IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 My Fair Lady. ♫

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Raku
avatar


Ervaring : 85


BerichtOnderwerp: My Fair Lady. ♫   wo feb 22, 2012 3:57 pm

Met een geeuw smeet ze de deur open en kneep haar ogen dicht tegen het felle zonlicht dat op haar bleke huid viel. Raku, wiens naam ook wel genot betekende. Even als haar huid leek haar haar amper pigment te bevatten en was het zo wit als de beenderen van een jong kind. Een groot contrast bij de rest van haar clan. Die allen zo haar hadden. Zo donker als de donkerste schaduwen. Niet voor niets was ze een lid van de Darkness clan. Haar vechtstijl was zeer goed te noemen. Het mocht misschien niet zo lijken maar ze trainde wel dergelijk. Daarnaast werd het ook nog eens van haar verwacht dat ze zou uitblinken. Een bepaalde druk lag wel op haar schouders. Of ze zich daar wat van aan trok? Never. Raku was, laten ze het zacht zeggen, iemand die zich nergens voor interesseerde omdat er simpelweg niets interessants was wat ze voor zover had gezien en meegemaakt had. Alhoewel. Ze interesseerde zich wel érgens voor. En dat was ook niet bepaald alledaags. Behoorde een dame van adel zoals zij niet te doen. Maar ze was nogal dwars en deed juist het tegenovergestelde van wat er van haar verwacht werd. Haar ouders waren rijk en welgesteld in de Darkness clan. Zelfs daarbuiten. Ze waren gereserveerd, koel en afstandelijk maar wel beleefd en hielden zich aan de etiquette. Raku daar in tegen.. Deed alles wat god verboden had. Omdat god simpelweg niet bestond volgens haar. Iets wat haar strenggelovige ouders vreselijk vonden. Raku hield van seks. Ja ze draaide er niet om heen. Ze hield er van mensen gek te maken. Ze aan te raken. Zomaar uit het niets te zoenen. Allemaal dingen die er bij hoorden. Geslacht maakte niet uit. Jongen of meisje. Als ze je aantrekkelijk vond dan stapte ze zo op je af. Schaamte? Dat kende ze niet hoor. Met een pervy grijns trok ze haar leren rokje iets naar beneden en knoopte de knoopjes van haar blouse dicht. Net zodat je haar bh net niet zag. Witte laarzen tot over haar knieën sierden haar lange benen. Ze was uitzonderlijk lang voor een jonge dame. *kuch* Dame juist. Ze was zowel vrouwelijk als mannelijk. Een rare combinatie. En toch vielen er wel dergelijk mensen voor. Mannelijk én vrouwelijk. Heerlijk om mensen te teasen. Na gestaard door mannen, vrouwen die beschaamd hun hoofd afwendden. Het was een dagelijks iets. En ja, ze genoot er van. Haar voeten brachten haar weg uit haar country. De hakjes van haar laarzen lieten nog een klakkend geluid achter op het steen van de grote weg naar de country tot ze ook daar van af week. Zachte grond. Gras. Mos. Werd al snel omringd door bomen die steeds verder op elkaar stonden. Schaduwen leken zich uit te rekken. Raku vond het heerlijk om met de schaduwen te spelen. Bracht haar handen naar elkaar en om haar heen leek het nog donkerder te worden. Alsof ze alle schaduwen naar zich toe trok. Wat als het ware ook zo was. Vervormde het dusdanig dat de schaduwen vorm begonnen te krijgen. Kreeg de gedaante van een man. Groter en breder dan haar. Een zwaard in zijn linkerhand. Had geen gezicht. Geen details. Enkel het silhouet van een man met een zwaard. Sierlijk haalde ze haar eigen zwaard tevoorschijn. Dākusōdo. Zwaard van duisternis. Alleen het hoofd van de Darkness country had het zwaard ooit mogen dragen. Hoe zij er aan kwam? Tja, ze was niet voor niets een huurmoordenaar. Die waren sluw, ondoorgrondelijk en bovenal. Moeilijk te grijpen. Op een slinkse manier had ze het zwaard weten te bemachtigen. Zowel dankzij haar charmes als haar snode plan was het haar geluk het paleis binnen te dringen. Want wie zou nou ooit zoiets verwachten. Van een meisje? Mannen dachten vaak min over vrouwen. Maar als er ook maar iets was dat een heel keizerrijk aan het wankelen kon brengen dan was het wel een vrouw. De aanwezigheid van een ander. Ze voelde het met elke vezel van haar lichaam. Toch keek ze niet op of om van haar ‘training’. Vond de ander tot nu toe nog niet interessant genoeg. Pas als het gevaarlijk werd. Dan werd het verhaal anders. Maar voor nu. Nee, ze bespeurde nog geen teken van enig gevaar.




