IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Listen to te sound of te world [O P E N]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Listen to te sound of te world [O P E N]   vr jul 06, 2012 7:27 pm





kabosoi higa kokoro no hashini tomoru
itsuno manika moehirogaru netsujou
watashino chou fukisokuni tobimawari
anatano teni rinpun wo tsuketa

karamiau yubi hodoite kuchibiru kara shitaeto
yurusarenai kotonaraba naosara moeagaruno


Groen. Mensen zeggen vaak dat de eerste indruk de belangrijkste is. Dat je bij de eerste ontmoeting aan iemand kan zien hoe hij of zij is. Het karakter, uiterlijk en soms ook de geschiedenis. Maar.. Is het wel waar? Is het bewezen? Nee. Helemaal niet bewezen, misschien ook helemaal niet waar. Lief, klein, schattig, mooi. Dat waren de eerste woorden die bij je opkwamen wanneer je Luka zag. Misschien, als je wist wat er in de country's omging, kwam het woord Megurine ook nog bij je op. Al was het eigenlijk geen woord, het was een naam. Haar achternaam. En al die woorden.. Ze klopten gewoon niet. Het enige woord wat wél bij haar pastte, was groen. Maar dat kwam door haar groene haar, wat nou eenmaal zo was. Ja, krachten hè? Zo kon je haar wel eens groen worden. Dat klonk natuurlijk volslagen onlogisch, maar goed. Het was nou eenmaal zo. Aan sommige dingen kon je gewoon niks doen. Eigenlijk waren er nog wel meer woorden om Luka Megurine mee te beschrijven. Alleen één probleem.. Die werden door mensen niet vaak gezien. De sadistische, agressiefe maar toch altijd lachende Luka zagen alleen mensen die te dicht bij haar in de buurt kwamen. De "echte" Luka.. Die bestond niet. Tenminste, die kwam niet naar buiten. Zelfs wanneer het meisje alleen was was ze niet de Luka die diep in haar ziel huiste. Nooit zou ze zwakte tonen, had ze beloofd. Door die belofte, door haar gedrag, was ze nog in leven. Anders was ze allang net als haar broer en zus overleden. Dood. Vermoord. Het verbaasde het meisje eigenlijk nog steeds dat ze niet wist wat er nou precies met ze was gebeurd. Ze waren er gewoon ineens niet meer. Zelfs haar ouders, ouderes van zeer hoge komaf, hadden er nooit een woord met haar over gesproken. Luka vermoedde dat er moord in het spel was, vertrouwde haar vader nog minder dan vroeger. Hij had het gedaan. Ze wist het zeker. Dat was ook de reden waarom ze hier nu was. Nu. Op dit moment.

dakiyosete hoshii tashikamete hoshii
machigai nado naindato omowasete
Kiss wo shite nurikaete hoshii
miwakuno tokini yoishire oborete itaino


De angst die Luka had voor haar vader was groot. Wat? Angst? Sinds wanneer kende ze angst? Niet. Eigenlijk wist Luka helemaal niet wat angst was. Haar enige angst was haar vader. Voor de rest van de wereld was het mooie, schattige meisje absoluut niet bang. Waarom zou ze ook? Ze was knap én sterk. Een mes kon ze goed hanteren en haar sluwheid was ook een sterk punt. Zwakke punten had ze wel, alleen wilde ze het zelf niet toegeven. Sterker nog, ze zag ze niet eens. Luka was één van de weinige mensen die gewoon niks begreep van zogenaamde "zwakke punten". En wat ze al helemaal niet kon, was zichzelf verplaatsen in andere personen. Ze snapte er ook niks van dat ze het geen prettig gevoel vonden als er een mes in hun arm werd gestoken. Tuurlijk was het haar wle gezegd, meer dan eens, maar dat veranderde de zaak niet dat ze het niet begreep. Eigenlijk had het meisje gewoon geluk dat ze een Megurine was, want anders was ze waarschijnlijk allang verbannen. Eigenlijk stond het haar wel aan, een outlaw zijn. Geen regeltjes, geen ouders, geen wetten.. Heerlijk. En toch wilde ze geen outlaw zijn. Het was een gewoon een voorgevoel. Iets waar Luka altijd naar luisterde. Maar goed, back to the point. Waarom was Luka hier nou ook alweer? Ooja, ze was bang. Bang om alleen thuis te zijn met haar vader. Bang om net zo te eindigen als haar broer en zus. Waren ze echt vermoord door haar vader? Was hij echt de boosdoener? Luka's moeder was op dit moment in Aohana, een grote stad in de Wind Country. Ze moest hier zijn om contact te houden met andere nobele families ofzo, al wist Luka niet zeker of er wel nobele families waren in de Wind Country. Ach, wat maakte het uit. Ze volgde haar moeder alsof ze een kleind kind was. Elke dag keek ze waar ze ging slapen, en Luka volgde. Uiteraard zonder dat mevrouw Megurine dit wist. Nog een voordeel, ze kon goed sluipen. Soms was ze bijna onzichtbaar. Deze nacht had ze verbleven in een redelijk luxe hotel. Mooie kamers, mooie bedden en een eigen badkamer. Ze had net het ontbijt achter haar kiezen toen ze de vrouw die haar moeder voorsteldde uit het gebouw zag lopen. Snel stond het groenharige meisje op en liep naar de deur, vergat te vertalen. Het risico haar moeder kwijt te raken wildde ze niet lopen. Dit sluipen en volgen beviel haar eigenlijk wel. Toen ze snel de deur doorliep, voelde ze iets tegen haar aanbotsen. Het beuktte in haar ribben waardoor Luka achterover viel. Met weinig emotie in haar ogen stond ze op. En keek. Keek alleen maar in de ogen van de boosdoener. De persoon mocht wel eens sorry zeggen. Ze haaldde een hand door haar groene haar en bleef kijken.

sokubaku shite motto hitsuyouto shite
itoshiinara shuuchakuwo misetsukete
"okashii" noga tamaranaku sukini naru
ikeru tokomade ikeba iiyo

mayoikonda kokoro nara kantanni tokete yuku
yasashisa nante kanjiru himanado nai kuraini




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?


