Tatakai Sekai


 
IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Wake me up .:. PRIM .:.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Mako
avatar


Ervaring : 31


BerichtOnderwerp: Wake me up .:. PRIM .:.   di jun 12, 2012 6:44 pm


Met het kleine beetje geld dat hij had verdiend in zijn zakken liep hij over straat. Het was moeilijk om genoeg geld te krijgen. Maar wie ging het anders bij elkaar schrapen? Juist, niemand. Zijn zusje zou misschien gaan bedelen. Maar er kon van alles gebeuren dan, van alles waar hij niet aan wou denken. Een zucht schoof over zijn lippen toen hij een scheut van pijn in zijn schouder voelde. Het stak, alsof iemand er een mes doorheen boorde. Maar buiten de zucht deed hij niks, nee, het zou raar lijken moest hij opeens naar zijn schouder grijpen. Lichtjes gehaast liep hij verder. Elke keer als hij wegging was hij bang, bang dat er iets met zijn zusje zou gebeuren. Dat haar vader iets deed, of iemand anders als ze het huis uit ging. Zij was de enigste die hij had in zijn leven. De enigste die er echt toe deed. Hij was haar grote broer, hij zou haar beschermen. Zijn handen had hij in de zakken van zijn oude broek gestoken, om het geld nog vast te houden. Elk klein beetje was belangrijk als hij niet wou dat hij en zijn zusje slecht terecht kwamen. De kap van zijn trui had hij over zijn hoofd getrokken, niet dat het bleef zitten. De kap dreigde er zo nu en dan van af te schuiven, maar bleef toch op zijn plaats. Het voelde veiliger zo. Alsof niemand hem kon zien. Dat idee voelde goed aan. Zijn blik was strak op de grond gericht. Niks dat iets kon verraden van zijn zachte gevoelens vanbinnen. Niks. Één oog zat onder een verband verstopt, het was het rode oog. Hij was ermee geboren, schaamde zich er al zijn hele leven voor. Vooral omdat dat ook de oogkleur van zijn vader was. En omdat het geheim van één van zijn technieken in dat oog verborgen zat. Hij haatte het. Andere mensen controleren, hun beletten van hun eigen bewegingsvrijheid. Hun dingen laten doen die ze niet wouden doen. Het leek allemaal te zeer op wat zijn vader graag deed. En hij wou alles behalve zijn vader zijn. Zijn oude, afgetrapte schoenen raakten het wegdek om de beurt en lieten een heel zacht tikkend geluidje achter. De trui die hij droeg was misschien een beetje warm, maar niet heel warm. Dit omdat er een koel windje stond, en het vandaag nog niet eens zo’n heel warme dag was. Nog steeds was zijn blik op de grond gericht. Die langzaam nat werd van enkele druppeltjes regen. Het was benauwd. Maar het kon wel regenen, super. Niet dus. Nogmaals gleed er een zucht over zijn lippen. Zijn blik was naar beneden gericht, zijn hele gezicht was naar beneden gericht. Dit om de regen te ontwijken. Hierdoor had hij niet door dat er een meisje zijn richting uit liep, en waarschijnlijk had zij hem ook over het hoofd gezien. Hij botste tegen het meisje op en keek op, om haar te zien. Met een glimp zag hij al best veel. Ze was niet zo groot, en hij met zijn één meter tachtig botste haar natuurlijk zo omver. Zijn handen gingen uit zijn zakken, en met één hand greep hij haar arm vast, om haar weer naar voren te trekken. ‘Sorry, gaat het?’ kwam er uit zijn mond. Ze was gelukkig niet gevallen. Pas toen had hij door dat zijn geld over de grond rolde. Het was niet veel, maar het was toch belangrijk. Door de plotse beweging was zijn kap van zijn hoofd af gevlogen, en was het geld uit zijn zak gevallen. Meteen knielde hij neer, om de muntstukken op te rapen. Hij keek op en, zag een jongetje richting zijn moeder rennen. ‘Kijk eens wat ik gevonden heb, nu heb ik ook centjes.’ Riep de jongen vrolijk. Een teleurgestelde zucht gleed over zijn lippen. Dat was het geld voor het water. De druppels begonnen harder neer te komen. Hij richtte zijn blik naar omhoog en beet kort op zijn lip. ‘F!ijn.’ kwam er mompelend uit zijn mond terwijl hij opstond. Het duurde nog wel even voor hij thuis was. En er was vast wel een plek waar hij kon schuilen. Maar hij was nog steeds bang dat er iets met zijn zus ging gebeuren.
# PRIM #


