IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 #// A hole for the world to see

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Ayala
avatar


Ervaring : 31


BerichtOnderwerp: #// A hole for the world to see   zo feb 26, 2012 1:00 pm















BIG BLACK HORSE AND A CHERRY TREE
i felt a little fear upon my back
he said "don't look back, just keep on walking."

‘Dus jochie, wat heb je nog meer te verspelen?’ Een kleine grijns vormde rond haar mond, het pak kaarten uit haar zak vissend. ‘Nog een potje? De vorige keer verloor je de helft van je kleding aan de honden. Ben je hier wel zeker van?’ Het stokje tussen haar helwitte tanden stak omhoog, haar rode ogen stonden spottend. Erg veel had ze niet op met het volk hier, ondanks het feit dat ze niets hoefde te vrezen van gokkers, zolang ze maar won. En deze man had net een keer te vaak verloren van het blauwharige meisje. Waarvan hij dacht dat het een jongen was, zoals de meesten. Ze was zelfs haar haren gaan dragen als een jongen, in een slordige staart achterop haar hoofd vastgebonden. ‘Ben je altijd zo arrogant?’ Ze trok spottend een wenkbrauw op. ‘Alleen als ik kan winnen.’ Ze stond met haar muur tegen een boom geleund, net buiten het stadscentrum. Natuurlijk, openbaar gokken was verboden, dus moest je het maar stiekem doen. Zeker als je de belasting wilde ontduiken. Niet dat zij er last van had, haar tegenstanders wel. En deze man was nu niet slecht voorzien in zijn levensonderhoud, dus iedere cent die hij de belasting kon laten ontduiken, werd aan het gokken besteed. Een verslaafde, iemand die het niet uit noodzaak deed. Zij wel, met maar een kleine buidel muntstukken op weg gaan was niet slim geweest. Eerder dom, want als ze niet kon kaarten, was Ayala er al lang geweest. Of beland in een of ander weeshuis waar ze niet thuishoorde, want familie had ze wel. Drie broers en een vader, ze waren gewoon niet bij haar en hadden geen toestemming gegeven voor haar vertrek. Soort van weggelopen, hoewel ze af en toe wel ergens een briefje stuurde. Ze wisten dat ze nog leefde, en op zoek waren ze ook niet naar haar. De familie had nooit echt iets gehad met elkaar; Ze leefden in hetzelfde huis, dat was het. De enige reden dat ze het zo lang had uitgehouden zonder weg te lopen, was dat ze een soort van goede band had met haar moeder. Toen die gestorven was, had ze simpelweg spulletjes gepakt, haar haren – ze waren toen nog een centimeter of dertig langer, omdat haar moeder het zo wilde – afgeknipt en was weggegaan. Niet uit de country, hoewel ze dat wel aan het plannen was, maar in ieder geval weg van haar familie. Niets haatgevoelens, niets eenzaamheid. Ze had er gewoon genoeg van, dus ze ging op zoek naar iets anders. En zo kwam ze hier. Haar handen verdeelden kalmpjes een stel nieuw lijkende kaarten, die ze eerst had gebruikt voor haar aanvallen, maar die ondertussen waren gedegradeerd tot normale speelkaarten. 'Dus. Je inzet van vandaag?’ Ze nam het stokje uit haar mond, en keek even droogjes naar de grond. ‘Genoeg om drie dagen van te kunnen leven.’ Ja, ze moest hier weg. Langer dan twee weken op dezelfde plek en ze kreeg reiskriebels. ‘Akkoord. En als jij verliest?’ De grijns van de man stond haar niet aan, maar ze hield haar gezicht in de plooi. ‘Hetzelfde bedrag.’ Geld wat ze niet had, maar dat hoefde de man niet te weten.