Laatst aangepast door Luka op ma jul 09, 2012 2:10 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mika
avatar


Ervaring : 28


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   za jul 07, 2012 10:44 am




Je hoort mensen vaak zeggen dat je het verleden achter je moet laten, moet vergeten. ode meeste mensen willen hun verleden vergeten. Maar als je het dan echt vergeet, en niks meer weet. Zelfs niet wie je was. Dan ben je haastig opzoek naar dingend ie je kunnen helpen om je verleden terug te krijgen. Om erachter te komen wie je was, en wat er gebeurd was. Hij wist het nog goed. Hulpeloos lag hij daar, ergens waar bijna niemand kwam. Hij was helemaal toegetakeld, had pijn. Maar het ergste was dat hij niet wist wie hij was. Hij wist niks meer. Gelukkig was Luka er. Luka, het meisje dat altijd lachte, en dat nog steeds altijd doet. Het meisje dat ergens een beetje raar leek voor hem maar uiteindelijk zijn beste vriendin werd. Maar vooral het meisje dat hem geholpen heeft, een thuis gegeven heeft. Het meisje dat hem ene leven gegeven heeft. Zonder haar was hij nu nergens. Met maar één vage herinnering. Een helse pijn in zijn achterhoofd, en alles werd donker..

Een zucht schoof van zijn lippen terwijl hij door de drukke stad liep. Hier en daar liep er weer eens iemand tegen hem op, gewoonweg omdat hij zo klein was en niet opviel. Eigenlijk zou het makkelijker zijn om nu over de daken te gaan. Dan zou hij een beter overzicht hebben en haar sneller zien. Maar als hij nu het dak opmoest klimmen zouden de mensen hem nog zien. Als hij eenmaal op het dak was en van dak naar dak sprongw as zijn snelheid zo hoog dat hij niet opviel. Zijn lengte hielp daar ook nog eens bij. Maar nu moest het maar zo. ‘Luka, Luka!.’ Riep hij. Zoals alleen hij kon roepen, op een droge manier, zonder paniek in zijn stem of enthousiasme. Gewoon geen emotie erin, alleen maar droogheid. Vaak vonden mensen het schattig, iets wat hij maar niks vond. Hij keek eens rond, niet dat hij veel kon zien. Iedereen die voor hem, achter hem, en langs hem stond blokkeerde zijn zicht. Rustig liep hij met de stroom mensen mee. Hij zou wel ergens uitkomen, en Luka zou toch ergens zijn? Ja, dat klopte ergens wel. Dus als Luka ergens was en hij ergens zou uitkomen zou hij bij Luka uitkomen. Het was compleet logisch. ‘Luka!’ riep hij nog eens. Niet dat hij een antwoord zou krijgen. Maar toch. Even bleef hij stilstaan, waarbij iemand op hem inbeukte. Een grote man keek rond om toen verbaasd naar beneden te kijken. ‘Sorry mijn kind.’ Zei de man mete en glimlach en hij wreef door Mika zijn haar. Kind? Urgh, hij haatte dat word. Hij was 16, dat was heus geen kind meer hoor. En dat door Mika zijn haar wrijven wou hij al helemaal niet. Toch keek hij niet kwaad of zo, hij bleef gewoon op dezelfde droge manier kijken en liep verder. Na een tijdje wandelingen schoot hem iets te binnen. Als Luka er de nacht niet was geweest, dan moest ze ergens in een hotel gebleven zijn. En Luka kennende was het iets luxueus, tenminste dat vermoedde Mika toch. Hij draaide om en liep richting het hotel waar Luka zou kunnen zijn. En ja hoor, daar was Luka. Hij wou net naar haar toe lopen toen hij zag hoe ze tegen de grond werd geduwd door iemand die tegen haar opbotste. Meteen liep hij er sneller naar toe. Maar Luka was zelf al opgestaan. ‘LMuka!’ riep hij, en hij keek haar aan. ‘Je was weg.’ Zei hij daarna. Op zijn eigen manier, die zo droog was, date ht soms best lachwekkend of zelfs schattig was.