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Prim
avatar


Ervaring : 16


BerichtOnderwerp: Re: Wake me up .:. PRIM .:.   ma jul 09, 2012 12:39 pm




Nobody
Will love us
Nobody will give us a life
Everybody will hate us
Until we die
Rustig. Dat was het word dat nu bij haar zou passen. Ze had genoeg geld, dat had ze meegenomen toen ze weg was gelopen toen haar ouders, zus en broer werden vermoord. Ze waren hoge mensen, dus ze hadden genoeg geld. Nou ja. Ze zuchtte even en liep haar passen even wat rustiger gaan. Ze lette niet op waar ze liep. Het was ook niet echt nodig aangezien de lucht donker grijs werd en de meeste mensen dus naar binnen vluchtte. Ze zou zo ook maar eens een schuilplaats gaan zoeken. Ze glimlachte. Meeste vonden het erg omdat ze geen vaste woonplek had, zij vond het niet zo erg, voor haar was het als slechts een woord. Vrijheid. Net zoals ze het niet erg vond dat ze niemand om zich heen had. Als ze alleen was kon ze ook niemand verliezen en was het makkelijker om zich hard te houden.
A bad dream
You want That I was that
I’m your dead
When you want to get in my live

Ze zuchtte even en pakte het handvat van haar mes vast. Sommige wisten niet hoe handig dat ding eigenlijk wel niet was. Ze kon er iemand pijn mee doen zonder ze aan te raken. Ze haalde even snel een hand door haar haar. Ze liet het zo hangen als het hing. Haar haar was nogal raar, het zat altijd wel goed en het was langer dan dat van een normaal mensen, en het had een nogal rare kleur. Paars, wie had er nou weer paars haar. Nou ja het kwam door haar kracht. Ja sommige hadden een kracht in hun oog, de ander in hun hand zij had het in haar haar. Ze schudde even haar hoofd. Ze moest opletten.
Do you know
How it is to be alone forever
To lose your best friend
Because you are one of them
I don’t think so

Ja, haar broer, haar beste vriend. Haar zus was gewoon een stom wijf en die had ze ook wel de dood toe gewenst maar waarom haar broer. Waarom moesten ze haar op haar zwakste punten pakken. Ze kneep harder in het handvat en trok hem uit zijn hoesje. Ze gooide hem weg, recht in het midden van een boom. Ze voelde weer tranen in haar ogen prikken. Het was dan wel 4 jaar geleden maar het deed pijn. Waarom moesten die mensen alles van haar afpakken. Wat hadden ze tegen Ichuru. Ja, dat was haar achternaam. En het was niet de beste die je zou wensen. De meeste wouden van de Ichuru’s af omdat haar opa een groot verraad had belaagd. Maar moesten ze daar allemaal voor sterven. De meeste uit haar familie stonden hoog maar waren nu allemaal dood. Zij was de laatste en alleen zij wist dat. Hoe minder mensen ervan wisten hoe beter. En daarom was ze dus wel blij dat ze niemand had. Ze trok haar mes uit de boom, deed hem in het hoesje en liep verder.