God, misschien had ze om wat minder moeten wedden. Dit liep – rende – niet echt lekker. Takken zwiepten in haar gezicht, een soort knoop ontwikkelde zich in haar maag. Nieuwe les geleerd; Niet pokeren met iemand die valsspeelt. Ze wist wel dat hij dat deed, maar om haar kaarten af te kijken was wel erg laag. Naïef van d’r, maar wat gebeurd was, was gebeurd. Komt erop neer, ze was maar weggevlucht. Wel even snel kaarten mee gegrist, maar de rest had ze laten liggen. Fijn, daar ging haar laatste paar schone kleren. ‘Weer rotzooi gemaakt?’ De irritante stem naast haar oor deed haar opschrikken uit het halve vliegen door boomtoppen. Ja, ze wist de veiligheid wel te vinden, zolang ze maar niet aan de grond vastgekluisterd zat. ‘Had je toch maar wat meer aan aanvallen moeten werken, ik zei het toch.’ Gestaag bleef ze doorrennen, kon pas een boom of drie verder adem vinden om te antwoorden. ‘Houd je mond. Alsof jij zo handig bent. Wist ik veel dat hij een lieveheerstbeestje met goed zicht had? Je had me natuurlijk kunnen waarschuwen, maar nee.’ Ja, zij was dan ook de enige ter wereld met een compleet nutteloos dier als compagnon. Sir Bouncealot, Bouncer for short, was echt compleet hulpeloos. Kon niets doen dan commentaar leveren. ‘Oh ja, Aya,’ Koppig keek ze weg van het beest, probeerde haar weg door de boomtakken te vinden, ‘Er is hier een open plek.’ Ze kon zich nog net vastgrijpen aan een tak. Great. Ze had geen enkele kans om in de boom te blijven hangen, zoals ze nu deed, aan een dun takje wat zelfs haar kleine, dunne lichaampje niet zou houden. ‘Ik ga loslaten, en je zorgt er maar voor dat je ook beneden komt.’ Siste ze kort naar het bruine dier, wat knikte. Het was moeilijker dan het leek, je overgeven aan de zwaartekracht. Ze wist dat op haar benen landen geen goed idee was, dan zouden die breken. Op haar rug dan maar, wist zich in de val gelukkig goed te draaien. Haar schouders vingen het grootste deel van de klap op, maar dat betekende niet dat het geen pijn deed. Zacht vloekte Ayala. Er was maar een goed ding aan de val. Ze was de achtervolgers kwijt. Koppig sloot ze haar ogen, bleef liggen. Veel meer kon ze toch niet doen, opstaan wilde ze nog niet.

Comments;Hiro 'n En. Enyeah. T is flutpostjeh

_________________

make your mistakes, but no second chances,
every time we stand up is another chance to fall
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hiro
avatar


