Tatakai Sekai


 
IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 || Dang it ||

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Julian
avatar


Ervaring : 5


BerichtOnderwerp: || Dang it ||   zo feb 26, 2012 3:48 pm

Hij had de capuchon van zijn oranje gekleurde vest over zijn hoofd geslagen tegen de koude wind. Meer dan anderen was hij vatbaar voor elk virus dat er ook maar heerste. Of het nou om een onschuldige verkoudheid ging of een ernstige koorts. Negen van de tien keer was het wel zo dat hij geveld werd. En het irriteerde hem. Hij voelde zich meest van de tijd al zo’n onbenullig, onhandig en vooral zwak geval ding iets. Ja hij kon zichzelf niet eens een benaming geven ook niet. Hoe triest was dat? Werkelijk kon hij dan helemaal niets? Om die gedachte nog eens extra kracht bij te zetten blies de wind hard in zijn gezicht en bracht hem aan het wankelen. Altijd al was hij het middelpunt van de spot geweest. Zowel op school als in het hele dorp. Iedereen wist wie hij was. Julian de onhandige. Julian die kleine. Niet dat ze hem vaak zo aanspraken. Vaak was het gewoon Uk. En ja, hij luisterde er ook nog na. Liever Uk genoemd worden en er braaf naar luisteren dan er tegen in gaan en een pak slaag krijgen. Want die kreeg hij genoeg. Het was dan ook niet vreemd als hij onder het bloed en de blauwe plekken thuis kwam. Zijn ouders altijd bezorgd. Natuurlijk die wilden die jongens wel eens aanpakken die met hun zoon aan het kloten waren. Maar hij bleef altijd maar met een glimlach de schijn ophouden dat er niets aan de hand was. Dat ze alleen maar aan het dollen waren. Niets meer. Niets minder. Gewoon als vrienden onder elkaar. Natuurlijk geloofden ze hem niet. Moesten weten wie die ‘vrienden’ dan waren. Waardoor hij wel moest opbiechten. Ze zouden beloven ermee te stoppen. Yeah sure. Geloofde je het zelf al? De pesterijen leken alleen maar erger te worden. Geregeld werden er voorwerpen naar zijn hoofd gegooid. Potloden met bijzonder scherpe punten. Scherpe steentjes. Messen. Het was allemaal niet bijzonder meer. Vandaar dat hij talloze littekens had verborgen onder de kleding die hij droeg. Meest van de tijd droeg hij kleding dat het meeste huid verborg. Schaamde zich voor zijn lichaam. Wilde dan ook niet dat iemand het ooit te zien zou krijgen. Wankelend zette hij een stap opzij waarbij hij bijna viel en op zijn smoelwerk gegaan zijn. Niet dat hier momenteel iemand was die hem zou zien, maar toch. Het zou het gevoel dat hij nutteloos was alleen maar vergroten. Zijn vingers gleden even over de twee korte zwaarden die boven elkaar op zijn linkerheup rustten. Het was al een wonder dat hij daar mee overweg kon. Niet dat hij er slecht in was. Als hij alleen was ging het altijd best goed eigenlijk. Maar wanneer er ook maar één iemand naar hem keek wanneer hij aan het trainen was zakte hij in elkaar als een pudding. Hij kon het gewoon niet hebben als iemand hem bestudeerde. In alles niet. Of dat nu het trainen was of gewoon. Zo. In een gesprek durfde hij de ander ook niet recht aan te kijken. Wat dat betrof was hij werkelijk de onzekerheid zelve. Wat zonde was. Want hij was niet eens slecht in de lichtmagie die hij bezat. Was zelfs zo ver gevorderd dat het hem gelukt was vleugels te vormen. Het vormen ging nog wel. Maar of het ooit zo ver zou komen dat hij ze ook degelijk kon gebruiken. Wie zou het zeggen?
Julian sloeg zijn ogen op naar de hemel. Voor zover hij die kon zien want de takken van de bomen naast het pad zorgden ervoor dat hij er amper door heen kon kijken. Een vogel zat even verderop een mooie melodie te spelen en met een glimlach op zijn gezicht keek hij er naar. Luisterde er naar. Sloot genietend zijn ogen. Tot de vogel op vloog. Julian opende zijn ogen en keek verrast op. ”Hé..” Net alsof het dier hem zou begrijpen. Maar toch. Zonder na te denken week hij van het pad af. Doolde tussen de bomen door tot hij eenmaal bij een meer uit kwam. Het meer was geheel bevroren. Wat niet vreemd was met deze temperaturen. Opnieuw was de vogel neergestreken op een tak hoog boven hem. Glimlachte er naar en drukte toen zijn hand tegen de stam van de boom. Een vage streep zonlicht had zich los weten te maken en scheen precies op hem neer. Julian draaide zich om zodat hij met zijn rug tegen de stam leunde en liet zich naar beneden glijden. Precies onder de tak waar de vogel op zat en sloot genietend zijn ogen. Slaakte eens een diepe zucht en had te lang door dan iemand dichterbij gekomen was.