I want it.
I don’t want to feel something
All that you can feel is some terrible pain
No happiness in you life.
Ze sloeg haat vest dichter om zich heen. Ze was niet al te warm gekleed, maar koud had ze het niet echt. Ze keek naar de grond die donkerder begon te kleuren door een aantal druppels. Ze keek om zich heen, er waren enkele mens te zien. Ze stapte snel door. Ze had geen zin in een man of een vrouw die haar medelijdend aan zat te kijken of die haar een slaap plek aan zou bieden. Ze wou het niet, ze was alleen en dat wou ze ook graag zo houden. Ze keek naar de grond die helemaal donker was. Tot ze tegen een jongen aan liep en ze bijna omviel. Ze voelde een hand naar haan arm grijpen en haar weer recht op trekkend. Haar hand gleed automatisch naar haar mes. Ze liet het om zijn plek zitten tenzij hij haar nu niet los liet. Gelukkig richtte hij zich op het geld dat op de grond viel. Ze bleef even zo staan en keek een jongentje na die een van de muntstukken had opgepakt en liet het aan zijn moeder zien. De jongen leek er helemaal niet blij mee te zijn. Hij keek een beetje geergerd dat het geld van hem afgenomen was. Ze keek even op en bedacht zich waar ze nu zou gaan schuilen. Ze zei geen woord. Ze was niet echt een prater maar bleef er wel staan. Tot ze besloot toch maar een woord te spreken. 'sorry' zei ze zachtjes. Ze keek hem even aan en zakte op de grond op hem een weggerold muntstuk terug te geven. Ze stond weer op en keek even om zich heen opzoek naar een plek op te schuilen.

I don't know what to do
I Don't know what to feel
I only know that the rain is cover me

~le flut alstu





_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mako
avatar


Ervaring : 31


BerichtOnderwerp: Re: Wake me up .:. PRIM .:.   ma jul 09, 2012 6:28 pm




Het leven is oneerlijk. Hoe vaak hoor je dat wel niet? Hoe vaak zeggen mensen die leugen wel niet. Het leven is niet oneerlijk. Het even haat je gewoon, of het haat je niet. En het leven haatte hem. Daarbij vervloekte hij zichzelf dat hij de broer van het meisje was. Ze was als zijn zusje geboren, en was ze in een ander gezin geboren, dan had ze nu een fijn leven. Maar het leven haatte hem, en dat werd ook afgegeven op Liv. Ze verdiende dit leven niet. Ooit zou het beter zijn voor haar, anders zou hij daar wel voor zorgen.

De zucht die uit zijn longen ontsnapte terwijl hij het geld van de grond pakte was diep teleurgesteld. Hij was toch ook zo’n sukkel. Hij stond op en keek het meisje voor een kort moment aan. De stemklanken die weerklonken waren zachtjes uitgesproken. Bijna onzichtbaar schudde hij zijn hoofd. Zo lichtjes dat je het niet zag. Maar hij ging geen ‘Nee.’ Zeggen. Toch was hij wel degene die tegen haar opgebotst was, door hem was ze bijna gevallen. Het meisje zakte wat naar beneden en pakte iets van de grond af. Lichtelijk nieuwsgierig keek hij naar wat het was. Een muntstuk werd hem aangegeven, hij nam het aan en keek even. Waarschijnlijk was deze verder weggerold. Gelukkig, nu konden ze wel water betalen. Niet genoeg, maar hij zou wel minder drinken. Dat deed hij toch vaker. ‘Bedankt.’ Zei hij, en hij stopte het veilig weg in zijn broekzak, bij de rest van de muntstukken.

Het leven was niet makkelijk, zeker niet. Je moest geld hebben, anders was het afgelopen. Geen geld, geen eten, geen eten, geen leven. Geen leven.. Hoe zou dat zijn? Misschien wel beter als leven. Je moest je dan toch nergens zorgen over maken, en eens de daad gedaan was, voelde je geen pijn meer. Maar hij mocht er niet aan denken. Hoe vaak hij het ook wou, hij had zijn zusje nog steeds waar hij voor moest zorgen. Die hij moest beschermen, ook al wou ze het niet. Het was veel te gevaarlijk. Als hij er niet was als uitlaatklep voor zijn vader, dan was het Liv. Het gebeurde soms al, en hij deed alles wat hij kon om dat te voorkomen. Hij wou haar niet zien pijn lijden. Nee, dat nooit.