Ervaring : 9


BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   zo feb 26, 2012 7:34 pm

Met een grijns wendde hij zijn hoofd af van het meisje dat voor hem stond. Ogen zo groot als schoteltjes. Probeerden hem om te halen. Hem op andere gedachten te brengen. Helaas voor haar. Ze klampte haar armen rond zijn middel en drukte zich tegen hem aan. Mensen op straat keken hun kant op. Geërgerd rukte hij haar armen los en gaf haar een duw naar achteren. ”Luister schatje, jij blijft hier. En ik loop nu rustig weg zonder dat je achter me aan loopt. Oke? “ zei hij wijs, alsof hij tegen een kleuter sprak. Legde toen zijn hand op haar hoofd en wreef door haar haren heen. Om haar daarna voorbij te lopen alsof hij haar niet kende. Waardoor hij het kind nu als aanhangsel had? Wel, daar was een logische verklaring voor. Na een weddenschap, ja hij hield er van om te gokken, Had hij gewonnen. Dit maal gewonnen van een meisje. Meteen vertrok zijn mond tot een harde streep. Meisjes hoorden niet te gokken. Die hoorden een beetje mooi te zijn en voor het eten en het huishouden te zorgen. Niet meer. Daar was hij nou eenmaal heel strikt in. Maar terugkomend op het feit waarom hij nou dit kind achter zich aan had? Wel. Hij had haar de ketting van haar moeder ontnomen. De ketting die zij stiekem meegenomen had zonder dat moederlief er erg in gehad had. En Hiro, de sluwe vos had het ding om haar nek zien schitteren. Had haar uitgedaagd. Uitgedaagd om een potje te kaarten. Haar inzet was de ketting. Terwijl hij En ingezet had. Ja hij had serieus En ingezet. Wist hij veel. Het m- Erhm die jongen, had toch niets in de gaten. Was veel te druk met vrolijk van hort naar her rennen. Hij wierp een blik op zijn ‘vriend’ . Of was het eerder een aanhangsel te noemen? Nou ja, het kwam er op neer dat ze vaak samen waren. Waar hij ging, ging En. Zo simpel was het. Zal hun eerste ontmoeting nooit meer vergeten. Die was erg gênant namelijk en hij had gedreigd zijn geheim te onthullen als hij er ooit met iemand over sprak. Te erg was het gewoon. Want Hiro, Hiro had het als een uiterst aantrekkelijk meisje aangezien. Tot hij de dame in kwestie had horen praten. Dat was al uitzonderlijk een meisje met zo’n lage stem maar toch. Ze was knap. Dus na een beetje flirten kreeg hij daadwerkelijk in de gaten dat het een jongen was. En helaas, is En daarna nooit van zijn zijde geweken. Niet dat dat allemaal al zo lang geleden was. Nee, een kleine twee maanden nu. Ongeveer. Ach, op zich was het altijd handig. Kon hem altijd voor dingen gebruiken was het niet. Daarnaast was het ook wel prettig soms aanspraak te hebben. En kon tenminste bij sommige mensen dingen voor elkaar krijgen die hem niet lukte. Niet voor niets noemden ze hem engel. Ach hij was praktisch. Meer niet. Terwijl hij langs het meisje op liep, met de ketting om zijn hals grist hij En bij zijn hand mee. Zoals ze nu wegliepen leek het net een vriendje die het vriendinnetje mee sleurde. Zei niets, hield zijn hand vast en nam hem zonder wat te zeggen mee. Liet het meisje huilend achter. Wat moesten mensen wel niet denken. Dat hier een liefdesdrama gaande was? Leuk. Hij hield wel van een beetje drama. Vooral als hij de aanstichter was. Al snel waren ze het dorp uit. Had geen zin dat huilende kind nog vaker tegen te komen. En besides, er waren nog wat mensen hier die geld van hem kregen dus was het verstandig verder te trekken. De bomen hielden de zon tegen die er niet was. Het was winter dus ja, erg warm was het nou ook niet. Bepaald dikke kleding had hij dan ook niet aan. Keek eens opzij naar En die een trui droeg. ”Geef mij die trui eens.” En zonder op antwoord te wachten trok hij het warme ding over haar hoofd heen en trok hem zelf uit. Pakte En daarna weer bij zijn onderarm vast en trok hem weer hardhandig mee. Het woord zacht kende hij niet. Was altijd met jongens om gegaan. Had altijd op straat geleefd en had totáál geen manieren. Wist ook totaal niet hoe hij zich moest gedragen tegenover anderen. Laat staan tegenover het vrouwelijk geslacht. Plots daalde iets niet ver van hen naar beneden. Iemand die op zijn zij rolde, gevolgd door een beest. Hiro stopte. Trok zijn wenkbrauw op en liep er heen, En daarbij meesleurend. Leunde tegen de boom aan terwijl hij keek naar het geen dat zojuist uit de lucht was komen vallen. De jongen met het blauwe haar was blijven liggen. Ogen gesloten. Met zijn voet duwde hij tegen hem aan. Altijd even kijken of ze nog leefden en dan zou hij kijken welke bezittingen hij bij zich had. Jammer. Hij zag hoe de borst van de jongen op en neer bewoog. Oke, hij leefde dus nog. Harder zette hij zijn voet nu tegen diens zij. ”Zeg. Sta eens op luie donder.” Bleef nonchalant tegen de boom aan leunen en sloeg zijn armen daarbij over elkaar. ”Is het vogeltje uit het nestje gevallen?” zei hij spottend. Nam de ander daarbij goed op. Bestudeerde en zou proberen de ander uit de tent te lokken. Zoals hij altijd graag deed.