|| R O M E O ||

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Romeo
avatar


Ervaring : 27


BerichtOnderwerp: Re: || Dang it ||   zo feb 26, 2012 4:55 pm

Daar zat hij dan. Hij was er aan gewend om het toch altijd wat hoger op te zoeken. Mensen te irriteren door op hun dak te gaan stampen, waardoor ze boos gingen schreeuwen door ramen. Het was amusant. Bovendien was er ergens ook die angst ontstaan, want het was hem toch een keer bijna fataal geworden. En het was zo erg nog niet, een leven op de daken. Het uitzicht was mooi, en in de zomer – als je er sliep – had je een prachtige sterrenhemel. Ergens was het best zielig. Hij had niet eens een huis. Maar als hij er wel een had en men zou het weten… Tja, dan was hij ook niet meer veilig. Het was beter zo, gewoon jezelf een beetje blijven verstoppen. Hij viel niet echt op qua uiterlijk, maar toch wisten mensen hem er altijd uit te pikken en dan was het rennen. En hopen dat je een plek kon vinden waar je handig naar boven kon klimmen. Maar dan niet een gewone trap, nee een muur of zo. Want anders volgden ze je gewoon. En dat moest hij ook niet hebben. Dan zou het alsnog zinloos zijn. Dus vandaar dat hij zichzelf erop was gaan trainen om muren goed te beklimmen. Nou ging het soms nog wel eens mis, en ja dat deed pijn. Maar hij bezeerde zich vrijwel dagelijks. En dan niet omdat hij onhandig was, maar gewoon omdat het niet te voorkomen was.
Hij was dan ook niet echt de normaalste persoon. Fysiek kon hij vrij veel, gewoon omdat hij het anders niet zou hebben overleefd. Wie zou er nu nog gratis eten meegeven aan iemand als hem? Ze zouden hem uitlachen als hij het zou vragen. Hij wreef over zijn kin, liet een klagelijke zucht horen. Hij zou maar weer eens een dolk tevoorschijn moeten halen om het weer egaal te maken daar zo. In het begin was het vreselijk geweest, liep hij vrijwel altijd rond met wondjes op zijn wangen en kin en noem het maar op. Maar je leerde wat dingen, en hij was er vrij handig in geworden. Bovendien pikte hij dingen snel op. Dat had hij bewezen bij Lorena. De vrouw had het altijd al bewonderd dat hij dingen zo snel oppikte. Maar hij had een probleem: uitleg scheen niet tot hem door te dringen. En keek hij degene die het uitlegde maar een beetje aan, maar het scheen niet echt aan te komen. Hij was iemand die voorbeelden nodig had, kon niet zonder. Was gewoon een papegaai, die handelingen kopieerde alsof het niets was. Ja, hij was een uitzonderlijk persoon. Maar hij had er nooit echt meer behoefte voor gevoel om nog wat te doen in zijn leven sinds de vrouw verdween. Het enige wat ze na had gelaten waren wat vechttechnieken en Dice… Dice, die maki was zoveel waard. Waar was het beestje eigenlijk? Waarschijnlijk was het er weer op uit om dingen te stelen van andere mensen, voor hem. Lief beestje dat het was. Hij haalde diep adem, tuitte zijn lippen en liet een zacht fluittoontje horen. Hierna stond hij op, keek eventjes om zich heen. Wat zou hij eens gaan doen… Een mondhoek krulde omhoog. O, hij wist het al.
Hij was van dak naar dak gesprongen, had zich tussen de mensen gemengd. Had van hoge punten af gezocht naar de desbetreffende persoon. En wanneer hij deze eindelijk had gevonden liet hij hem niet meer gaan, hield hem in het oog. De maki die trouw op zijn schouder zat, staart om zijn bovenarm gekruld. Uiteindelijk waren de huizen op, moest hij zich weer ouderwets achter dingen gaan verstoppen. Maar toen kwamen er bomen, en die waren evengoed. Erin klimmen was geen enkele moeite, en ze waren zelfs gemakkelijker te “bewandelen” dan daken. Daar had je altijd wel obstakels, hier ook; maar hier kon je de obstakels ook weer in je voordeel gebruiken. Dat kon eigenlijk overal wel… Oké, laat maar. Argument gold niet meer. Maar hij voelde zich gewoon meer thuis in de natuur. Omdat hij daar immers jaren in had rondgezworven. En hij trainde er ook, gewoon omdat hij niet gezien zou worden. Als iemand hem zou zien… Tja, ze zouden hem vrijwel meteen herkennen. En dan kwam weer dat eeuwige achtervolg liedje op de achtergrond. In zijn hoofd dan.
Eindelijk was er een stilstand. Of ja, eentje die hij wilde. Waarmee hij iets kon. Niet in het openbaar, gewoon helemaal alleen. Maar er kwam dat moment waarop Dice besloot alles weer te verpesten. Zelfs na negentien jaar haalde hij nog steeds apenstreken uit. De maki zette zich af van zijn schouder, sprong op de vogel af. ‘Dice,’ siste hij, maar het was al te laat. Ach ja, dan maar improviseren. Hoe ging hij… Snel aanpakken. Zou hij… Ja, hij wilde het gewoon. Dus dan ging hij het ook doen. Hij zette zich af van de tak, vrije val. Dit ging misschien toch wel pijn doen. Ach ja, pech. ‘JULLETJE~!’ riep hij blij uit, besprong de ander gewoon. Hij wist na een jaar wel hoe de ander zo ongeveer in elkaar zat. Maar toch, wie weet kon hij hem nog ergens mee verbazen. Meestal zou hij nu verstijfd zijn, en dan zou hij zo dadelijk gewoon onder hem liggen. Of hij verraste hem door toch weg te rollen, waardoor hij op de grond zou vallen. Nee, toch niet zo leuk die tweede optie. Dan maar hopen op optie nummer één.

