tillen, iets wat anderen nou gek genoeg raar vonden. ‘Het spijt me,’ fluisterde ze en ze draaide zich om. Ze draaide zich weer terug om. ‘Ik denk dat je het beste uit mijn buurt kan blijven.

Ze keek naar beneden, naar de bloedende flank van Micah. ‘Kijk wat ik mijn eigen wolf heb aangedaan. Hij bloedt, dankzij mij,’ zei ze en triest keek ze naar de borstkas van Micah. Micah gaf haar een lik over haar kin. ‘Het gaat je goed,’ zei ze en ze haalde haar schouders op. ‘Als ik nu bij je blijf, dan weet ik zeker dat je slachtoffer wordt van een volgende agressieaanval. En dat kan ik je niet nog een keer aandoen,’ zei ze, waarna ze hem even aankeek en zich vervolgens wou omdraaien.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 1:55 pm

Dakotah leek kalmer te worden. Toch vond ze dat hij weg moest gaan. ''Waarom zou ik weg gaan?'' Nog steeds was hij een soort van bang voor het meisje, maar hij kon haar niet in de steek laten op zo'n moment. ''Zelf ik praat niet zo slecht over mezelf,'' mompelde hij er zachtjes achteraan. ''Natuurlijk word je gevaarlijk voor ons als je zo over jezelf denkt, maar als je probeert het niet te zijn kun je het jezelf afleren.'' Het klonk alsof ze in een slechte TV serie zaten. Sinds wanneer gebeurde deze dingen in het echt?

Eigenlijk vond hij het zielig voor de wolf. Al was de wolf eerst eng. Hij vond de wolf nu niet meer eng dus vond hij dat hij het niet verdiende om te bloeden omdat hij haar probeerde te stoppen. De wolf leek het zelf niet erg te vinden aangezien het enige wat hij deed was dat hij Dakotah likte. ''Je hebt een geweldige Pet, dat hij je zo snel vergeeft.'' Een klein glimlach verscheen op zijn gezicht. Jaloers porde Natsu tegen zijn been aan. ''Jij bent ook geweldig,'' zei hij met een glimlach op zijn gezicht. Hij pakte de kleine leeuw op en bleef er kort naar staren. Hij keek even naar zijn eigen kleren. Hij stond nog steeds in zijn zwembroek wat best raar was. Een zucht verliet zijn mond, hij had echt geen zin om helemaal terug te lopen naar de Fire Country. Dan moest hij zo veel lopen en hij had geen zin om moe te worden. Alleen aan het denken over het lopen werd hij eigenlijk al moe.

~ Geen inspi ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 2:22 pm






Dakotah keek naar Micah. ‘Ja, daar heb je wel gelijk in,’ zei ze en ze glimlachte hem toe, de eerste echte glimlach die ze vandaag bij deze jongen had gekregen. Als Satsuji te weten zou komen over deze ontmoeting, zou ze in elk geval niet erbij zeggen dat ze met hem gezoend had, ook al was dat deels per ongeluk gebeurd. Misschien had ze gewoon niet moeten huilen of zo. Dan kon ze zichzelf veel beter afleren dan haar woede. Ze stond op. Ze pakte Tsuna’s hand en keek hem rustig in zijn ogen aan. ‘Ik breng je terug naar je Country. Daar ben je veiliger dan hier,’ zei ze zacht en Micah knikte instemmend. ‘Als er een jacht op me geopend wordt en jij bent medeplichtige, dan vergeef ik het mezelf nooit meer,’ zei ze en zonder nog iets te zeggen, draaide ze zich om en wenkte ze hem. Ze keek naar de lucht. ‘Ik ben wel bang dat we het in een dag niet zullen redden,’ mompelde ze en ze keek om zich heen. ‘Heb je ooit al eens ergens anders overnacht dan in je Country?’ vroeg ze en ze keek hem daarbij doordringend aan. Het huis van Satsuji was nog veel te ver weg, verder weg dan de Fire Country. Trouwens, ze moest sowieso langs die Country om zichzelf naar Satsuji te sleuren. Ze keek hem rustig aan en keek toen naar zijn leeuw. Het was een mooi beest. Ze glimlachte even en even leek het alsof ze helemaal geen zorgen had. Alsof ze nooit iemand vermoord had en dus geen moorden op haar naam had staan. Alsof er niet elk moment iemand uit de bosjes kon springen om haar te vermoorden. Alsof ze Tsuna niet in gevaar bracht door een gesprek met haar te hebben. ‘Kom.’