DERP

I'm selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
En
avatar


Ervaring : 28


BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   ma feb 27, 2012 9:14 am



Eén of andere gek pakte hem beet bij zijn bovernarm en trok hem naar zich toe. "Jij komt even met ons mee, meisje" zeiden ze sluw.. Meisje? Ghehehé, hij zou het misschien even meespelen, want voor een keer kon het geen kwaad. Bovendien was dat sukkelhoofd-Hiro met een meisje aan het spelen. Daardoor waren er tien keer zoveel mannen die interesse in hem hadden omdat ze niet zogenaamd een 'vriendje' had. Hij draaide even zijn hoofd om naar Hiro die vastgehouden werdt door een meisje.. Kon hij niet één keer ergens komen zonder een meisje te laten huilen? Agh, het heeft weinig met hem te maken. Hij werdt ergens heen geduwdt, een steegje of iets in die richting en wist bijna gelijk wat ze van hem wouden. Toch had hij weinig anders verwacht. Hij werd op de grond geduwd en zijn trui werd over zijn hoofd getrokken, overduidelijk waren ze teleurgesteld. Eronder had hij nog een blouse. Juist, zo glad als een plank.. Ze begonnen zijn blouse te ontknopen maar stopte halverwege. "E-een jongen?" hij kon maar net z'n lachen inhouden en stond op, neerkijkend op de mannen die nog teleurgesteld gehurkt zaten. Hij pakte met zijn rechterhand nog een stuk van zijn blouse beet en trok het nog wat verder open. "Háh? Tuurlijk, teleurgesteld hé? Of zouden jullie misschien ook interesse hebben in een jongen?" hij lachte er stilletjes bij al draaide hij zich snel om om zijn trui te pakken. Hij knoopte zijn blouse dicht die ondertussen wat bruiner was geworden en daarna trok hij zijn trui over zijn hoofd, die was ook niet schoon meer. Hij liep het steegje weer uit en deed zijn haar weer goed. Nu Hiro maar eens opzoeken. Hij tuurde wat rond totdat hij ineens bij zijn hand gepakt werd, aangezien hij geen zin meer had in nog zo'n scene vandaag stond hij op het punt om hem te slaan. "Hiro!" hij liet zich meesleuren en keek naar het meisje dat huilend achtergelaten werd. Toen zag hij iets glinsteren om Hiro's hals.. Hij hield van gokken en dat meisje was zo dom dat ze dacht dat ze kon winnen. "Byebye" hij draaide zich half om terwijl hij Hiro's hand beetpakte en deed met zijn vrije hand een peace-sign achter zijn rug naar het meisje. Daarna liet hij zijn hand weer los. "En Hiro Wat had jij net ingezet? Want zoveel heb je niet op zak.." hij keek voorzich uit, hij verwachtte iets al zou hij zoiets waarschijnlijk niet doen.. Maar Hiro.. Hmm. Hun eerste ontmoeting, dat waren leuke tijden. Hij was wat met hem aan het flirten, onwetend dat hij een jongen was. Toch kwam hij er uiteindelijk achter en dreigde zijn 'geheim' te vertellen als hij er ooit over sprak. Hij was eigenlijk heel direct over het feit dat hij een jongen was, maar hij had geen reden om het verder te vertellen. Alleen hij mocht van de 'blunder' van Hiro weten. "Geef mij die trui is" hij wou nog antwoorden van niet maar zijn trui werd al hardhandig over zijn hoofd getrokken en het was een stuk kouder nu. Hij wou er weer op in gaan maar toen werd hij beetgepakt bij zijn onderarm en viel bijna op de grond, het had niet gesneeuwd al was het wel koud. Ze zagen iets uit een boom vallen, hij had geen idee wat het was. Hiro leunde tegen een boom en beide bestuudeerde ze het geval op de grond, een jongen met blauw haar. Hiro duwde met zijn voet tegen zijn lichaam. Hij deed het nog een keer maar dan wat harder. "Als je dat doet staat hij zometeen misschien helemaal niet meer op.." Hiro mocht de rest doen, hij was er geen expert in. Toch vroeg hij zich af wat een mens op de grond doet, of ja uit de lucht valt. Zeker in deze situatie's kon je Hiro duivels noemen. Er was ook een tijd dat ze The Devil&Angel genoemd werden alhoewel er niet veel aan klopte, zo engelig was hij niet. Daarbij kreeg hij die naam omdat hij zich altijd als een meisje kleedde en er ook zo uit zag. Net zo als altijd had hij een rok aan dan wel wat langer dan een gemiddelde korte rok omdat anders zijn boxers zichtbaar waren. Want hij is niet zo erg om ook in de lingerie van het vrouwelijk geslacht rond te gaan lopen, dát soort mannen waren gewoon gek en goor. Hij keek de jongen aan en kon de verleiding maar net weerstaan om met een tak in zijn gezicht te porren. Hij was wel klein, oké er waren kleine jongens maar hij zag er ook redelijk teer uit. Maar ook dat soort jongens leven op deze planeet.


