IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 ~ A visit

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: ~ A visit   do nov 10, 2011 8:20 pm

''Als jij het kan kan ik het ook.'' Behendig sprong Natsu van steen naar steen om op 4 poten te landen aan de andere kant van de rivier. Aww! Tsuna had gedacht dat Natsu het niet zou doen, omdat hij bang was voor water. Nu Natsu het had gedaan moest Tsuna het natuurlijk ook doen. ''H..hier kom ik..'' stamelde de jongen even. Hij nam een korte aanloop en sprong naar de eerste steen. Met een voet landde hij op de steen. Nog steeds op een voet staand balanceerde hij op de steen. ''..Het begin goed..'' Zonder de andere voet op de steen te zetten 'schoof' hij zijn voet naar voren. Hij zette af op de voet waar hij op was geland en sprong naar de volgende steen om met een andere been te landen. Snel daarna, om niet te vallen, sprong hij naar een derde steen. Bij de derde keer ging het jammer genoeg fout. Hij kwam naar op het randje van de steen zodat uitgleed en achterover het water in viel. Na de plons was het even stil, maar de stilte verdween snel door Natsu zijn gelach. ''Ja-ja.. Lach maar hoor..'' zei hij licht geïrriteerd. ''Ik zei toch dat het beter was om om te lopen..'' Hij stond op. Fijn. Na al die tijd hij hij genoeg moed bij elkaar opgeraapt om de stad weer te verlaten en Dakotah en Satsuji te bezoeken - eigenlijk voor Dakotah, hij wist nog niet zeker of Satsuji hem mocht - dan gebeurde dit. Hij was dit keer vroeg van huis vertrokken zodat hij niet hoefde te overnachten bij de twee. De zon kwam net op, dus geen goed moment om te zwemmen. Om het nog erge te maken moest hij waarschijnlijk helemaal terug naar huis om andere kleren aan te doen. Hij kon niet nat aankomen bij hun huisje. Dat zou bespottelijk zijn.. maar hij was zo dichtbij.. hij was amper een kwartier van het huisje vandaan. Moest hij echt heel de weg terug lopen? Misschien kon hij even wachten om het te drogen.. Nee, dat duurde echt veel te lang. Waarschijnlijk een uur of 3. Dan kon hij net zo goed terug naar huis. Wat kon hij anders doen. Zijn krachten uitbuiken om het te drogen? Door hitte droogde het waarschijnlijk sneller. Ook dat leek hem geen goed idee. Op zich was het wel een goed idee, maar als hij zijn geluk meerekende dan zou het hem waarschijnlijk overkomen dat hij te dicht zijn kleding kwam met het vuur en het dan helemaal verbrandde. Zijn handschoenen waren de enige die de vuur konden weerstaan. ''Kom gewoon..'' De stem van de kleine vuur leeuw klonk helder. Waarschijnlijk zou Dakotah het niet erg vinden. Hij liep het water uit en als een hond probeerde hij het water van zich af te schudde. Een falende, maar volgens hem een toch best wel creatieve, actie. Er vloog wel wat water van hem af maar zijn kleding bleef natuurlijk nat. ''Op de terugweg nemen we de lange weg naar huis..'' mopperde hij. ''Weet je, je kon ook over de rivier heen vliegen,'' grinnikte de leeuw. Vliegen? Waarom was hij daar niet opgekomen! ''W-waarom zijn je dat niet eerder?'' De leeuw bleef stil. ''Je wist dat ik zou vallen hé, je wou dat het gebeurde..'' Hij keek de leeuw aan die begon te grinniken. Ja dus. Als iemand anders in zijn schoenen had gestaan en hij de persoon was die toe keek dan zou hij de val ook grappig hebben gevonden. Hij was sowieso al gewend aan dit soort grappen van zijn leeuw. Kon je het wel een grap noemen. Natsu had niks gedaan zodat hij viel. Hij was zelf gevallen, en hij zou er zelf op moeten kommen dat hij kon vliegen. Oke, de terugweg gingen ze vliegend over de rivier. Hij tenminste. Hij zou Natsu eens willen zien vallen. De kans dat dit gebeurde was klein, maar hij kon het op z'n minst hopen. Of was hij dan een slecht mens? Hij moest er niet over nadenken. ''Kom, laten we doorlopen..'' Hij zetten zijn hand op zijn voorhoofd en haalde het rood, bruine - vooral bruine - haar dat zijn zicht blokkeerde weg door het omhoog te schuiven. Over het zachte gras liep hij rechtdoor. Als hij het goed herinnerde was het huisje bij de rivier, maar toch goed verstopt. Het was beter als hij langs de bomen liep die de huisje verstopte. Dat maakte het makkelijk om het te vinden. Ongeveer tien minuten laten begon het huisje in zicht te komen. Het was precies zoals hij herinnerde! Niet precies, precies eigenlijk. De mooie groenen bomen waren al begonnen geel te worden. Gelukkig zag je hier en daar nog groene boompjes, dat maakte het veel mooier! Hij wou niet zeggen dat hij de gele bomen lelijk vond, maar dat was de start van de verrotting van bladeren. Ja. Hij noemde het verrotting. Hoe moest hij het anders noemen. Ze werden uiteindelijk bruin en vielen dan van de bomen af zodat het helemaal kaal en saai was. Daarna als het begon te regenen werden de bladeren helemaal blubberig en na een paar weken waren ze verdwenen in de grond. Waarom dacht hij hier eigenlijk over? Ondertussen was hij bij de deur aangekomen. Een staarde hij de deur aan. Zou hij moeten kloppen? Dûh. Wat moest hij anders doen. Hij legde zijn vuist langzaam om de deur en klopte drie keer op de deur. Hopelijk waren ze thuis.