Rustig begon ze te lopen, Tsuna geduldig achter zich aan trekkend, maar ze liet zijn hand toch maar naar een tijdje los. Hij zou de boodschap wel begrijpen. ‘Als Traitor heb je de kans om elk moment te worden aangevallen. Meestal zijn dat mensen van je eigen Country,’ zei ze en ze keek hem daarbij even aan. ‘Dus als jij van de Water Country was geweest, had ik sowieso niet geaarzeld om je een proefje van mijn boemerang te geven,’ zei ze en ze keek naar zijn handschoenen. ‘En ik denk dat je zonder die handschoenen daar toch niet goed genoeg geweest was,’ zei ze en ze grinnikte even. Het was wel makkelijk te zien dat hij zijn handschoenen kon gebruiken voor een gevecht, daar moest hij mee oppassen. ‘Vergeet je kleding onderweg niet mee te pakken,’ zei ze achteloos, waarna ze gewoon verder liep. Net als Micah bleef ze op een afstand staan om naar hem te kijken. Hij was helemaal anders. Hij had zo’n andere trekken dan zij, maar toch voelde het zo vertrouwd. Ze schudde haar hoofd. Wat dacht ze nu? Ze moest zich focussen op de weg naar huis, niet jongens gaan aankijken en bekijken! Ze gromde en liep verder, waarna ze wel gewoon vermoedde dat Tsuna haar wel zou inhalen, als hij mee wou gaan tenminste.





- Misschien krijg je hier een inspiratieboost van :P -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 3:31 pm

Eigenlijk was Tsuna blij dat ze weer normaal deed. Dit liet ij niet zien. Het enige wat hij deed was zijn linkerhand op zijn achterhoofd zetten. Hij liet Natsu los en liet zichzelf meegetrokken worden door Dakotah. ''Dankje, maar ik ben geen klein kind meer.'' Voordat hij klaar was met praten had ze zijn hand alweer los gelaten. Eigenlijk zou het best snel kunnen zijn als hij vliegend naar huis ging, maar dat zou opvallen zijn. Ook was het zo ver dat hij op ongeveer driekwart uit zijn Chakra was zodat hij de rest moest lopen. En als hij de laatste kart zou moeten lopen en hij werd aangevallen zou hij niks kunnen doen. Hij had geen wapens om zich te verdedigen als hij zijn handschoenen niet meer kon gebruiken. Hij zuchtte luid. Hij wist niet waarom, maar hij vond Dakotah al minder eng dan bij hun ontmoeting. Toch zou hij zich nog anders gedragen als hij haar nog meer zou vertrouwen. ''Nee, ik heb nog nooit buiten de Fire Country overnacht.'' Hij schudde hierbij zijn hoofd, hij hield ervan om in zijn eigen bed te slapen. Het was zo zacht, misschien vond hij het ook gewoon eng om buiten zijn eigen bed te slapen. Hij kon in zijn slaap vermoord worden! Dat zou hij niet willen. In de Fire Country zat zijn huisje waar het lekker veilig was. Natuurlijk kon de Country elke dag aangevallen worden, zeker door de Darkness country. De twee Country's hadden niet zo'n goeie relatie.

''Misschien kan ik jou eens lang huis brengen, als je word aangevallen kan ik je helpen.'' Hij keek haar kort aan. Hij zou sowieso niet aangevallen worden, als hij zei dat hij van de Fire Country kwam. Als ze hem zouden aanvallen zou hij kunnen klagen bij de mensen van de Fire Country. Dan zouden de mensen van de Fire Country boos kunnen worden op de hogere mensen van de country van de plek waarvan hij was aangevallen. Naja, misschien zouden ze hem wel aanvallen als hij bij de Traitor was. Nu hij er over dacht, als iemand hem zou zien met een traitor dan werd hij dat toch ook? Want het was verboden om Traitors te helpen. Moest hij haar eigenlijk als een Traitor zien of niet? Ze gedroeg zich zeker niet als een, op de woede aanvallen na.