» NINJAINTHETREEISGOINGTORAPEYOU.
» Anywayz; hij is best slecht. Maar ik moet nog inkomen x')

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://akishima.actieforum.com/
Julian
avatar


Ervaring : 5


BerichtOnderwerp: Re: || Dang it ||   ma feb 27, 2012 8:00 am

Het was rustig. Eigenlijk zo rustig dat hij bij zichzelf te raden had moeten gaan of dat wel juist was. Iemand anders was al lang gaan kijken. Die had de stilte niet vertrouwd. Maar hij, waarschijnlijk was hij gewoon te naïef om in het slechte te geloven. En dat terwijl hij al zo vaak oog in oog gestaan had met wat men ‘slechte’ mensen noemde. En op zulke momenten, ja op zulke momenten was het toch wel prettig dat er iemand bij hem was. Want als hij ze alleen tegen zou komen. Nou ja, hij zou verstijven en meteen flauw vallen of het op een rennen zetten. Iets wat waarschijnlijk toch geen zin had want hij was absoluut niet de snelste. Was dan ook veel te mager en te klein voor zijn leeftijd. Iets wat hij al vaker van anderen te horen had gekregen. Hoe veel hij ook at het kwam er gewoon niet bij aan. Dus vandaar dat dat na een week proberen ook weer van tafel geschoven werd. Meende hij nou wat te horen? Het ritselen van bladeren misschien? Even opende hij zijn rechter oog. Staarde eens over het bevroren meer heen en haalde toen zijn schouders op. Waarschijnlijk een of ander dier. Niets ernstigs. Daarnaast, de vogel zong nog altijd zijn lied. Pas als die op zou vliegen..
Met dat hij die zin volop had uitgedacht stopte de melodie. Hoorde hij het geklapwiek van vleugels die het dier snel weg droegen. Weg van dat geen dat hem aan het schrikken gemaakt had. Meteen schoten zijn ogen open. Pas nu merkte hij de aanwezigheid van de ander op. Liet zijn hoofd geschrokken van links naar rechts gaan. Niets. Tot hij een schaduw zag. Een schaduw die almaar groter leek te worden. Iemand die zijn naam schreeuwde. Met ogen zo groot als schoteltjes keek hij omhoog. Recht in het gezicht van Romeo die op hem af sprong. Te verstijfd van schrik om aan de kant te rollen. Zijn handen hadden zijn broek krampachtig vast gegrepen. Maakte zich klaar voor de klap. Zo groot zijn ogen net waren zo strak had hij ze nu dicht geknepen. Voelde hoe het lichaam van Romeo op de zijne terecht kwam en sloeg hard op de grond. Nog altijd hield hij zijn ogen dichtgeknepen. Ten eerste omdat hij zich letterlijk bijna doodgeschrokken was en ten tweede omdat hij de ander die nu boven op hem lag niet aan kon kijken. Daarnaast hadden zich tranen gevormd in zijn ooghoeken en die zou hij de ander niet willen laten zien. Zou hij nog iets hebben om hem mee te pesten. Ach ja, hij was het allemaal wel gewend. Was nooit echt anders geweest. Voorzichtig probeerde hij zijn handen los te maken. Kon