_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ayala
avatar


Ervaring : 31


BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   ma feb 27, 2012 4:34 pm

Het stuk verband onder haar shirt had een groot deel van de klap opgevangen. Ze mocht dan wel bijna vormeloos zijn, helemaal was ze dat niet. Dus zodra ze had gemerkt dat haar vormen zichtbaar dreigden te worden, had ze zich volkomen ingepakt. Daarna was er niet erg veel meer bijgekomen, tot haar opluchting. Het was niet bepaald veilig, reizen als meisje. En zelfs als ze dat veilig zou kunnen doen; Een echt meisje was ze al lang niet meer. Nooit echt geweest, dus wat zou het nut zijn? Als jongen was ze nog iemand, kon ze nog haar brood bij elkaar halen zonder dat mensen haar wilden "helpen". Jongens daarentegen kregen nooit hulp aangeboden, die konden het wel zelf af. Net zoals dit. Ze was een jongen, verdomme, dit was niets. Er waren pijnlijker vallen geweest in haar leven, een paar botbreuken en heel wat schrammen. Eigenlijk zou het een vrij pijnloze val moeten zijn, ware het niet dat de grond net te koud was en de zon net te fel door haar gesloten ogen boorde. Ze kneep ze tot spleetjes, maar kapte daar weer mee toen ze bedacht dat haar wimpers te lang waren om geloofwaardig over te komen. Die kleine details maakten dat sommige mensen haar niet vertrouwden. Haar kleine lichaam, tere bouw, lange wimpers, ze was gewoon een meisjesachtige jongen, kreeg ze soms te horen. Wat ze dan weglachte met het excuus dat meisjes meisjes waren en jongens jongens, en dat die niet door elkaar moesten worden gehaald. Meestal kwam er dan een ander gesprek, waardoor zij er tussenuit glipte. De enige die wist dat ze een meisje was en die ze ook daadwerkelijk zag, was Bouncer. Want familie zag ze bijna nooit, alleen uit de verte, en veel mensen had ze verder niet gekend. Maar zelfs Bouncer wist dat Ayala niet als meisje beschouwd moest worden; Hij noemde haar liever Ay, of Aya. Daar konden mensen best een jongensnaam aan verbinden. Gokkers hoefden nooit namen, wilden gewoon winnen. Of verliezen, als ze de belasting wilden omzeilen. Wist zij veel, boeide ook niet echt. Wat wel boeide, was dat ze nog steeds op de grond lag, te luisteren. Naast het gejaagde hart van haar eekhoorn waren er nog meer mensen in de buurt. Een of twee, kon ze niet precies bepalen. Verdomme, ze was die achtervolgers toch kwijtgeraakt, halverwege haar tocht? Ze hield kort haar adem in, voetstappen kwamen dichterbij. Twee paar, vertelden haar oren haar. Twee paar voeten. Niet zo zwaar als volwassenen. Vreemd, er waren geen kinderen bij betrokken, voor zover ze het wist. 'Aya, je moet-' Bouncer's stemmetje werd afgebroken door een voet. Waar waren de manieren heen, zeg. Geen "Gaat het?", nee, ze kreeg een voet in haar zij. Ze reageerde niet tot hij harder duwde. 'Auw, kap daarmee.' Shit. Totaal niet op haar stem gelet. Ze was drukker bezig met luisteren, waardoor haar stem nu niet zoals normaal een halve octaaf lager lag, jongensachtig. Nee, nu klonk ze bijna als een echt meisje. Ze hoestte kort, keek daarna op. Een jongen met rood haar, en een meisje met blonde haren. Ach, romantisch afspraakje verpest? Wist zij veel. Boeide niet. 'Ik bepaal zelf wel of ik opsta, doe jij toch ook?' Ze ging zitten, daarna drukte ze zichzelf omhoog. 'En jij,' Ze prikte richting de blondine, 'Ik kan heus wel tegen een stootje. Ben geen watje, het was maar een meter of twee.' Ongemakkelijk, ze was kleiner dan allebei. Een nadeel wat ook genetisch was bepaald, haar hele familie was niet echt groot. Met een hooghartige blik op beide mensen klopte ze het vuil van haar broek, trok ze haar trui recht. Ze moest terug voor haar spullen, later. Had nu alleen een mes en een pak kaarten op zak. Niet echt iets waarvan ze kon leven. Met pijl en boog was ze beter, maar die had ze laten liggen. Nouja, dat kwam later wel. Eerst van deze twee - ergens niet onbekende - mensen afkomen.