# Sometimes, we regret our past, and try to forget. Sometimes, we regret our past, but try to remember. #


Laatst aangepast door Mika op ma jul 09, 2012 6:49 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   za jul 07, 2012 3:47 pm





kabosoi higa kokoro no hashini tomoru
itsuno manika moehirogaru netsujou
watashino chou fukisokuni tobimawari
anatano teni rinpun wo tsuketa

karamiau yubi hodoite kuchibiru kara shitaeto
yurusarenai kotonaraba naosara moeagaruno


Lief dagboek, hij was er hoor. Hij had me gevolgd, gezocht. Eigenlijk had ik het niet verwacht. Mika mag dan mijn beste vriend zijn, maar dat hij achter me aan kwam en zocht verbaasde me toch wel lichtelijk. Het kan ook zijn dat hij -net zoals ik- bang is om alleen thuis te blijven met mijn vader. Of hij neemt zijn taken heel erg serieus en wil me ten alle tijden beschermen. Best raar eigenlijk, dat gevoel dat er telkens iemand over je waakt. Voordat ik Mika vond, kende ik dat gevoel niet. Eigenlijk wist ik niet eens wat ik met hem aan moest toendertijd. Ik nam hem gewoon mee voor de lol, dacht dat hij misschien een bediende kon worden in ons huis. Niet dat we nieuwe bediendes nodig hadden ofzo, we hebben er altijd meer dan genoeg. Maar hij lag daar zo zielig. Dus ja.. Ik nam hem maar mee. Wacht eens even, waarom schrijf ik dit nú op? Dat is toch al een hele tijd geleden? Dus laten we maar terug gaan naar wat er nou gebeurde. Nou, Mika was me blijkbaar gevolgd. -Het is zo'n klein schatje, de enige persoon die ik gewoon absoluut geen pijn kan doen.- Op het moment dat ik tegen een voorbijganger opbotste hoorde ik dat mijn naam op een toon werd geschreeuwd die maar één persoon kon doen. De voorbijganger had zijn kans gegrepen en maakte dat hij wegkwam. Maar dat maakte niet. Nu niet tenminste.

dakiyosete hoshii tashikamete hoshii
machigai nado naindato omowasete
Kiss wo shite nurikaete hoshii
miwakuno tokini yoishire oborete itaino


'Luka!' Luka herkende de stem meteen. Mika. Ze draaide haar hoofd om en keek recht in zijn ogen. Emotieloos, zoals altijd. Luka's emotieloze blik gleed over in een glimlach. Haar ogen twinkelde vrolijk. Tenminste, zo zag dat er voor de buitenwereld uit. Luka wist eigenlijk niet wat haar emotie was. Nooit. Ze lachtte gewoon, wat voor de buitenwereld ook wel als vrolijk werd gezien. De man waar het meisje zojuist tegenaan was gelopen had geluk gehad. Was Mika niet gekomen, dan had ze waarschijnlijk eventjes gezellig op hem ingesneden. Dat deed ze altijd als iets haar niet zinde. Het was een reflex. Ze lachtte vrolijk en haar ijsblauwe ogen twinkelde. Ze zag niet dat Mika helemaal niet lachtte, maar gewoon strak naar haar keek. 'Je was weg,' zei de jongen op zijn gebruikelijke manier. Het maakte Luka niet uit, ze was niet goed in het onderschijden van emoties. Voor haar gevoel reageerde Mika hetzelfde als zij deed, vrolijk en lachend. 'Ja,' sprak ze. Nog steeds twinkelde haar ogen, net als die van een klein kind die net een broertje of zusje hadden gehad. Ze haalde een hand door haar lange, roze haar wat losjes over haar schouders viel. In de roze kleur schuilde haar kracht. Wat het precies was, dat wist ze niet. Ooit zou ze erachter komen, waarschijnlijk binnenkort. Haar broer en zus hadden beide niet de kans gehad om erachter te komen, maar Luka ging het wel lukken. Ze bleef glimlachen en liep dichter naar Mika toe. Hoe oud hij precies was wist ze niet, hij kon 16 zijn, maar net zo goed 13. Zijn geheugen waren er niet meer, dus het was niet zeker. Maar Luka schatte hem toch echt op 16, waarschijnlijk ouder dan zij was. Haar hand gleed naar zijn wang waarna ze er lichtjes in kneep. Jeweetwel, wat oude vrouwtjes ook wel doen bij kleine kinderen. Ze wist dat Mika het niet leuk vond, maar dat maakte haar niet uit. 'Ja, ik was weg. Maar ik had niet verwacht dat je me zou komen zoeken, wat schattig!' Ze grijnsde, maar dat op een manier waarop je het haar niet kwalijk kon nemen. 'Je geeft echt veel om me, niet?' Ze bleef hem nog steeds glimlachend aankijken en begreep niet dat het misschien raar opgevat zou kunnen worden. 'Waarom ben je me eigenlijk achterna gegaan?'

sokubaku shite motto hitsuyouto shite
itoshiinara shuuchakuwo misetsukete
"okashii" noga tamaranaku sukini naru
ikeru tokomade ikeba iiyo

mayoikonda kokoro nara kantanni tokete yuku
yasashisa nante kanjiru himanado nai kuraini




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?