4Zoek je iemand?’ klonk zijn stem, die de stilte doorbrak. Waarom hij het net vroeg wist hij niet. Normaal zou hij gewoon zijn hand lichtjes opsteken om doei te zeggen, en weg gaan. Waarschijnlijk lag het gewoon aan hem. Hij wou mensen helpen, want dat was misschien wel het enigste wat hij goed kon doen. Maar op dit soort momenten kwam het echt niet uit. Zijn haar werd doorweekt, maar gelukkig bleef het verband rond zijn oog grotendeels gespaard door de regen. Zijn blik gleed nogmaals over het meisje. Zocht ze naar onderdak of zo? Het liefst zou hij haar helpen. Zeggen dat ze wel even bij hem mocht schuilen. Maar het was nog ver weg, en met zijn vader was het niet ideaal. Des te meer reden voor zijn vader om boos te zijn en hem de volle lading te geven als ze eenmaal weg was. Des te meerreden tot haat..

# PRIM #

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Prim
avatar


Ervaring : 16


BerichtOnderwerp: Re: Wake me up .:. PRIM .:.   ma jul 09, 2012 7:57 pm




Every time they say that they hate you
Every time, they say that you must to die
But if you die
Than they remember how must they loved you

Een lichtte schok. Dat was alles wat ze voelde van haar gedachten. Hoewel ze voelde dat er tranen in haar ogen prikte wist ze niet wat ze moest voelen. Ze had haar gevoelens afgesloten. Het deed haar alleen maar pijn. Als ze keek naar mensen met hun ouders of vrienden dan voelde ze niets, sommige zouden huilen, sommige zouden pijn hebben als ze het zagen. Zij, zij voelde helemaal niets. Nou ja niets, ze voelde eigenlijk teveel. Vreugde, verdriet, woede alles bij elkaar. Vreugde dat andere wel een goed leven konden hebben en dat zij niemand had. Dat zij alles voor zichzelf kon houden en alleen kon zijn in plaats van de hele tijd alles met je vrienden te delen en telkens mensen om je heen. Dit was vrijheid. Verdriet, juist omdat zij niemand om zich heen had voor de slechte tijden. De tijden dat ze iemand nodig had. En woede omdat haar beste vriend was vermoord.

Life is never good enough
But Life can more bad
Life is never terrible
but it can get better


Ze voelde waterdruppels op haar vallen, dat kon maar een ding betekenen, het regende. Ze keek even voorzichtig omhoog naar de wolken. Ze waren wel erg donker dus waarschijnlijk werd het erger dan een beetje regen. Ze zuchtte, dan moest ze maar een schuilplaats zien te vinden. Ze keek even om zich heen en liep snel door. Ze had echt helemaal geen zin in mensen om zich heen die haar zouden aanraken of weet ik veel wat. Ze voelde hoe de regen op haar viel en keek naar de regen die naast haar op de grond vielen. Misschien doordat het regende maar het was wel erg rustig op straat. Misschien moest ze toch een beetje meer op haar omgeving letten dan haar hoofd naar de grond te wijzen. Helaas realiseerde ze zich dat te laat want voor ze het wist was ze tegen een jongen aan gelopen.

I'm stupid
Just one stupid bitch
I'm not happy
I'm not sad
I'm angry, on myself


Ze viel bijna doordat ze tegen hem aangelopen was maar hij reageerde snel en greep haar arm vast. Ze greep daardoor naar haar mesje. Niemand kwam aan haar. Gelukkig richtte hij zich op het gevallen geld toen ze weer gewoon stond. Ze keek even toe, maar toen een jongentje met zijn geld weg liep hurkte ze toch neer om een laatste muntstuk voor hem op te pakken. Ze gaf het aan hem, ze had zelf nog wel wat geld dus stelen zou ze het niet. Ze keek hem even aan en stond op. Ze probeerde hem in zijn ogen te kijken, teminste in zijn oog, over het andere zat verband. Wat ook best raar was. Ze zag dat hij haar bekeek en wou er eigenlijk wat op zeggen maar negeerde het. Weer keek ze om zich heen.