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   do nov 10, 2011 10:49 pm






Grommend stond Dakotah voor de spiegel en deed ondertussen de windel om haar bloedende knokkel. Ze was haar boemerangs nieuwe scherpe rand aan het testen geweest, had een foutje gemaakt bij het opvangen, waardoor haar boemerang langs haar knokkel geschaafd was en had nu een grote, open wond daar. Ach ja, met een windel zou het wel te verwerken zijn. Ze had sowieso geen zin om Satsuji erbij te halen. Die zou vast weer onzinnig beginnen te antwoorden. Ze zag het hem al zo doen: ‘Ja, waarom gooi je dan ook zo scheef?’
Opnieuw gromde Dakotah en keek naar haar roodkleurige ogen in de spiegel. Ze probeerde zich wat te kalmeren en dacht aan Anne. Gelijk kwam een steek door zich heen. Ze had Anne een paar dagen geleden gevonden bij de rivier, dood. Nou ja, ze had niet zo heel goed gekeken, want er kwamen Water Country wachters aan, maar op het eerste zicht leek ze toch dood.
Dakotahs hand schoot naar voren en raakte hard de spiegel. Toen ze haar hand terugtrok, zag ze een grote breuk. Satsuji zou dat wel repareren, zij had geen zin om dat te gaan doen nu. Ze was al vaker woedend geworden en had steeds vaker ruzie met hem om kleine dingen. Ze had hem dan ook nog niet verteld over haar dochter. Haar dode dochter. Meteen schoot haar vuist weer naar voren en ze keek verslagen naar haar spiegelbeeld, die een verdrietige Dakotah liet zien.
Dakotah boog zich voorover en deed haar mascara op, waardoor haar wimpers mooi uitkwamen. Ze had eigenlijk helemaal geen zin om zich aan te kleden en dadelijk op vissen te gaan jagen, maar het was immers wel voor de training. Rustig pakte ze haar kleding en deed die aan: een short en een zwart-wit topje. Rustig keek ze naar haar buik, die weer plat was. Ze had al nachtenlang gehuild om Anne en over de dood van haar kleine meid, maar ze moest zich niet opjagen. Ze wist het immers niet eens zeker.
En dan was er nog een probleem. Tsuna. Ze mistte hem verschrikkelijk. Zijn onhandigheid, zijn voorzichtige woorden en zelfs zijn valse gezang. Even kwam er een glimlach op haar lippen, maar die verdween algauw weer toen ze naar haar rode windel keek. Rood van al dat bloed. Ze was een monster. Ze had de vader van haar kind vermoord en haar eigen kind was door iemand anders vermoord. Of het kind had zelfmoord gepleegd, omdat ze het niet meer aankon dat haar vader er niet meer was. Fijn. Nu stroomden er dus alweer tranen over haar wangen. ‘Mislukte hormonen,’ mompelde Dakotah en ze wreef door haar ogen.
Een geïrriteerde zucht kwam er over haar lippen toen ze de deur hoorde bonzen. Fijn. Satsuji was zijn sleutel weer eens vergeten. Dit was echt de laatste keer dat ze voor dat rotjoch de deur opendeed!
Boos liep Dakotah naar beneden, ging bij de deur staan en trok die met een ruk open.
‘Verdomme Satsuji, dit is de laatste keer dat ik de deur voor je opendoe, vergeet je sleutel toch niet eens de hele tijd, jij…’ Haar mond viel open en het glas dat ze in haar handen gehouden had om haar hoofd een beetje te deppen, viel op de grond en spatte kapot.
‘T-Tsuna?’