Laatst aangepast door Luka op ma jul 09, 2012 2:13 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mika
avatar


Ervaring : 28


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   zo jul 08, 2012 8:36 pm




Hij zag hoe Luka zich omdraaide en hem met een glimlach aankeek. Zoals ze altijd deed. Natuurlijk vond hij het een beetje raar dat het meisje altijd maar lachte, maar veel dacht hij er niet bij na. Zo kende hij Luka, en hij was ook niks anders gewoon. ‘Ja.’ Klonk haar stem na zijn woorden. De manier waarop ze het zei was nog steeds met die eindelozen glimlach op haar gezicht. De manier waarop ze het zo vrolijk uitsprak, het was een beetje raar. Het klonk zo luchtig, alsof het normaal was om gewoon even te beslissen even een hotelletje te nemen zonder dat iemand het wist. Tenminste als je nog bij je ouders woonde. Ouders. Hoe het was om ouders te hebben had hij nooit geweten . Misschien had hij het vroeger geweten, maar nu was hij het allemaal vergeten. Het bracht hem weer bij vragen, wie waren zijn ouders, wie was zijn familie? Niks, hij wist er gewoon niks meer van. Nog steeds bleef hij naar Luka kijken op zijn eigen manier. Ze kwam dichter naar hem toelopen en Mika keek lichtjes omhoog om haar aan te kijken. Jep, daar was het weer hoor. Hij voelde een hand zachtjes in zijn wang knijpen. Alsof hij één of ander klein kind was. Dit vond hij dus het ergste aan zo klein zijn. Hij was rond de 16, gebaseerd op zijn intelligentie. Maar mensen zagen hem als 12 of zo. Hij wou er iets van zeggen, maar hield zijn mond toen Luka begon te praten. Die laatste woorden deden hem heel zachtjes zuchten. Meer niet. Hierna opende hij zijn mond wel. ‘Wil je dat alsjeblieft niet meer doen en zeggen?’ Vroeg hij, beleefd, zoals altijd. Maar de uitdrukking op zijn gezicht bleef nog steeds hetzelfde. ‘Je geeft echt om me hé.’ Klonk Luka’s stem. Wat hij daarop moest antwoorden wist hij niet. In emoties was hij niet goed, hij wist niet wat hij voelde, dus ook niet of hij om iemand gaf of zo. Maar hij dacht van wel, want anders had hij die belofte niet tegenover zichzelf gemaakt.
Hij zou haar altijd beschermen. Wat hij er ook voor moest doen. Want het was ene feit; zonder haar zou hij nu waarschijnlijk niet meer bestaan. Of het zo’n groot verschil had gemaakt moest ze niet gekomen zijn wist hij niet. Maar ergens was hij blij dat zij hem gevonden had. Haar stem trok hem weer uit zijn gedachten. ‘Nou..’ zei hij, om heel even te wachten. ‘Het is mijn taak, en als ik niet bij je ben kan ik je niet beschermen.’ Zei hij. Het had lief kunnen klinken, maar hij vond dat het niet zo klonk. Grotendeels door zijn emotieloze blik en stem. Zijn stem was altijd zo, niet monotoon, maar gewoon, emotieloos. Het was raar.
Na een korte stilte liet hij een zucht horen en keek hij naar Luka. ‘Zullen we dan maar gaan?’ vroeg hij, en hij begon aan te lopen. Maar het bleef stil achter hem. Hij draaide zich om en keek naar Luka. Die stil bleef staan. Rustig liep hij op haar af, om vervolgens haar pols vast te pekken en voor haar uit te lopen. Zachtjes trok hij haar mee om vervolgens weer stil te blijven staan. ‘Kom op, ik moet je naar huis brengen.’ Zei hij, en hij wou haar weer meetrekken. Niet dat hij hard trok, hij trok maar zachtjes. Want ondanks dat hij zo klein was, was hij sterk.

# Sometimes, we regret our past, and try to forget. Sometimes, we regret our past, but try to remember. #


Laatst aangepast door Mika op ma jul 09, 2012 6:49 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   ma jul 09, 2012 3:20 pm





The day when the sky is going to disappear came,
And I woke up...
That's right, you were the one who created 'yesterday'.
There's been times when I spit words that I now can't take back.
But still, the words "thank you" are left in my heart.


Lief dagboek, waarom zijn sommige dingen zo moeilijk te begrijpen? Waarom heeft god de wereld zo gemaakt? Het mag dan wel een prachtige wereld zijn, maar er missen dingen. Antwoorden. Er missen antwoorden. Ik wil weten waarom we wind hebben, waarom mensen niet kunnen vliegen en waarom alles altijd zo ingewikkeld is. Soms liggen antwoorden voor het grijpen, maar zijn ze toch ver weg. Eigenlijk voelt dat net zo als wanneer je iets wilt zeggen, het op het puntje van je tong ligt, je het gewoon WEET, maar er niet uit kan komen. Zo irritant. Alhoewel, meestal moet ik om dat soort dingen lachen. Ja, ook als het met mij gebeurd. Ik moet overal om lachen, dus ja. De wereld is ook gewoon zo mooi, té mooi om niet te lachen. Nog iets wat ik niet begrijp. Waarom zijn veel mensen altijd zo sacherijnig? Waarom zijn ze niet blij met hun leven? Het is een mooie wereld met prachtige mensen, dus daar begrijp ik dus niks van. Ik moet ook altijd lachen, ik ben ook nooit depri of sacherijnig. Ik ben altijd vrolijk. Dat is toch normaal? Ik vind van wel. Eigenlijk zou ik een soort van beweging moeten beginnen die ervoor willen zorgen dat iedereen vrolijk blijft. Haha, dat zou nog eens leuk zijn. En ik als leider natuurlijk, aangezien ik uit een nobele familie kom. Mika zou dan mijn onder-leider mogen zijn, denk ik. Ach, dat zien we dan wel weer. Daar maak ik me nu nog geen druk over. Het leven gaat verder en ik blijf er altijd lachend tegenaan kijken. Of er nou iets ergs, of slechts gebeurd. Vrolijk zijn is altijd de beste optie.