_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kame
avatar


Ervaring : 54


BerichtOnderwerp: Re: My Fair Lady. ♫   wo feb 22, 2012 9:15 pm

Harida. De god die leefde in de Dark woods, dat werd er tenminste gezegd. Ze zou schuilen in het midden van de bos, onder de grootste boom. Er ware veel verhalen over zieke personen die naar de plek gekomen waren en bij de grootste en oudste boom een niet al te oude vrouw met lang groen haar waren tegengekomen. Deze vrouw zou ze genezen van de dodelijkste ziektes. Het kon zo zijn dat het echt een god was, maar dit betwijfelde hij. Waarschijnlijk was het gewoon een vrouw die heel erg goed was in het genezen van personen. Er waren genoeg personen met helende magie. Toch kon het geen kwaad om het te controleren. De laatste keer dat hij naar een god op zoek was gegaan was op de Tatsu Mountains. Een plek die vele malen erger was dan de Dark woods. Doordat de bomen grijs en de bladeren zwart waren ging iedereen er van uit dat de Dark woods eng waren. Omdat de plek anders was. Toch had hij nog geen verhalen gehoord over mensen die waren aangevallen in het woud. Wel dat er mensen waren verdwenen, maar het was niet heel donker, iedereen kon de weg kwijt rake in zo'n bos. Je moest of op de rechte pad blijven, of de weg kennen als je levend uit de bos wou komen. Kamura kende de bossen ondertussen wel, hij was hier vaak als klein kind komen spelen. Eigenlijk mocht het niet van zijn ouders, ze zeiden altijd dat er kleine kinderen verdwenen. Hij had het toch altijd stiekem achter hun rug gedaan, gewoon omdat hij iets spannends in zijn leven wou. Daarom is hij uiteindelijk ook een god hunter geworden. Zodat hij later kon zeggen dat hij iets had bereikt, een god gevangen te hebben, en niet in een klein kantoortje opgesloten voor papierwerk. Natuurlijk kwam de idee niet van zichzelf. Hij had het van zijn opa, volgens zijn opa stond hun familie er ooit om bekend dat ze goden vingen. Jammer genoeg was dit geen feit. Er was geen enkele bewijs dat dit zo was.

Eindelijk hij was er. Droog staarde hij om zich heen, er was niet al te veel licht, toch kon je redelijk wat zien. Wat? Stond daar een vrouw? Kamura moest een paar stappen naar voren zetten om het beter te kunnen zien. Het was inderdaad een vrouw! Jammer genoeg waren haar haren niet groen gekleurd, het was haar dus niet. ''Fujimoto Raku..'' mompelde hij kalm. Om haar hier tegen te komen. Nog nooit had hij haar aangesproken, maar hij had haar verschillende malen in de Darkness Country zien lopen. Ze was walgelijk. Ze had alles wat haar hartje kon begeren. Haar familie was rijk en had meer macht dan de meeste families. Toch liep ze er zo bij. Er was niks mee om een beetje te showen, ze zag er niet slecht uit. Je kon zelfs zeggen dat ze er goed uitzag, maar de roddels die door de country gingen waren genoeg voor hem om haar niet te mogen. Nooit klopte roddels helemaal, maar er zat altijd een beetje van de waarheid in. ''Wat doet iemand van jou positie in de Dark Woods?''
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Raku
avatar