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 5:33 pm

Waarschijnlijk was hij op de verkeerde moment aangekomen. Toen Dakotah de deur opende moest hij namelijk het gezeur van Dakotah aanhoren wat bestemd was voor Satsuji. Een glimlach verscheen op zijn glimlach bij het hoen van haar gezeur. Ze was zo te zien niet veranderd. Gelukkig. Als je zo in de wildernis leefde was er kans om in een maniak ofzo te veranderen of een andere type eng persoon. Haar uiterlijk was ook niet veranderd wat te verwachten was in maar een maandje of waren het er twee geweest? ''Het spijt me..'' Hij keek even naar zijn kleding. Nog steeds een soort van nat, en dan kwam hij met de natte kleren in haar huis. Het was dus wel duidelijk waar hij zich voor verontschuldigde. ''Natsu wou niet omlopen en toen staken we de rivier over bij steen..'' De rest kon ze zelf wel raden. Wat een mooie hereniging. Om het nog erger te maken liet Dakotah haar beker vallen. De beker brak op de grond zodat er nu glasscherven op de grond zatten. ''W-weer sorry..'' Hij bukte om een glasscherp te pakken en sneed zich hierbij. Wel op een rare manier. De snee was niet gekomen bij zijn vinger waarmee hij de glas had vastgehouden, maar bij zijn pols omdat hij langs andere scherven was gekomen. Hij verzamelde een paar glasscherven in zijn hand en stond toen weer op. Als een klein kind zette hij zijn vrije hand op de bloedende gedeelte om dit te verbergen voor Dakotah. Vervolgens glimlachte hij. Hij probeerde het tenminste. Het zag er uit als een half, mislukte glimlach. Waarom deed zo'n dom sneetje toch pijn. Hij had veel zwaardere verwondingen gehad. Je zou denken dat die kleine verwondingen niet zo veel pijn zouden doen. Hij haalde zijn hand een van de wond om zijn rode handschoenen te bekijken. Ze waren al rood voordat hij de wond had aangeraakt. Dat was hun oorspronkelijk kleur, maar nu drupte er wat bloed van af. Het bloed stroomde te snel, hij had een pleister nodig.

''W-weer sorry..'' herhaalde hij voor een derde keer. Hij liet zijn met bloed bedekte pols zien aan Dakotah. Waarschijnlijk was het haar al opgevallen. Kort glimlachte Tsuna. Weer was het een neppe glimlach om zijn stekende pijn te onderdrukken. ''K.. kan ik misschien een pleister hebben?'' Wat geweldig. Eigenlijk had hij gehoopt een goeie indruk te maken naar al deze tijd. Hij was een soort van veranderd in deze twee maanden. Niet in uiterlijk ofzo. Hij had nieuwe aanvallen geleerd en had aan zijn stotteren gewerkt. Ook probeerde hij zichzelf wijs te maken dat niks eng was maar dit lukte niet, Toch was hij voor veel dingen niet meer bang, zoals.. eh.. Oude mensen en kleine meisjes. Daar was hij niet meer bang voor. Hij was ook niet meer bang voor poezen. Al was zijn honden angst gebleven. Hij was in deze tijd ook minder onhandig geworden. Dat was wel een feit. Al was hij gevallen in een rivier en had hij zijn pols gesneden aan een glas. Hij was erger gewend. Hij was alleen maar in water gevallen. Dat maakte niet zo erge vlekken als modder. Modder was hem heel vaak overkomen. Drie keer gister en een paar keer de dag daarvoor..

~ Mijn inspi is snel vertrokken ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 5:59 pm