I can't hate you anymore- your determination when going on trips and your everyday smile.
Even from now on, thank you.
You're fading, but I never...


Luka wist niet waarom, maar Mika wist het altijd voor elkaar te krijgen dat ze nóg vrolijker werd dan hoe ze altijd al was. Veel mensen hadden verschillende emoties, Luka kende alleen maar blijheid. En die had ze in verschillende treetjes. Teveel om op te noemen, en eigenlijk niet eens gesorteerd. Andere mensen kende de emoties boosheid, verdriet en al die andere. Die hadden allemaal een naam. Luka's verschillende "blijheden" hadden geen apparte naam. Misschoen zou ze daar toch echt even over na moeten denken. Of niet. Als ze een naam verdiende, zouden ze vanzelf wel komen. Mika's woorden haalde Luka uit haar gedachten over emotie's. Daar kon ze wel de hele dag over nadenken. Luka gimlachte bij zijn woorden. Ondanks dat hij niet wilde dat ze het zei, dacht ze het wel. Ze vond het zo onwijs schattig hoe hij zich als een klein kind probeerde te verdedigen. Hij zag er echt uit als een kind van 12, maar had de hersens van een 16 jarig kind. Misschien was hij ook wel 12, misschien iets ouder. Maar Luka geloofde daar niks van. Hij had de hersens van een 16 jarige, en 12 jarige hadden niet de hersens van 16 jarige. Logica, niet? Luka vond van wel. Ze bleef glimlachen terwijl hij weer sprak. 'Het is mijn taak, en als ik niet bij je ben kan ik je niet beschermen,' zei hij, natuurlijk op zijn gewone neutrale toon. Niets bijzonders zou je denken, maar die woorden staken in Luka's hard. Die woorden bewezen dat hij wel degelijk om haar gaf. Ze glimlachte nog breder naar hem. 'Thanks.' Ze haalde een hand door haar haar en hoorde Mika nogmaals spreken. Blijkbaar bregreep hij niet waarom ze hem niet volgde. Ze bleef staan waar ze stond, en de glimlach was iets minder geworden. Ze wilde niet naar huis, niet alleen met haar vader. Hij liep terug om haar pols vast te pakken en trok haar zachtjes naar voren. Hij raakte haar aan.. Ieder ander persoon die Luka aanraakte kreeg een mes rond zijn keel, maar bij Mika kwam het niet eens in haar gedachten op. 'Mika.. Als je me echt wilt beschermen, dwing je me niet naar huis te gaan.' Ze trok haar pols uit zijn greep en wreef er met haar andere hand zachtjes overheen. Het was een rare gewoonte van Luka om te wrijven wanneer ze was aangeraakt. Geen idee waarom, maar het was gewoon zo. Langzaam zette Luka een paar stapjes achteruit met een waterig glimlachje. 'Mijn modeder moet hier ergens zijn, en als je het niet erg vind blijf ik haar volgen.' Glimlach, alweer. Ze haalde een hand door haar halflange, groene haar en glimlachtte naar Mika. Hopelijk zou hij het respecteren.



During nights I can't speak well, I don't mind if I forget words.
I'm going to smile, smile more than anyone.
And at the end, I'll cry more than anymore.
From today on, I will become your wind.
So you can forgive someone...




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mika
avatar


Ervaring : 28


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   di jul 10, 2012 6:32 am

Would you stay if I ask you to?
Would you hold me if I ask you to?
Would you be there if I ask you to?

Mensen zeggen dat je jezelf het beste kent. Dat jijzelf je beste vriend is. Voor mij is dat niet zo. Ik ken mezelf amper. Net alsof ik een kennis ben die ik wel van gezicht ken, maar voor de rest helemaal niet. Zelfs de naam niet. Je zou zeggen dat het raar voelt, om jezelf niet te kennen. Maar het voelt best.. normaal. Misschien ben ik wel raar. Ik ben in ieder geval niet zoals anderen. Ik weet wel wat emoties zijn, maar ik ken ze niet echt, omdat ikz e nooit toon. Ik weet niet hoe het voelt om blij te zijn of zo. Waarschijnlijk ben ik wel raar, want ik ben anders, is dat niet raar?

‘Mika..’ klonk Luka haar stem. Hij draaide zich om, terwijl hij haar hand per ongeluk nog vasthield. ‘Als je me echt wilt beschermen, dwing je me niet naar huis te gaan.’ Zei ze. Hij keek haar aan, begreep het niet, maar keek haar gewoon aan. ‘Waarom niet?’ vroeg hij. Hij dacht dat het misschien weer zo iets was wat hij gewoon niet begreep, omdat hij anders was. Toen Luka haar arm terugtrok liet hij haar pols los, om te zien hoe ze er even over wreef. 'Mijn modeder moet hier ergens zijn, en als je het niet erg vind blijf ik haar volgen.' Hij knikte alleen maar om dan gewoon naar haar te kijken. ‘Welke kant op?’ vroeg hij. Even keek hij naar boven, vanaf daar zouden ze zoveel meer zien. Het zou makkelijker zijn. ‘Hmm..’ zei hij zachtjes, terwijl hij nadacht. ‘Hoe zou je het vinden om vanaf daarboven te zoeken?’ vroeg hij toen, op zijn eigen, enorm droge manier. Hij wees naar het dak en keek Luka aan. Het was hier trouwens best druk nu. En zo vanaf de grond zouden ze niks zien. Misschien Luka nog wel, maar Mika kon dan niet helpen met zoeken, iedereen torende hier boven hem uit. Oef. Door een grote man die haastig iemand in wou halen en langs hen af rende ging hij tegen de grond aan. Dat was het grote nadeel van zo klein te zijn. Niemand zag je, en je werd makkelijk omgeduwd. Hij kwam neer waarbij hij zijn handen schaafde. Een beetje verward stond hij op, om zijn handen even over zijn broek te vegen. Hij keek naar zijn handen en voor een heel kort moment werden zijn ogen wat groter.
Een klein jongetje kwam tegen de grond neer, met zijn handen vooruit gestrekt zodat hij niet te hard zou vallen. Een extra schaduw achter hem, van een groot gelaat.
Hij keek weer naar Luka en schudde toen een met zijn hoofd. Waarom keek het jongetje niet om, hij wou zien wie er achter het jongetje stond.