_________________

make your mistakes, but no second chances,
every time we stand up is another chance to fall
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hiro
avatar


Ervaring : 9


BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   do maa 01, 2012 9:13 am

Het was niet zo zeer dat hij gebruik maakte van anderen. Nou ja, eigenlijk wel. Eigenlijk deed hij dat hele dagen door. Het zij onbewust. Toch? Deed er eigenlijk ook niet toe. Het ging er om dat hij kreeg wat hij wilde. Simpel. Was niets ingewikkelds aan. Maakte ook niet uit waar het om ging. Zolang hij maar won. Hiro was sportief. Beoefende een aantal sporten zoals voetbal. Niet dat hij ooit lessen in gehad had of iets dergelijks. Nee, hij had het geleerd van de straat. Mocht ook graag een potje basketbal spelen. Hield sowieso wel van balspelen. Zolang hij maar won. Paste dan ook heus de regels aan als dat in zijn voordeel was. Net zoals met het gokken. Deed het met kaarten, met munten, op alle mogelijke manieren. Of hij altijd eerlijk speelde? Nee. Maar wie deed dat nou nog een dezer dagen? Vaak was het elkaar gewoon uitbluffen. En bluffen, daar was hij uiterst goed in. Had een vlotte rebbel waardoor hij veel bij mensen voor elkaar kreeg. Ze tegelijkertijd ook het bloed onder de nagels vandaan kon halen en ze tot acties dwingen die ze in een andere situatie nooit gedaan hadden. Mensen uit te dagen. Te starren. Hun hoofd gek te maken. Onbewust verscheen er een grijns op zijn gezicht. Dat waren wat van zijn hobby’s. En zo had hij er nog wel meer. Het was ondertussen zo’n waslijst geworden dat hij het al lang niet allemaal meer wist. Bijhouden kostte namelijk te veel moeite en die moeite stopte hij liever in andere zaken. Zo had hij ook een illegale handel op gezet. Zo handelde hij in exclusieve voorwerpen. Variërende van wapens tot sieraden. In allerlei materialen. Soms bezet met duur ogende diamanten of andere unieke edelstenen. Of ze echt waren. Was niet zijn probleem. Als hij ze met een mooi praatje aan een ‘klant’ verkocht was het in feite zijn zaak niet meer. Had de ander maar beter op moeten letten toch? Kon hem niet meer aangerekend worden. En niet alles wat hij verkocht had hij eerlijk gekocht. Vandaar dat hij niet graag een lange tijd op dezelfde plaats bleef. Mensen gingen je te snel herkennen. Hem al helemaal. Met zijn vuurrode lokken en geelgroene ogen. De ogen van een slang. Zoals velen dat zeiden. Zo nu en dan leken ze geel te zijn, tegen het goudkleurige aan. Andere momenten leek het groen juist te overheersen. Had met zowel het licht als zijn stemming te maken. Hoe geler zijn oogkleur des te geïrriteerder, al dan niet kwader was hij. Niet dat hij vaak boos was. Die grens was zeer hoog bij hem. Maar als hij dan ook boos was. Dan was hij écht heel erg boos. Was tot dingen in staat die hij normaal niet