Dakotah schudde haar hoofd en ongelovig keek ze naar Tsuna, alsof hij daar eigenlijk helemaal niet kon staan. En dan had ze weer een heerlijke goede indruk gemaakt door te vloeken op Satsuji, die daar niet eens stond. Maar wie kon dan ook verwachten dat Tsuna op dit uur van de dag voor haar huis zou staan? Nou ja, eigenlijk was het ook Satsuji’s huis, maar ze beschouwde het stiekem als haar eigen huis. Dit echter alleen als hij niet in de buurt was.
‘Dat is een wond,’ mompelde Dakotah droog en ze grinnikte even om haar eigen flauwe woorden. Ze keek even naar zijn pols en knikte toen, alsof ze heel veel verstand had van dat soort wonden. Zij had al eens een bloeding in haar hals gehad, toen stroomde er ook veel bloed uit de wond. Satsuji had haar toen verzorgd en zij was hem toen zeer dankbaar geweest. Nu nog steeds, maar soms had ze het gevoel dat hij niet meer met haar wou omgaan.
Rustig bekeek Dakotah de wond even en trok Tsuna toen aan zijn arm mee naar boven. Om de scherven beneden zou ze zich later wel bekommeren. Satsuji was gaan vissen of zo iets, dus die zou straks pas thuiskomen. Ze had hem nog niet verteld over Anne en had ook geen idee wanneer ze dit zou moeten doen.
Rustig liep Dakotah de trap op. Gewoon en niet te snel, zodat Tsuna haar makkelijk zou kunnen bijhouden. Het was ongeveer twee maanden geleden dat ze hem nog gezien had, maar dat sterke, adembenemende gevoel voor hem was nog steeds niet weg, ook al wou ze dat wel graag. Hij was een onhandige, stomme sukkel, probeerde ze zichzelf dan te overtuigen, maar het lukte meestal niet. Altijd kwam ze wel met een tegenstrijdig woordje.
Dakotah draaide Tsuna’s arm een beetje naar haar toe, zodat ze de wonde beter kon bekijken. Ze pakte een washandje en depte zijn wond, waarna ze ontsmettingsmiddel erop deed en een pleister. Een wond bij de pols kon meestal flink gaan bloeden, dus ze moest voorkomen dat het erger zou worden. Plus dan zou Tsuna haar niet te veel kunnen vragen van doe dit of doe dat.
Toen ze zijn arm losgelaten had, keek ze recht in zijn ogen en voelde een tinteling door zich heengaan, waardoor ze een stap achteruit deed en moeite deed om niet teveel te wankelen. Ze was ergens wel benieuwd waarom hij erop gekomen was om naar hun toe te gaan. Ze had de laatste tijd niet veel goeds gedaan en ook niet wat Anne betrof.
‘Waarom ben je hier?’
Haar grijze ogen keken onzeker en ergens ook wel een beetje zacht naar hem.



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 6:56 pm

Voordat hij het wist was Dakotah klaar met zijn pols. ''Dankje!'' Hij meende het. Hij had zijn eigen wond niet zo goed kunnen verzorgen. Hij had er alleen maar een kleine pleistertje op geplakt om het bloeden te stoppen. ''Waarom ik hier ben?'' Weer klonk het alsof Dakotah hem hier niet wou hebben. Hij had al zo'n gevoel gekregen toen ze de deur opende en de haar beker liet vallen. Meestal liet je geen beker vallen als je blij was om iemand te zien. ''N-nou..'' klonk hij onzeker. ''Ik wou je gewoon weer eens zien..'' Was dat erg? De bedoeling van vrienden is toch om met hun om te gaan. Ze deden het amper wat nogal raar was. ''Vind jij het dan niet leuk om mij weer te zien?'' Weer klonk hij nogal onzeker. ''Als ik op een ongelegen moment kom kan ik wel later terug hoor..'' Hij wou zijn spillen paken om weg te gaan toen hij zich bedacbt dat hij geen spullen had. Op Natsu na dan.. Nu hij erover dacht, waar was Natsu. ''Volgensmij hebben we Natsu buitengesloten. Hij wou van de trap afrennen, maar struikelde. Daardoor vil hij dus van de trap. ''Aww..'' stamelde hij even toen hij klaar was met vallen. Hij stond op met zijn hand in zijn zei. Van een trap vallen. Een van de pijnlijkste dingen die er was. ''Aww..'' stamelde hij weer. Hij liep alsnog naar de deur en opende deze. Natsu was er niet? ''Natsu?'' Natsu hoefde niet te antwoorden. Zijn lach verklapte waar hij was. In het mandje van Satsuji haar pet. Hoe heette die ook alweer? Nero? Zoiets.. Nero leek het de vorige keer niet leuk te vinden dat Natsu in zijn mandje sliep. Hij had er niks van gezegd omdat Natsu niet naar hem zou luisteren, en juist zou blijven omdat hij vroeg aan natsu om weg te gaan. Gelukkig was Nero nu niet thuis. Waarschijnlijk was hij met Satsuji mee. Anders zouden hij en Natsu vast weer ruzie maken.