I'm not like you think
You think I'm sweet
Isn't it?
So, I not what you think


Hij vroeg of ze iemand zocht. Ze schudde even lichtjes haar hoofd. 'nee niemand, ik zoek iets' sprak ze rustig. Zo klonk haar stem. Helder en een beetje liefjes. Ze had hem al best lang niet gebruikt, alleen in ruzies. Haar blik gleed weer naar de jongen toe. Waarom bleef ze hier staan. Normaal was ze allang omgedraaid en weg gelopen. Ze liet het handavt van haar mes los en liet het randje van haar jurk er weer overheen glijden. Ze keek hem weer even aan. Ze voeld hoe haar haar doorweekt raakte, net als een groot deel van haar kleding. 'moet jij niet naar huis?' vroeg ze zachtjes.

[center]i have nothing to hold
Nothing to lose
Nothing to love
But I much things to hate
ja zwak weet het





_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mako
avatar


Ervaring : 31


BerichtOnderwerp: Re: Wake me up .:. PRIM .:.   di jul 10, 2012 5:35 am




What if it makes you sad at me
And what if it makes you laugh now but you cry as you fall asleep
And what if it takes your breath and you can't hardly breathe
And what if it makes the last sound be the very best sound

De straten werden langzaam leger en leger. Mensen haastten zich naar hun huis, of een plek om te schuilen tegen het weer dat steeds erger werd. Dat zou hij ook moeten doen eigenlijk. Maar hij bleef staan, kijkend naar het meisje. Zich afvragend waarom hij bleef staan. Hij wou haar aanbieden om bij hem te schuilen. Maar het was ver van verstandig. Een zucht gleed over zijn lippen terwijl hij nog eens naar boven keek. Hij veegde wat regendruppels van zijn voorhoofd en keek toen weer naar de grond. Zijn schoenen waren inmiddels ook al helemaal doorweekt. Echter was het niet zo heel erg dat het regende. Hij kon het regenwater opvangen, laten koken en de stoom naar een fles leiden. Zo was het normaal drinkbaar, en het ging vrij gemakkelijk, zeker met zijn krachten. Alleen moest hij wel eerst een manier vinden om het water aan de kook te brengen. Zo’n grote hoeveelheid ging niet met een vuurtje wat je gebruikte om te koken. Maar hij zou het toch in kleine hoeveelheden moeten doen, dus dat probleem was ook weer opgelost. Hij knikte bij het meisje haar woorden. Hij zag dat ze een mes losliet, en haar jurkje eroverheen liet vallen. Niet dat hij zich bedreigd voelde nu. Er was maar één iemand waardoor hij zich bedreigd voelde. Hij zou niet durven terug te vechten tegen de man.

Het begon steeds harder en harder te regenen, tiktiktik. Zo ging het door, snel en hard sloeg de regen tegen de ruiten. Hij zat in een tweestrijd, zou hij doorlopen en niks meer zeggen. Of zou hij haar een schuilplaats aanbieden. Hij haatte het als hij keuzes moest maken. Het was zwaar irritant en hij was er barslecht in. En meestal ging het dan ook nog tussen één goed ding, wat slechte effecten voor hem had, of een slecht ding, wat slechte effecten voor iemand had. Het was nu of zijn vader die waarschijnlijk kwaad zou worden als er iemand het huis in kwam. Of het meisje dat hier in de koude regen bleef staan. Veel mensen zouden voor dat laatste kiezen, maar hij was gewoon niet zo, hij kon gewoon niet zeggen ‘Blijf jij maar lekker buiten in de regen staan.’ Dat lukte hem niet. Voor een kort moment beet hij op zijn lip om hierna zijn ogen naar het meisje te richten. ‘Als je wilt mag je wel met mij mee, om te schuilen tegen de regen.’ Zei hij. Ze zou wel iets van Liv aan kunnen trekken, anders hielp het ook niks. ‘Kom maar mee als je wilt. Ik loop aan.’ Zei hij, en hij liep aan. Hij had het meisje de keuze gegeven. ‘Ik ben Mako trouwens.’ Zei hij, en hij liep verder. De keus was aan het meisje, en met een beetje geluk zou ze nee zeggen. Maar of dat er in zat wist hij niet.

# PRIM #

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Wake me up .:. PRIM .:.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Wake me up .:. PRIM .:.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Wake up Sleepyhead!
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Edych-