‘Cause I will give my life for you.
Even if I don’t ask you to.

*Flut, sorry*
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   di jul 10, 2012 7:00 pm





kabosoi higa kokoro no hashini tomoru
itsuno manika moehirogaru netsujou
watashino chou fukisokuni tobimawari
anatano teni rinpun wo tsuketa

karamiau yubi hodoite kuchibiru kara shitaeto
yurusarenai kotonaraba naosara moeagaruno


Lief dagboek, het voelt best koud op bezorgd te zijn. Blijkbaar. Ik had het nog nooit gevoeld, vandaag was de eerste keer. Het voelde niet fijn. Eigenlijk alsof je hard uit je lijf wordt gerukt. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik iets anders voelde dan geluk en blijheid. Nee, ik voelde gewoon echt bezorgdheid. Heel raar dat dat zo ineens kan komen wanneer er iets ergs gebeurd met iemand wie je dierbaar is. Wat, schreef ik dat nou echt? Schreef ik nou serieus op dat ik om iemand geef? Wat, nee. Niet in die preciese woorden. Maar als ik het goed begrijp, betekend het dat wel. Nee, nee. Dat zal ik vast fout hebben. Mika is mijn beste vriend, maar ik geef niet om hem. Ik ben tenslotte de gene die zijn leven heeft gered, en mijn leven heeft hij nog nooit gered. Toch? Maar nee. Dat kan gewoon niet. Niet dat ik verliefd ben ofzo, nee, ik weet wel heel zeker dat dat niet zo is. Maar volgensmij gebruik ik hem gewoon, dan heb ik een excuus om het huis te verlaten. Want ja, met Mika mag dat wel. En ik weet dat Mika altijd naar me luisterd, dus kan ik dan doen wat ik wil. Het is één en al gebruiken, toch? Ik voel geen vriendschap, geen affectie. En toch, ondanks die woorden, zou ik het niet aan kunnen zien als iemand hem pijn zou doen. Of als hij verdriet zou leiden. En wat zou ik eigenlijk doen als hij ooit met verliefd word op een ander meisje dan ik? Ik weet dat ik hem zo'n beetje als mijn eigendom beschouw, maar ooit zal die dag waarschijnlijk wel komen. Misschien. Eigenlijk mag dat helemaal niet van mij, maar het hem verbieden gaat ook zo moeilijk. After all heeft hij wel een eigen wil. Denk ik.. Best raar, misschien heeft hij wel geen eigen wil. Ik bedoel, voor zover ik weet is hij altijd in mijn buurt. Probeert hij altijd mij te beschermen en doet hij verder niks anders. Dat is toch geen eigen wil hebben? Of doet hij dat juist omdat hij een eigen wil heeft? Sorry hoor, maar ik begrijp het even niet meer.

dakiyosete hoshii tashikamete hoshii
machigai nado naindato omowasete
Kiss wo shite nurikaete hoshii
miwakuno tokini yoishire oborete itaino