~ Weet je wat grappig is? Fire Country zit kwa gebieden naast Rimu River dus is eigenlijk niet ver. Sat zijn huis zit in Rimu River, dus langs het water, en is dus ook niet ver xD ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   di aug 23, 2011 4:01 pm






Lachend legde Dakotah haar hoofd even in haar nek. ‘Jij bent echt zo’n humoristisch persoontje, weet je dat?’ vroeg ze en ze keek met twinkelende ogen opzij. ‘Je overnacht naast de Country helemaal nergens? Toen ik vroeger in de Country zat, deed ik niks anders als ergens anders overnachten, neem dat maar van me aan. Ik ben een geboren avonturier,’ zei ze en ze keek even glimlachend opzij. Het was wel waar. Vroeger was ze al dol geweest om onder of in een boom te slapen, om leden van andere Country’s te ontmoeten en ook gewoon om met dieren te praten. Van grote dieren tot de kleinste insecten. En toen ze dertien was, kreeg ze Micah, haar wolf. Hij was toen nog heel klein, maar volgde altijd wel braaf haar bevelen op, net zoals hij nu deed. Hij was een echte vriend geworden. Er was niemand zo close bij haar als haar wolf en Satsuji. Volgens de oudsten van haar Country moest ze zich meer openstellen voor andere mensen, haar snauwende woorden opzij leggen en haar hart openen. Maar wist je waar het je bracht? Nergens! Helemaal nergens! Opnieuw moest ze keihard lachen. Ze draaide zich demonstratief om, zodat haar haren een bepaalde kant in zwiepte. Ze pakte Tsuna’s kraag vast en liet haar gezicht dichtbij hem komen, zodat het meest onzichtbare donshaartje toch nog zichtbaar was. ‘Luister schat, ik kan voor mezelf zorgen. Ik heb al voor meer hetere vuren gestaan. Zelfs een peper in je reet is niet zo heet als voor de vuren die ik al heb bevochten. Ik heb je hulp niet nodig,’ zei ze en ze glimlachte en gaf hem daarna twee zachte klapjes op zijn wang, waarna ze zijn kraag weer losliet en weer doorliep. Jeps, ze was niet een van de makkelijkste mensen!

Micah keek achterom. In tegenstelling tot Dakotah liet hij zijn hart wel snel openen. Hij keek bezorgd naar Tsuna en kwam trouw naast Tsuna staan. Hij keek naar Dakotah, die gewoon doorliep. ‘Hè, ik dacht dat we verder van huis waren. Zo ver is het niet. Misschien dat we als de schemering begint al terug zijn,’ zei ze verbaasd, toen ze zich weer herinnerde waar ze was. ‘Nou ja, het was het waard om je bang te maken. Goh, stel dat je toch dat hele eind zou moeten lopen,’ zei Dakotah spottend tegen Tsuna. ‘Je mag me gerust thuisbrengen, maar als je onderweg aangevallen wordt door mensen die mij achtervolgen, heb ik je gewaarschuwd,’ zei Dakotah en ze haalde haar schouders op. Als deze jongen met zijn eigen veiligheid wou spelen door die van haar te verzorgen, moest hij dat vooral doen. Ergens vond ze het wel fijn, het aanbod. Maar dat ging ze niet laten merken. Ze had zich net al zwak opgesteld door zich aan haar gevoelens over te laten en door hem te zoenen, die fout mocht ze echt niet opnieuw maken. Ze mocht gewoon niemand toelaten in haar leven en niemand vertrouwen. Ze keek achterom. Het ging moeilijk worden. Tsuna had iets wat niet veel jongens hadden. Hij had doorzettingsvermogen. Normaal kapten alle jongens al met haar als ze een keer snauwde of als ze hun beteuterd achterliet, maar hij liet zich niet van baan brengen. Misschien was dat wel de reden waarom het haar zo aantrok. Waarom hij haar zo aantrok. Ze schudde haar hoofd. Geen tijd voor crap, doorlopen! ‘Kom je nog of moet ik je handje weer vasthouden?’ snauwde ze hem toe, waarna ze gewoon verder liep. Micah drukte zijn neus bemoedigend tegen de been van Tsuna, alsof hij daarmee wou zeggen dat Tsuna zich niet moest laten wegjagen en Dakotah best aardig en lief kon zijn. Als ze wou. Als…


- Inspiratieboost! :P -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: What the... [&Tsuna]   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

What the... [&Tsuna]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 3Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Keld River-