- Kortheid heerst -


_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 7:31 pm






Snel schudde Dakotah haar hoofd. Echt, waren jongens nu echt zo blind als dat over ze gezegd werd ? Blijkbaar wel, anders zou Tsuna allang hebben begrepen dat ze het juist fijn vond om hem weer te zien. Ze twijfelde of ze die woorden wel zou moeten uitspreken tegen hem. Zou het niet stom overkomen?
‘Nee, Tsuna, wacht!’ zei ze en ze rende hem achterna en struikelde zelf ook bijna van de trap. Zij wist zich echter aan de trapleuning vast te houden en met haar wangen tussen haar tanden geklemd keek ze hoe Tsuna in zijn zij greep. Het was een verschrikkelijk grappig beeld. Ze zag hoe Micah, die onder stond en argwanend ergens naar keek waarvan zij het niet kon zien op deze afstand, maar hij zag er in elk geval aangedaan uit.
Rustig liep Dakotah achter Tsuna aan naar beneden en zag Natsu liggen. Een grijns kwam op haar lippen en ze wist nu ook gelijk waarom Micah zo boos was en zo argwanend naar Natsu keek. Micah vond het sowieso niet leuk als een ander die Nero van hem af probeerde te pakken. Nero was Micahs beste vriend, maar Micah vond het ook niet leuk als spullen van Nero gebruikt werden.
Vijandig zag Micah toe hoe Natsu daar op zijn gemak lag. Met een klein fluitje probeerde Dakotah hem op andere gedachten te brengen, waarna ze op Tsuna af liep en hem zuchtend aankeek.
‘Ik vind het juist leuk dat je terugbent, ik was alleen verschrikkelijk geschrokken omdat ik je niet verwacht had,’ mompelde ze en ze voelde zich verschrikkelijk kwetsbaar tegenover hem. Een lichte blos kwam op haar wangen, wat Dakotah op haar beurt weer vervloekte.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 8:08 pm

Ze had hem niet verwacht. Was dat niet hetzelfde als niet willen? Nee. Zo was Dakotah niet. Hij moest de slechte gedachte uit zijn hoofd krijgen. Alles wat ze zei vervormde hij in zijn hoofd tot een slechte ding. Hij moest er mee stoppen. Hij zetten zijn beiden handen op zijn hoofd en begon zijn hoofd heen en weer te schudde Natuurlijk werkte dit niet. Het leek alleen maar gek. Straks as zei de persoon die slechte gedachte kreeg over hem. ''Ga er uit..'' fluisterde hij, niet hoorbaar voor Dakotah. Hij sloeg een paar keer op zijn hoofd en keek Dakotah toen met een droge blik aan. Hij dacht er nog aan. Dat was niet de bedoeling. Naja. Hij kon er waarschijnlijk niets aan doen. Hij moes het vergeten door over andere dingen te praten. ''Dus, wat heb jij de afgelopen.. twee? maanden gedaan.'' Hij toverde een glimlach op zijn gezicht en nam plaats op de bang waar hij de vorige keer ook op zat. Hadden ze ooit een onderwerp om over te praten. Hij herinnerde niks. Ze hadden het eens gehad over de film die ze wouden zien. Telde dat? Nee, niet echt. Hij moest gewoon een random onderwerp bedenken.

''Dus.. heb je gehoord over Akasohi?'' Een slechte groep die pas geleden had bestaan in Tatakai Sekai. Waarschijnlijk de slechte groep ooit. Ze hadden veel moorden onder hun naam staan. De groep was voor een of andere reden uit elkaar gevallen. Misschien was de leider verslagen? Iedereen had andere verhalen verzonnen. Wat het meest logisch zou zijn. Hij ging mee met de theorie dat iemand de leider had verslagen. Waarom zou iemand anders de moeite doen om een groep te maken, zodat hij het later uit elkaar laat vallen. Het was de meest logische verklaring. De leden waren best close geweest. Niet echt close close van van vrienden, maar iets van bontgenoten. Als je zo'n sterke teamlid had die je kon gebruiken liet je hem niet zomaar gaan. 'Wat is jou verklaring?''

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 8:32 pm






'De spiegel in elkaar geslagen, een nieuwe gekocht, die weer in elkaar geslagen, gerepareerd met mijn waterkrachten voor Satsuji, Satsuji uitgescholden voor ‘asshole’ en nog een paar dingen,’ somde Dakotah op, terwijl ze daarbij ook echt haar vingers uitgestrekt hield, alsof het een hele waslijst was die ze op moest noemen.
Rustig ging ze bij hem op de bank zitten, maar dan wel een eindje van hem vandaan. Niet omdat ze vies van hem was, maar meer zodat hij haar gevoelens niet zou ontdekken. Die gevoelens waren de afgelopen tijd trouwens veel en veel sterker geworden, iets wat ze zelf verschrikkelijk vervelend vond.
‘Ja, ik heb van die groep gehoord,’ mompelde ze, terwijl ze gelijk een zorgelijk gevoel in haar binnenste kreeg over Satsuji. Misschien hadden ze wel zo vaak ruzie omdat hij kennissen had van de Akasohi. Wat? Nee, dat kon ze gewoon niet menen en ook niet meer denken! Ze moest echt ophouden met het denken daarvan!
‘Ik denk dat ze gewoon even gestopt zijn, een koffiepauze nemen en over een paar dagen weer verdergaan. Kom op, Tsuna. Als zo’n groep een paar dagen stopt, is het meestal omdat het organisatie vastgelopen is. Of omdat de leider verslagen is, maar dat lijkt me best sterk. Dan zouden ze wel een hele zwakke, domme leider hebben,’ mompelde ze en ze keek hem hoofdschuddend aan. Als zij leider zou zijn van de Akasohi, zou ze zich niet zo snel laten vangen. Misschien zou ze wel een goede aanwinst voor hun zijn, maar dan nog, ze zou er nooit naartoe gaan.
‘Hoezo begin je ineens over hun?’ vroeg ze aan Tsuna en ze keek hem vragend aan, proberend haar gevoel te negeren.