in zijn hoofd zou halen. Dat terwijl hij al niet zo’n lieverdje was. Toch was hij geen koele moordenaar. Was niet vies van een gevecht of een heftige knokpartij. Gebruikte vaak de mesjes die hij altijd aan de riem had zitten die hij op zijn heup droeg. Vond het onhandig om met die lange zwaarden te moeten vechten. En daarnaast kon hij deze kleine jongens makkelijk ergens verbergen om zijn tegenstandermee te kunnen verrassen. Daarnaast bezat hij luchtmagie. Niet bijzonder goed. Hij had nooit de moeite gedaan er verder in te leren. Was er te ongeduldig voor, had nooit een leermeester kunnen vinden en daarnaast wat moest hij er mee. Na al die jaren op de straat geleefd te hebben heeft hij zich altijd op deze manier weten te redden dus waarom zou hij het anders doen? Kon zich niets meer van zijn jeugd herinneren. Hoe vreemd dat ook moge klinken. Afijn, hij liet zich momenteel te ver naar het verleden meeslepen. En dat terwijl hij juist zijn kop hier erbij moest houden. Toen hij En hoorde praten draaide hij zijn hoofd naar hem om. Liet daarbij zijn gifgroene ogen over hem heen glijden. En nog steeds leek ze echt op een meisje. Kon het niet helpen dat die gedachte elke keer weer boven kwam. Dacht in feite ook altijd dat hij een meisje was. Ook al wist hij de waarheid. Dan nog. Het was moeilijk voor te stellen. Ongeïnteresseerd haalde hij zijn schouders op. ”Wat zou dat?” Alsof het hem wat kon schelen dat de ander niet op zou staan. Des te beter, kon hij nog kijken of hij nog wat van de ander mee kon gappen. Zo draaide hij zich weer terug naar het blauwharige jochie. Hij leek zo teer. Zo breekbaar. Even knepen zijn gifgroene ogen zich samen tot spleetjes toen hij zijn stem hoorde. Hoog. Totaal niet wat hij juist bij een jongen verwacht had. Maar als iemand niet op eerste gezicht dingen moest geloven was hij het wel. Nog altijd schaamde hij zich. Kon het niet over zich heen zetten wat er tussen hem en En gebeurd was. Zelfs al lag het nu twee maanden achter hem. Het bleef gewoon. Zwaar genant. Overduidelijk gepikeerd ging hij zitten en duwde zich overeind. Ja dat zal best een deukje in zijn ego gemaakt hebben. De jongen reageerde dan ook meteen op zijn woorden. Rustig nam Hiro hem op terwijl hij het zich gemakkelijk gemaakt had tegen de stam van de boom. Zijn ogen gleden eens over hem heen. Scande hem. Wist zeker dat hij hem wel eens eerder gezien had. Al zij het van een afstandje. ”Tja, dat had je ook kunnen blijven liggen he..” sprak hij droog zonder zijn blik van de ander los te maken. ”..kleine..” Moest dat ene woordje er gewoon nog extra achter plakken. Juist om de ander te irriteren. Die was dan ook een stuk kleiner dan hem en En. En meestal vonden mensen het niet fijn om daar mee geconfronteerd te worden. Des te leuker.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
En
avatar