Hvroeg waarom. Waarom ze niet naar huis wilde. Luka's glimlach vaagde nogmaals weg, ze moest even slikken. Het hem vertellen? Na-ah, dat deed ze dus mooi niet. Mika mocht dan wel haar beste vriend zijn, maar dat soort dingen hield ze toch liever voor zichzelf. Eigenlijk deelde ze niks met hem. Het enige wat Luka en Mika gemeen hadden was dat ze ongeveer 24/7 bij elkaar waren. En natuurlijk dast Luka hem had gevonden en zijn naam had gegeven, wat er natuurlijk voor zorgde dat Mika heel wat affectie had voor Luka. Tenminste, dat was wat Luka geloofde. Niet dat Mika dat ooit zelf had gezegd. De jongen wist even min als Luka hoe met emoties om te gaan, al was het bij de twee personen totaal het tegenovergestelde. Luka was altijd vrolijk en blij, terwijl altijd met een pokerface over de straat liep en vrijwel geen emotie had. Misschien was dat juist wel de reden waarom ze zo goed bij elkaar pastten. Samen waren ze net als Ying en Yang. Luka besefte pas dat ze geen antwoord had gegeven toen Mika alweer verder ging praten. ‘Welke kant op?’ Vroeg hij. Luka schudde met haar hoofd, ze wist het niet. Ze had het nog niet gezegd en Mika keek al naar boven, kwam met een oplossing. Hij wees daarbij naar het dak. Luka begonnen te giegelen en hield haar hand voor haar mond. Het zag er waarschijnlijk onwijs schattig uit, zo als ze nu zachtjes lachtte. Maar over het algemeen zag het er altijd schattig uit als het groenharige meisje lachtte. Misschien was haar misleidende schattige uiterlijk een geluk. Het kon net zo goed een ongeluk zijn. Alleen mensen die te dicht bij het meisje waren gekomen wisten haar ware aard. Maar wanneer ze die ware aard probeerden te onthullen, haar beschuldigde etc., dan waren ze opeens spoorloos verdwenen. Nou, voor Luka niet echt heel erg spoorloos. Ze wist dondersgoed wat ze had gedaan met het leven van haar slachtoffer; Afgenomen. De meeste mensen hielden er trauma's aan over wanneer ze iemand hadden vermoord, maar Luka niet hoor. Nee, Luka bleef lachen en ging vrolijk verder. Voor haar gevoel deed ze het ook niet zonder reden. Haar slachtoffer kwamen veelal te dichtbij, botsten tegen haar op of raakten haar aan. De man die zojuist tegen haar was aangebotst, zou ze ook nog wel vinden. Ze wist hoe hij eruit had gezien, had een fotografisch geheugen simpel zat. 'Hihi, meen je serieus dat je over de daken wil struinen? Ik denk niet dat mensen dat zo op prijs stellen. Dat valt op-' Luka werd abrupt onderbroken toen Mika tegen de grond werd geworpen terwijl er iemand tegen hem aanbotste. Inplaats van bezorgd naar Mika te lopen, schreeuwde ze met een redelijk angstaanjagende glimlach de man na. 'Je mag best sorry zeggen hoor als je tegen lieve, kleine, schattige jongetjes op botst hoor!' Ze richtte haar blik weer op Mika die op eigen houtje al was opgestaan. Ze ging voor hem staan, en zag dat zijn ogen even groter werden, alsof hij in een soort van trance verkeerde. Weg glimlach. Poef. Hierom kon Luka niet lachen. Bezorgdheid bekroop haar, er zou toch niets met hem aan de hand zijn, toch? Mika keek weer op, naar Luka. Haar glimlach was helemaal verdwenen en haar ogen stonden leeg. 'Mika.. Gaat het? Wat is er gebeurd?' Ze slikte even. Daarna paktte ze zijn arm zo stevig vast dat hij zich onmogelijk los zou kunnen rukken en trok hem mee, zonder een woord te zeggen. Toen ze bij een klein grasveldje kwamen, drukte ze Mika op de grond. Hij moest gaan zitten. Luka ging zelf op het gras in kleermakers zit zitten en keek strak voor zich uit, zonder glimlach. Mika had vast niet verwacht dat ze zo sterk zou zijn. Uit automatische wreef Luka nog even over haar hand. 'Oke, vertel. Wat gebeurde er net?'

sokubaku shite motto hitsuyouto shite
itoshiinara shuuchakuwo misetsukete
"okashii" noga tamaranaku sukini naru
ikeru tokomade ikeba iiyo

mayoikonda kokoro nara kantanni tokete yuku
yasashisa nante kanjiru himanado nai kuraini




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   wo jul 11, 2012 2:50 pm





The day when the sky is going to disappear came,
And I woke up...
That's right, you were the one who created 'yesterday'.
There's been times when I spit words that I now can't take back.
But still, the words "thank you" are left in my heart.


Lief dagboek, gelukkig is dat rare gevoel weer over. Het maakt wel dat ik nu heel anders tegen Mika aankijk. Want ja, het was toch voor het eerst dat hij iets in de richting van emoties toonde. En voor mij was het de eerste keer dat ik niet lachtte in zijn bijzijn.. Eigenlijk überhaupt de eerste keer dat ik niet lachtte. Ik lach altijd, waarom toen niet? Het voelde ook zo raar. Ik had een raar gevoel in mijn hart, alsof ik bang was dat er iets erg met hem was gebeurd. Misschien wel dat hij zijn geheugen terug had.. Maar, wacht. Wat zal er eigenlijk gebeuren wanneer hij zijn geheugen terug heeft? Blijft hij dan wel bij me? Verlaat hij me niet? Straks komt hij eigenlijk ook uit een nobele familie of is mijn vader de oorzaak van zijn geheugen verlies. Wat zou hij dan doen..? Ik weet dat Mika zijn geheugen maar al te graag terug wilt, maar wil ik dat wel? Hij blijft en is mijn beste -en eigenlijk enige- vriend en ik zou er niet aan willen denken dat hij me verlaat. Misschien is hij wel uitgehuwelijkt of zijn zijn ouders naar hem opzoek. Wat als ze hem vinden en hem mee naar huis nemen? Wat als het zijn ouders dan helemaal niet zijn? Mika is en blijft mijn eigendom, dus dat mag helemaal niet. Ik heb iemand nodig. En die persoon is Mika. Niemand mag hem van me afnemen. Nee, dit is duidelijk. Hij mag zijn geheugen niet terug krijgen. Toch is het best onwaarschijnlijk dat hij ineens zijn geheugen terug zou krijgen. Daarbij.. Mika zou het mij toch wel als eerste vertellen wanneer zijn geheugen terug keert? Zou ik het kunnen stoppen wanneer die dag komt? Zou ik hem wijs kunnen maken dat het niet waar is? Zo, veel vraagtekens ineens. Ik moet er niet zoveel over nadenken en blij zijn dat hij nu bij me is. En zoals het er nu uit ziet is hij niet snel van plan me te verlaten. Zoals het er nu uitziet zal hij me nooit verlaten. Gelukkig maar, want ik zou niet weten wat er van me zou worden wanneer dat zou gebeuren.