Ervaring : 85


BerichtOnderwerp: Re: My Fair Lady. ♫   vr feb 24, 2012 3:57 pm

Volkomen in haar eigen wereldje haalde ze uit met het zwaard dat licht in haar handen lag. Vederlicht was het. Zelfs een pak suiker woog nog meer. Dat was gedaan met magie. Met die magie die in het zwaard gesmeed was. Niet iedereen zou het zwaard kunnen hanteren. Alleen zij die uit een bepaalde bloedlijn kwamen. Die uit de darkness country afkomstig waren. En laat zij nou uit beiden komen. Haar familie. De Fujimoto clan was een zeer hoogstaande familie. Werden geprezen om hun kwaliteiten op het gebied van vechtkunst en het gebruik van duistere magie. Duistere magie. Beschreven in oude boeken met vergeeld perkament. Met brede ruggen en sierlijk gekrulde letters. Boeken die de meest duistere geheimen beschreven. Allen veilig opgeborgen. Opgeborgen in een bibliotheek. Een blibiotheek waar zij toegang tot heeft gehad. En in feite nog altijd heeft. Want niemand weet. Niemand weet wie de oude heer van het duister gedood had. Rekenden het aan op zijn oudste zoon. Omdat hij al jaren op de troon aasde. Toch werd hij onschuldig bevonden. Ach, wie zou zo’n onschuldig meisjes nou verdenken? Dat ze niet meer als onschuldig werd begrepen wist ook zij wel. Haar ogen die een mengeling waren van het hemelsblauw van de lucht ver boven haar. Boven het donkere bladerdak uit. Helder en licht. Vermengd met de kleur van vredig ogende viooltjes. Dus de hemel en een of andere bloem like die kleuren kon je haar ogen beschrijven. Nee. Soms was het blauwe zo hard en koud als ijs. Leek dwars door je heen te kijken. En het violette. Was als een straling. Een straling zo fel dat het schadelijk was. Dat was dus de keerzijde. Alles had een keerzijde was het niet? Haar mond vertrok ze even in een strakke streep. Zelf had ze het leven van een prinses kunnen leiden. Met alles dat haar hartje begeerde. Had ze de hoogste opvoeding genoten en was bevoegd in verschillende muziekinstrumenten te bespelen. Dat was echter niet waar zij oog voor had. Had oog voor de mannen met de zwaarden. Keek als klein meisje altijd al toe hoe ze trainden. Elkaar stoten uitdeelden. Houwen en sloegen. Was er zo nieuwsgierig naar geworden dat ze stiekem, in het holst van de nacht naar de binnenplaats van het kasteel sloop. Om daar uit de wapenkamer een zwaard te halen. Niet te groot want dat zou het kleine meisje nog niet kunnen dragen. Maar daar, in het maanlicht. Op de binnenplaats vocht ze met een onzichtbare vijand. Draaide, haalde uit, pareerde en sloeg opnieuw toe. Oefende elke avond. Wanneer het personeel hun bed opgezocht had sloop zij op haar kousenvoeten naar de binnenplaats. Maakte het haar eigen. Ontwikkelde haar eigen stijl. Voegde daarbij de duistere magie toe waar ze eerder die dag nog in onderwezen was. Voegde alles samen tot een perfecte combinatie. Sierlijk, maar dodelijk.

Zonder ook maar enig geluid te produceren haalde ze uit naar de shaduw van de man. Wie het voor moest stellen, geen idee. Het was gevormd op het eerste beelde dat in haar op kwam van een warrior. Een waardig tegenstander. Breed. Gespierd. En een geducht zwaardvechter. Had het haar zelf vooral niet bepaald makkelijk gemaakt. Want dat was hetzelfde als je zwakte erkennen. Nooit zou ze het zichzelf makkelijk maken. Moest uidagingen hebben. Iets wat het leven dus danig spannend hield. Want anders werd ze lui. Vervelend en hoogst irritant. Het was moeilijk haar aandacht te vangen. Want die vloog vaak van hort naar her. Vaak stelde ze zich in om deze dag iets te gaan doen. Bijvoorbeeld nieuwe lappen stof kopen om haar outfit weer aan te passen. Vaak kwam het er niet van. Zag ze iets anders dat meer interesse waard was. Kon ze haar hoofd er weer eens niet bijhouden en begon ze aan iets totaal anders dan dat ze van plan was geweest. Echter, wanneer het op trainen aan kwam. En zichzelf verbeteren was de dicipline zeer aanwezig. Die was bij muziek en danslessen echter nooit aanwezig geweest. Juist omdat ze tegendraads wilde zijn. Haar ouders tegen wilde werken. Het ze vooral niet naar hun zin wilde maken en er simpelweg géén zin in had. En ja, daar moesten ze het maar mee doen. Als ze er problemen mee hadden zou ze het wel horen. Zelfs dan, zelfs dan zou ze er totaal niets mee doen en het langs haar heen laten gaan als het wilde water van een rivier dat langs een rots stroomde. Die bleef ook staan waar hij stond. Hoe wild het water ook stroomde. Met een sierlijke draai, waarbij haar lange sneeuwwitte haar sierlijk mee bewoog deelde ze de genadeklap uit. Bijna. Bijna had ze hem. De punt van haar zwaard richting de hals van de schaduwkloon. Toen een stomp in haar maag waardoor ze achteruit gesmeten werd. Haar linker mondhoek krulde ze omhoog in een uitdagende grijns. Nu werd het leuk. In plaats van recht op hem af te rennen wachtte ze geduldig af. Tot ze een stem hoorde. Haar naam. Toch maakte ze haar blik niet van haar tegenstander los. Al was dat een schaduw. Een of ander random persoon ging haar training toch niet verstoren? Moest de neiging om in lachen uit te barsten onderdrukken. Zij. Iemand van hoge stand? Ja. En dan nog. Mochten die niet eens een wandeling maken. Raku hief haar hand. Dreigde opnieuw naar haar tegenstander uit te halen tot die abrubt verdween net zo snel als hij ontstaan was en ze haar beweging zo door draaide en tegelijk een grote sprong maakte dat ze achter de ander te staan kwam met haar rechterarm over zijn schouder en het lemmet van haar zwaard tegen zijn keel gedrukt. Haar mond bracht ze naar zijn oor toe. ”Wel, wel. Jij hebt je huiswerk goed gedaan.” fluisterde ze vrolijk. Had in haar linkerhand ook een dolk tevoorschijn gehaald die ze richting zijn zij deed wijzen. Altijd het zekere voor het onzekere nemend. Liet haar blik eens over de jongen heen gaan. Bruin haar met een rode tint en enkele witte plukjes. Schatte hem ouder in dan haar. Even kneep ze haar ogen iets samen. Toch kon ze niet op de naam van dit menspersoon komen. ”Ach, ik dacht laat ik eens een heerlijke wandeling gaan maken om te genieten van de serene natuur.” zei ze lieflijk en volkomen onschuldig. Alles wat haar uiterlijk tegen sprak.