- Deze is echt slecht -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   vr nov 11, 2011 9:19 pm

''De reden?'' Ik heb geen bepaalde reden dat ik er over ben begonnen.'' Zou het Dakotah opvallen dat hij niet meer stotterde bij hij. Hij was echt trots op zichzelf. Hij kon gewoon met Dakotah Praten zonder een kwartier aan een zin te besteden. Moest hij nu alweer een nieuwe onderwerp verzinnen. Dat zou irritant zijn. ''Eh..'' Hij zou gewoon dezelfde onderwerp aanmaken Dat was het makkelijkste. ''Als jij het zo zegt heb je een punt..'' Hij meende het. Dakotah liet het heel logisch klinken. Moest hij nog steeds bang zijn voor de Akusohi. Hij had maar een keer in zij leven een Akusohi lid tegengekomen. Hoe noemde hij zichzelf. De Dead nogwat? Dat was de ene keer dat hij naar de Darkness Country was gegaan.. Hoe was het ook alweer afgelopen. Waarom herinnerde hij daar niks van Was zijn geheugen gewist?* Waarom dacht hij er nu pas aan. Nu hij bij Dakotah was. Maakte het eigenlijk wel uit. Hij leefde nog, dat was wat belangrijk was. Langzaam keek hij Dakotah aan. Ander onderwerp.. ander onderwerp.. ah! Anna. Het was waarschijnlijk niet de leukste onderwerp om over te praten voor Dakotah. Toch wou hij weten hoe het uiteindelijk was afgelopen. Of Satsuji er al van wist etc. Zover hij wist was hij de eerste persoon tegen wie ze het had verteld. Hij had haar geprobeerd te troosten, maar een persoon was niet genoeg om zo'n grote pijn te laten verdwijnen. Daar had ze tijd voor nodig. Twee maanden was waarschijnlijk niet genoeg .''Ik heb een andere vraag..'' Hij moest de vraag rustig brengen. Straks werd ze boos dat hij er over begon. Dat wou hij niet. ''Heb je Satsuji er al over verteld?'' Dat was waarschijnlijk de beste manier om het te brengen. ''Over.. annaa..'' Onzeker zei hij Anna haar naam. Hopelijk werd ze niet boos. Hij wist nog al te goed wat ze deed als ze boos werd. Hij was niet meer bang voor haar, maar nog steeds bang voor haar woede aanvallen. Hij zou zichzelf niet kunnen verdedigen tegen een van haar woede aanvallen. Dan moest hij haar pijn doen en dat wou hij niet.



* Topic was niet afgelopen xD

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   za nov 12, 2011 3:05 pm






Dakotah knikte en zat toen stilletjes op de bank, waarna ze haar ogen even sloot. Ze dacht aan Anna. Ze slikte even. Anna was dood en Satsuji zou wel een grote hekel aan haar krijgen als ze het hem zou vertellen. Ze zuchtte even en keek toen opzij naar Tsuna.
‘Nee, ik moet het hem nog vertellen, maar iets houdt me tegen. Ik heb steeds het gevoel dat hij me uit het huis gaat trappen als ik erover vertel,’ zei ze eerlijk en ze zuchtte even, waarna ze haar hoofd schudde. ‘Anna maakt trouwens niks meer uit.’
Het voelde verschrikkelijk pijnlijk om deze woorden over haar lippen te krijgen, maar ze waren wel waar. Ze kon het het beste Tsuna gewoon vertellen. Hij was immers ook de eerste geweest die het gehoord had, waaraan ze haar diepste geheim had toevertrouwd.
‘Anna is dood, Tsuun. Ze komt niet meer terug, nooit meer. Ik was naar haar toegegaan en vond haar lijkje, bij het riviertje. Er stak een pijl in haar schouder, maar voor de rest kan ik het me ook niet meer goed herinneren, aangezien ik moest vluchten voor twee wachters,’ sprak Dakotah en ze keek naar de grond, terwijl er opnieuw pijn in haar opkwam.
‘Ik weet niet eens zeker of ze echt dood was of dat ze nog gered is,’ mompelde ze en ze voelde de tranen in haar ogen branden, maar probeerde het zo goed mogelijk te verbergen. Ze wou niet huilen! Ze wou echt niet huilen!
‘Ik ben een monster, Tsuun. Ik had haar meteen moeten meenemen toen ik haar vader vermoord had, dan was ze nu waarschijnlijk niet eens vermoord geweest. Ik weet niet of ze dood is en ik durf het niet te gaan bekijken,’ zei ze en ze zuchtte even. Ze keek de andere kant op toen de tranen over haar wangen begonnen te stromen.
‘Shit!’




Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   za nov 12, 2011 8:23 pm

Een slecht gevoel bekroop hem. Aww.. Was het nu zijn schuld dat ze huilde? Dit wou hij niet. ''Je moet niet van het slechtste uitgaan!'' Van het beste uitgaan was ook niet slim, maar je kon op zijn minst een beetje hoop hebben. ''Weet je wat..'' Hij moest snel wat bedenken! Hij had al gezegd, weet je wat. Dus hij moest nu wat erna zeggen. Ze probeerde haar tranen te verbergen, maar hij wist dat ze huilde. ''Alsjeblieft stop met huilen, je weet dat ik daar niet mee om kan gaan..'' stotterde hij half. Wat moest hij doen oom haar te laten stoppen met huilen.. ''Ik weet wat..! L-laten we kijken of ze nog leeft!'' Hij trok een niet gemeende glimlach op. Straks was ze echt dood en maakte hij het erger, maar hij vond dat ze de recht had om te weten of haar dochter echt dood was of niet. Het was waarschijnlijk erger om haar dood te zien dan de rest van haar leven door te blijven leven met pijn dat ze het niet zeker weet. Straks zat zij hier te huilen, maar leefde Anna nog! Er was ook een kans dat dat het was. ''Als er wachter waren aangekomen, dan hebben ze haar vast naar een dokter ofzo gebracht..'' HIj wou erachter zeggen; of begraven. Maar dat vond hij zo gemeen klinker. ''Of.. begraven..'' wist hij er toch nog stotterend uit te brengen. Hij keek haar kort aan. ''Laten we samen gaan naar de Water Country begraafplaats, als ze daar ligt dan weet je het zeker en kan je afscheid van haar nemen. Zo niet dan weet je dat ze nog leeft..'' Hij trok aan haar hand om haar op te late staan. ''Wil je nu alsjeblieft ophouden met huilen?''
Een kwaad werd gericht op Natsu die blijkbaar van haar ellende genoot. ''Natsu, stop!'' Commandeerde hij zijn pet. Waarschijnlijk was Dakotah het niet op gevallen dat Natsu er van genoot, maar alleen de gedachte irriteerde hem. ''En wie ben jij dat ij dat aan bij zegt?'' Wist de Pet nogal arrogant uit te brengen. ''Ik zei, stop!'' Herhaalde hij. ''Tsj, voor deze ene keer..'' Hij richtte zijn blik van Tsuna af en keek geïrriteerd de andere richting op. ''Kom, Dakotah..'' Met hield haar hand stevig vast en liep zo snel mogelijk naar de deur.

~ Kortheid >.< ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dakotah
avatar


Ervaring : 271


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   za nov 12, 2011 11:25 pm






Zuchtend keek Dakotah omhoog. Ja, Tsuna kon er inderdaad niet mee omgaan, dat was waar. Snel veegde ze haar tranen af en keek toen naar het kleine leeuwtje. Haar ogen versmalden zich toen ze het kleine diertje zag genieten. Het was dat het Tsuna’s pet was en dat ze respect had voor Tsuna, maar anders…
‘Tsuna,’ mompelde ze en ze wou dat hij ophield met doordringen over de begraafplaats. Waarom zou ze? Als ze Anna zou zien liggen, dan wist ze zeker dat ze zou huilen en instorten. Toch vond ze het ergens ook lief van Tsuna dat hij haar mee wou nemen naar het begraafplaats van Anna. Misschien. Ze bereidde zich er maar alvast op voor. Ze zuchtte even en liet zich toen maar gewoon meetrekken door Tsuna.
Micah was inmiddels voor Natsu gaan staan en keek woedend naar het leeuwtje, waarna hij zijn tanden liet zien. ‘Moet jij niet eens wat respect leren hebben voor Dakotah, Nero, Satsuji, mij en je eigen baasje?’ vroeg hij spuwend richting Natsu. Hij had het helemaal gehad met het arrogante leeuwtje en stel dat Tsuna de hele dag zou blijven bij Dakotah, zou hij het leeuwtje toch wat respect willen aanleren.
Dakotah zuchtte en liep rustig richting de begraafplaats. Ze had echt geen zin om Anna’s naam dadelijk op een graf tegen te komen en ze wreef in haar nek. Het zou wel niet. Anna was vast niet dood. Ze had het vast verkeerd gezien. Misschien lag die pijl gewoon naast Anna en had ze het per ongeluk verkeerd gezien.
Bij de begraafplaats keek Dakotah zuchtend om zich heen. ‘Zoek jij die rij af, dan doe ik deze,’ mompelde ze en ze begon alvast te lopen en liet Tsuna achter.
Dakotahs ogen gleden over de verschillende stenen. ‘Nou, hier is niks,’ mompelde ze en ze voelde opluchting. Net toen ze zich wou omdraaien en richting Tsuna wou gaan, viel haar iets op. Een klein steentje, een klein wit kruisje, tussen al die andere grote graven. Dakotah viel op haar knieën en het leek net alsof alles zwart werd voor haar ogen. Zelfs haar knieën die dankzij de klap openlagen merkte ze niet op, alleen maar het graf.