ze in ieder geval ‘ontspannen’ op zijn bovenbenen leggen. Durfde ze echter niet weg te trekken. Veel te bang dat Romeo het zou merken. Dus hield hij zijn handen daar. Op een nogal ongemakkelijke plek als je het hem vraagt. Lagen geplet tussen zowel zijn eigen als Romeo’s bovenbenen. Heel voorzichtig opende hij zijn linkeroog. Maar het eerste wat hij zag was Romeo. Zijn gezicht. Zo dichtbij. Pas nu drong tot hem door dat hij nou niet bepaald in een comfortabele houding lag. Maar er iets van durven zeggen nee, dat durfde hij al helemaal niet. Het irriteerde hem soms dat hij zo laf was. Dat hij zelf nooit ergens wat van kon zeggen. En als hij dan al iets zei kwam het er vaak hakkelend en stotterend uit. Was het onverstaanbaar zo zacht praatte hij en wendde hij dan ook nog eens zijn hoofd af, in de meeste gevallen naar de grond, ja dan verstond bijna niemand het. Dus dan moest hij het herhalen met een hoofd zo rood als een tomaat. Een jaar lang. Al zeker een jaar lang kende hij de jongen met het zwarte haar en de aquamarijne ogen al. Het was allemaal begonnen toen hij hem gevonden had. Ja het was ongelofelijk maar waar maar Julian was degene die Romeo gevonden had. Zwaar gewond had hij de jongen zien liggen. En Julian, die de goedheid zelve was en het niet over zijn hart kon krijgen hem daar te laten liggen heeft hem meegenomen. Het was een zware klus aangezien de ander veel groter en daarbij ook zwaarder dan hem was. Maar het is hem gelukt. Hoe dan ook. Had hem meegenomen naar zijn huis. Het huis dat hij toch al jaren met niemand meer deelde na het overlijden van zijn moeder en zijn vader die hem verlaten had voor een andere vrouw. In die dagen had hij hem verzorgd. De wonden schoon gemaakt en voor eten en drinken gezorgd. Gewoon, omdat hij voelde dat hij dat wel moest doen. Dat de ander daarbij zo gesteld op hem raakte om hem daarna nooit meer te verlaten was iets waar hij geen rekening mee gehouden had. Zo dook hij op de meest wonderbaarlijke manieren op, neem een voorbeeld aan zojuist en leek hij altijd in de buurt te zijn. En toch, als hij heel eerlijk moest zijn.. Voelde hij zich wel veilig in zijn buurt. Ook al zorgde Romeo soms nog wel eens voor problemen waardoor ze er meestal nog maar met kleerscheuren van af kwamen, toch stelde hij zijn aanwezigheid wel op prijs. Al kon hij dat niet met woorden of in zijn lichaamstaal uiten. Emotie’s uiten, daar was hij sowieso altijd al slecht in geweest. Opnieuw zijn ogen strak dichtgeknepen. Opende zijn mond maar leek geen geluid uit zijn keel te krijgen. Slikte toen eens en strekte zijn vingers. ”R-Romeo..?” fluisterde hij zacht en amper hoorbaar. Hopende dat de ander snel van hem af zou gaan zodat hij die verschrikkelijke blos voor hem kon verbergen.