Sexy, Naughty, Bitchy me.

_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kame
avatar


Ervaring : 54


BerichtOnderwerp: Re: My Fair Lady. ♫   za feb 25, 2012 9:49 pm

Kalm bleef hij haar aanstaren. Opvallend witte haar en paars gekleurde ogen. Niet veel mensen hadden die combinatie. Er waren wel wat Darkness Country leden met paars gekleurde ogen, dus dit vond hij niet raar. De wit haar was wel speciaal, iets wat je niet vak voorkwam. Noemde je zo'n persoon albino? Het kon ook gewoon zijn dat ze het witte haar gewoon had geërfd. Dit kon hij niet zeker zeggen, hij had ooit haar ouders of een ander familie lid gezien. Met een simpele beweging stond ze achter hem, zodat ze de lemmet van het zwaard tegen zijn keel aan kon drukken. Haar stem klonk heel onschuldig al was ze dit duidelijk niet. ''Mag je van je papa wel met zwaarden spelen?'' Het probleem was niet de zwaard die ze tegen z'n keel had aangedrukt, maar de dolk gericht naar zijn zij. Hij zou zichzelf niet kunnen reden zonder zelf gewond te raken. Met zijn rechterhand pakte hij de dolk beet. Zo dat de dolk gedeeltelijk in zijn vlees stak, hij had geen tijd om het op een andere manier vast te pakken. Terwijl hij dit deed liet hij zich achterovervallen, naar Raku, zodat de zwaard niet meer tegen z'n keel aan zat. Hij haalde zijn hand snel van de dolk, bukte en dook onder de zwaard door. Met een simpele sprong maakte hij vervolgens wat afstand tussen de twee. ''Hier ga ik later last van hebben..'' Hij keek kort naar zijn, door bloed, rood gekleurde hand. Hij had wat verband bij zich, maar Raku zou hem waarschijnlijk geen geven om zijn hand te verzorgen.

''Weet je zeker dat je me als vijand wilt? Ik ben een getrainde warrior, en jij een klein meisje..'' Zo klein was ze niet.Hij was maar een paar centimeters langer dan haar, ook gokte hij haar rond dezelfde leeftijd. Waarschijnlijk kon ze wel wat, haar ouders hadden vast iemand ingehuurd om haar te trainen. Zodat ze wat kon doen als ze aangevallen werd. Toch kon basistraining een warrior niet verslaan. Hij bekeek haar even van top tot teen. Ook keek hij naar de indrukwekkende zwaard die ze in haar handen had. Zoiets vond je niet op straat. Ze had vast veel geld uitgegeven aan zo'n zwaard. Als ze geen Darkness Clan lid was geweest dan had hij haar gedood voor de zwaard. Hij zou de zwaard daara verkopen voor 2 misschien 3 miljoen. Of liep hij nu te hard van stapel. Het was maar een gok. Natuurlijk zou hij de echte prijs eerst normaal opzoeken. ''Dus, wil je een gevecht aan gaan of zullen we beide onze wapens opbergen. Dan vergeef ik je voor de wond.'' Kort liet hij de wond zien. Ondertussen had hij z'n kleine bijltje tevoorschijn getoverd. Het zag er niet echt eng uit, maar het kon met gemak door vele dingen snijden.

*Er kwamen geen woorden uit m'n brijn AWHHH *
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: My Fair Lady. ♫   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

My Fair Lady. ♫

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Elf Fantasy Fair~!
» Just Another Fairytale - Where dreams come true!
» ELF FANTASY FAIR FOTOOOOOS :3
» Lady Limia Estrendia
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Dark Woods-