- Flut -
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tsuna
avatar


Ervaring : 145


BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   zo nov 13, 2011 6:46 pm

''Uwh..'' Waarom was hij hier ook al weer? Het was hier zo koud.. Om het nog erger te maken was het hier ook eng. Er hing een geur van dode personen in de lucht. Hij zou hier niet gekomen zijn als het niet voor Dakotah was. Dit was waarschijnlijk ook de laatste keer dat hi hier zou komen. Wacht.. Moesten ze nu ook opsplitsen om snel te zoeken? Was hij dan alleen.. Helemaal alleen op zo'n enge plek als deze? Wou hij wel alleen zijn? Nee! Hij wou niet alleen zijn. Dit was eng en het was koud en hij had honger. Hij had geen zin om tussen de modder te proeten om een naam te vinden. ''O-okeey..'' zei hij tegen zijn zin in. Met zijn handen in elkaar gevouwen liep hij naar zijn richting.. Enge, lelijke grafstenen.. Hij stopte bij een heel grote. Vast van een belangrijke persoon geweest. Hij haatte het hoe belangrijke mensen een grotere steen kregen. Hun waren ook maar mensen, niet meer en minder. Ze zouden ook niks meer kunnen worden. Dus wie waren hun om zelfs na hun dood belangrijker te zijn dan de rest. Hij veegde het stof af van de grafsteen. X1983X - X2004X Oud was de persoon niet geworden.. 21? Dat kon je zelf jong noemen. Wie kon er al zo belangrijk zijn op zijn 21ste? Hij veegde weer een stukje weg bij de naam van de persoon. Vladimir met de veel te lange achternaam... Dat zei hem niks. Hij moest door zoeken. Snel bekeek hij de stenen. Anna haar steen zou nog nieuw moeten zijn, dus de met spinnenwebben bedekte stenen keek hij niet naar. Eigenlijk omdat hij bang was voor spinnen, maar hij had een logische smoes ervoor verzonnen. ''Hier is niks..'' fluisterde hij in zichzelf. Hij kon weer terug naar Dakotah! Het was beter als hij niet te lang alleen bleef. Straks kwam er een zombie ofzo uit de grond. Er werd gezegd dat ze niet bestonden omdat men geen bewijs had dat ze bestonden. Maar er waren veel mythische wezens die eerst niet bestaand genoemd werden en pas later ontdekt worden.

''Bij mij kant zijn er geen kleine nieuwe stenen..'' riep hij naar Dakotah terwil hij zo snel mogelijk terug rende. Toen hij een paar meter voor haar was viel ze op haar knieën neer. Fuck.. Haar steen was er dus. Het was een beetje te verwachten als er een pijl door haar heen zat. Wat moest hij nu doen. Nu was het zeker dat Anna dood was, en moest hij weer wat anders verzinnen om haar te kalmeren. Ji hij dat wel? ''Je kan nu op zijn minst afscheid nemen..'' probeerde hij. Veel meer kon hij echter niet bedenken. ''S-til.. maar..'' probeerde hij toch maar erbij te zeggen. Het was niet dat ze huilde ofzo, dus ze kon niet stil worden. Hij liep naar de grafsteen en sloeg het beetje stof wat in de maand er op was gekomen weg. ''Dit is je kans om alles te vertellen wat je aan haar wou vertellen..''

~ Jou flut post zijn altijd beter dan de mijne ;D ~

_________________

Battles are fought by those with courage to believe
They are won by those who find the heart
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ~ A visit   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

~ A visit

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [Erd-reis] Theater visit
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Keld River-