Herpdederp.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Romeo
avatar


Ervaring : 27


BerichtOnderwerp: Re: || Dang it ||   ma feb 27, 2012 7:04 pm

Het viel moeilijk te omschrijven, zijn manier van het constant achtervolgen van de ander. Want eigenlijk was het helemaal niet constant, gewoon wanneer hij de kans kreeg en zich verveelde. Anders niet. Hoewel hij eigenlijk wel de hele dag bezig kon zijn met het verzamelen van allerlei spullen, zoveel als mogelijk. Kwam er ook bij dat hij een zwak had voor glimmende dingen. Was wat dat betreft net een ekster. Hij hield van glimmende dingen, en wilde er ook zoveel als mogelijk. Daarom had hij ook zo’n moeite met het uitgeven van geld, want je hoefde het alleen maar in het licht te houden en o… Wat konden die dingen mooi glimmen zeg! Maar zo had hij ook die… Ja, je kon het eigenlijk wel een obsessie noemen; hij hield ervan als mensen bijna moesten huilen. Gewoon door het overtollige vocht in hun ogen, zorgde ervoor dat er abnormaal licht werd weerkaatst en voor hem stond dat gelijk aan glimmen. Het was dat hij zover kon denken dat dit niet meer het geval zou zijn als hij ze uit mensen hun kassen zou rukken, vandaar dat hij het nog niet had gedaan. Anders misschien wel. Bah, wat een vies idee eigenlijk. Maar hij deed eigenlijk vrijwel nooit moeilijk over dat soort dingen, maakte een abnormaal luchtige opmerking erover en beschouwde het als normaal. Nou werd de term normaal nogal anders opgevat door hem. Maar hij was gewoon een nogal apart persoon.
De meesten zouden het stalken noemen. Hij was vrijwel overal waar de ander was, en dan voornamelijk als het een plekje was waar ze alleen waren. Gewoon omdat het moeilijk voor hem bleef om zich in het openbaar te vertonen. Hij wilde de ander echter niet in moeilijkheden brengen, na een jaar wist hij wel hoe onhandig de ander was. Nou vertrouwde hij er wel op dat deze zijn hachje kon redden, maar als hij echt aangevallen zou worden zou hij daar geen rekening mee houden. Dan was alles puur instinct; en dat betekende dat hij de arme jongen eerder aan zou vallen dan beschermen. En dat wilde hij niet, nee. Hij wilde niet nog eens een keer iemand verliezen. Vandaar dat hij waarschijnlijk ook nog de maki had, hij had het diertje op zich niet echt nodig. Hij kon prima zelf zijn spullen stelen, dingen regelen en Dice bracht hem meer in de problemen dan dat hij echt hielp. Zelfs na negentien jaar wist hij het nog voor elkaar te krijgen grootse fouten te maken waardoor mensen hem vonden. Maar het was een goed gezelschap. Het enige nadeel was dat het een dier bleef. En hoeveel hij ook met deze sprak; hij zou hem nooit verstaan, begrijpen of wat dan ook. Hij verlangde naar menselijk gezelschap, gewoon omdat hij niet het persoon was die van eenzaamheid hield. Hij haatte het eigenlijk, kon er niet tegen. De maki hielp er wel tegen, hij was nooit helemaal alleen. Maar hij had zo ook behoefte om zijn gedachtes met iemand te delen, ondanks dat deze nogal beangstigend en vreemd waren.
Hij had Dice moeilijk terug kunnen trekken aan zijn staart. Dan had hij vast een kreet geslagen en was hij ook ontdekt. Dus dan maar improviseren, en ergens vond hij het ook gewoon leuker om te doen. Anders wist hij al precies hoe het zou gaan, en dat was ook zo saai. Wel was de ander zoals gepland te geschrokken om zich te bewegen. Vond hij niet erg, maakte het aan de ene kant ook weer lekker gemakkelijk voor hem. Maar het moest niet te makkelijk worden, anders zou hij zich weer gaan vervelen. Hij twijfelde er ook niet aan dat als ze zouden omvallen – O, ze deden ook nog eens. Maar ja, hij zou best fijn vallen. Niets was fijner dan een menselijk… Kussen… Of hoe je het wilde noemen. Hij maakte daarom ook nog geen aanstalten om weer overeind te komen toen hij eenmaal lag. Hij lag prima, waarom zou hij dan opstaan? Misschien kon hij ook nog wel wat slaap inhalen zo, zou prima kunnen. Ja, misschien moest hij dat maar gaan doen.
Het was te danken dat hij dicht bij de ander was, en een goed gehoor had. Anders had hij zijn naam er vast niet uit kunnen halen. Maar het betekende wel dat hij een beetje overeind moest komen, anders was het ook weer zo flauw. Hij plaatste zijn handen op de grond, aan weerszijde van de ander zijn hoofd en drukte zichzelf een beetje overeind. Het zou nog wel een tijdje duren voordat hij echt van de ander af zou gaan, gewoon omdat hij er geen zin in had. ‘Julian?’ Oké, dat was nogal lomp. Maar hij was nou eenmaal altijd zo, als het erop aankwam. ‘Wat ben je toch weer schattig,’ grijnsde hij, had de neigingen om de afstand weer te verklein tussen hun. Maar het mocht niet. Dat zou wel het laatste zijn wat hij mocht doen nadat de ander hem had geholpen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://akishima.actieforum.com/
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: || Dang it ||   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

|| Dang it ||

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Mirror Lake-