Ervaring : 28


BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   do maa 01, 2012 5:15 pm

Soms kon het zeer vermakelijk zijn om andere voor een korte periode in je macht te hebben, ze te besturen, te manipuleren. Nee, vaak deed hij het niet. Echter was Hiro er toen hij in zo'n bui was en de uitdrukking op hun gezichten zodra ze er achter kwamen dat hij een jongen was, hij had er zoveel leuke tijden aan overgehouden. Nee, hij loog niet over het feit dat hij een jongen was. Het was gewoon dat andere het nooit aan hem vroegen. Als ze het zouden vragen zou hij direct zeggen dat hij een jongen is, maar er waren weinig mensen op de wereld die zichzelf zo laag zouden laten zakken aangezien hij er ook als een meisje uitzag. Hij was niet gespierd, zoals vele jongens van zijn leeftijd maar slap was hij ook niet. Maar hij had geen rondingen zoals een meisje zou hebben, hij was zowel als van de zijkant als van de voorkant helemaal recht, sommige zouden dat mooi vinden aan een meisje, andere zouden juist voor een ander type een voorkeur hebben. Hij wou niet opscheppen, maar er waren ook meisjes jaloers op zijn uiterlijk. Ja, hij was een crossdresser en dat was gek, raar, want het hoort niet, een meisje moet een meisje zijn en een jongen een jongen. Wat hij echter goor vond waren de crossdressers die ook in het ondergoed en zwemkleding van hun rondliepen. Hij deed ook niet aan schoolzwemmen, puur omdat alle meisjes hem dan kwijlend aan zouden kijken, de jongens waren altijd teleurgesteld. Ze wisten dat hij een jongen was, maar er waren vele die twijfelde, of dachten dat het gewoon onmogelijk was. Iets wat vele dachten. Maar sinds ongeveer twee maanden, hij had eigenlijk geen idee, was zijn saaie leven wat leuker geworden. Puur omdat Hiro gewoon leuk was om te volgen. Hij werd echter vaker als z'n vriendinnetje gezien dan z'n vriend, waardoor ze beide wat meer met rust gelaten werden. Hij vroeg zich af wat zo bijzonder was aan hem, waarom alle meisjes hem zo leuk vonden. Nee, hij snapte er echt niets van. Hij zwaaide met een soepele beweging van zijn hand een pluk haar naar achteren. De jongen op de grond kwam hem redelijk bekend voor, nee hij had nog nooit met hem gesproken maar blauwe haren vielen redelijk op ondanks dat er vele mensen rondliepen met opvallende haarkleuren, Hiro was daar één van, En daarin tegen had gewoon blond haar, kort blond haar echter droeg hij altijd een pruik van ook blonde afkomst ook de pruik had goudblond haar. Dat blonde haar viel niet zo op, er waren genoeg met blond haar al was zwart en bruin haar toch het meest voorkomend. Ah, blijkbaar had hij hen door. Nu pas viel hem op dat de stem van hem redelijk hoog was, hoger dan het gemiddelde van een jongen. Zijn stem was ook hoger dan de gemidelde jongen, maar het klonk niet vrouwelijk en dat wekte ook veel verwarring op bij mannen, toch dachten ze altijd dat hij een meisje was. Wat geschuif klonk vanaf de grond, hij keek naar beneden en de blik van hem werd op hem gericht. Hij glimlachte met zijn ogen gesloten en één van zijn handen hield zijn pols vast, achter zijn rug. "Je zag er wel.. breekbaar uit en gezien hoe je erbij lag. Agh. Sorry." Hij keek naar Hiro, hij was er bijna 100% zeker van dat hij weer een arrogante mond zou opzetten, zou was hij nou eenmaal. Kleine, zoiets had hij al verwacht van Hiro het was typisch hem om andere op een eigenschap te wijzen en hem daarmee te irriteren. "Maar hij had ook kunnen opstaan als hij niet zo'n 'watje' was, toch Hiro?" hij draaide zich half om naar Hiro en glimlachte. Verleidelijk en misleidend, net als toen ze elkaar voor de eerste keer hadden ontmoet, hij deed het wel vaker. Wachtend op zijn reactie, maar die reactie, helaas was daar niks bijzonders aan. Hij wou er toch wat in zien, in zijn reactie, misschien zou het ooit komen. Hij zou nooit kunnen weten wat Hiro dacht, wie weet, ooit. Wat hij over Hiro dacht of wist? Te weinig om écht over hem te oordelen. Er waren jongens geweest die hem probeerde te verleiden, wetend dat hij een jongen was, althans hij had het ze verteld maar misschien geloofde ze hem niet. Tuurlijk speelde hij het mee, tot ze te ver gingen. En ja, dan zijn ze helemaal in schock en willen ze van deze planeet verdwijnen. Maar nu was hij met iets anders bezig. Dit zou nog is leuk kunnen aflopen.

_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: #// A hole for the world to see   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

#// A hole for the world to see

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Dragon World [RPG]
» [RPG] It's A Lions World
» This is a kitten's world~
» Living in a happy world..
» It's a small world || Fealwen
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Eldin Plains-