I can't hate you anymore- your determination when going on trips and your everyday smile.
Even from now on, thank you.
You're fading, but I never...


De stem van Mika klonk Luka op één of andere manier toch ietwat droevig in de oren. Of eerder.. Nee.. Ze wist het niet helemaal. Ze begreep niet helemaal welke emotie wat was en kon ze ook niet helemaal goed benoemen. Was het een handicap of een gave? Op dit moment een handicap. Ze wilde maar al te graag weten hoe Mika zich voelde. Eén ding wist Luka wel, zelf voelde ze zich naar. Ze wilde begrijpen wat er gebeurd was met Mika. Maar bovenop dat rare gevoel spron de bezorgdheid er toch wel erg uit. ‘Ik weet het niet,’ zei hij. Luka keek met een serieus blik opzij. Té serieus. Ze slikte even. Ze wilde hem niet zo zien. Ze wilde niet dat hij haar zo zag. De kleine jongen trok zijn knieeën op en sloeg zijn armen erover heen. Luka keek eerst een aantal seconden naar hem, maar bewoog toen haar arm schokkerig naar zijn éne hand die om zijn knieeën heen was geslagen. Ze hield er niet van om door andere mensen aangeraakt te worden, eveneens als andere mensen aan te raken, maar ze voelde dat Mika troost nodig had. Niet dat Luka daar zo goed in was.. Maar ze deed haar best. Op dit moment bestefte ze pas hoeveel ze om hem gaf. Ze wurmde haar kleine hand met slanke vinger om de zijne. Zachtjes wreef ze met haar duim over zijn hand. De aanraking brandde, zoals elke aanraking brandde, maar het was het waard. Ze zuchtte even en nog steeds was de glimlach niet te bekennen op haar poesliefe gezichtje. Ze durfde niet te praten, vermoede dat Mika dat ook liever niet had. Ze keek gewoon voor zich uit terwijl haar duim zachtjes wreef over zijn hand. Dit duurde nu al vijf minuten, Luka had Mika nog nooit zo lang aangeraakt. Toen hij op keek, keek Luka nog steeds zonder lach terug. Eigenlijk stond haar blik eerder alsof ze elk moment in huilen kon uitbarsten. ‘Luka.. Ik voel me raar. Alsof ik opgesloten ben en niet weg kan of zo.’ Luka moest even slikken. Ze wist niet wat te zeggen. Haar blik richtte ze op haar groene schoenen en ze niets. Wel schoof ze een paar centimeter dichter naar Mika toe en legde, weer schoksgewijs, haar arm rond zijn schouders. Ze voelde aan dat hij steun nodig had, dus die kon hij krijgen. Ze wreef even met haar hand door zijn haar en keek hem toen aan. 'Hoe komt dat? Heeft het te maken met dat je altijd bij moet zijn?' Luka begreep er even niks meer van. Maar omdat ze het antwoord eigenlijk niet wilde horen, in het geval dat dat inderdaad de oorzaak was, praatte ze snel verder. 'Kom, laten we gaan.' Ze wilde hem aan zijn arm omhoog trekken toen Mika weer begon te praten. Ze keek in zijn ogen, keek een enkele seconden snel weg en keek hem toen weer aan. Ze glimlachte weer. 'Sorry, ik was bezorgd.' Er gleed een zucht over Mika's lippen en hij stond op. Ze glimlachtte even en duuwde zichzelf op van de grond. 'Hmm..' Zei ze. Ze zuchtte even en keek om zich heen. 'Wat dacht je ervan als we eerst eens goed gaan lunchen? Om de hoek is een goed restaurant.' Zonder op antwoord te wachten begon ze voor Mika uit te lopen. Inderdaad, daar was dat restaurant waar ze vroeger wel eens was geweest toen ze klein was. Ze liep naar binnen en ging zitten aan het dichtsbijzijnde tafeltje. Het was een vier persoons tafeltje, dus of Mika naast of tegenover haar wilde zitten moest hij zelf maar weten. Echt honger had ze niet, maar ze had het gevoel dat Mika niet had gegeten totdat hij haar had gevonden. Al was het maar een gevoel en wist ze niet of haar gevoel het goed had.

During nights I can't speak well, I don't mind if I forget words.
I'm going to smile, smile more than anyone.
And at the end, I'll cry more than anymore.
From today on, I will become your wind.
So you can forgive someone...




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   zo jul 15, 2012 4:11 pm





The day when the sky is going to disappear came,
And I woke up...
That's right, you were the one who created 'yesterday'.
There's been times when I spit words that I now can't take back.
But still, the words "thank you" are left in my heart.


Lief dagboek, nog steeds voelt het fijn om iemand bij me te hebben die écht om me geeft. Tenminste, ik denk dat hij echt om me geeft. Tot de dag van vandaag heb ik er nog steeds geen spijt van dat ik hem destijds heb gevonden. Nee, eigenlijk ben ik er heel blij om. Altijd al geweest. Ondanks dat ik in het begin toch echt het gevoel had dat hij gewoon een vervanging was voor mijn broer en zus, is dat drastisch veranderd. Tenminste, dat denk ik. Het is niet zo dat ik Mika al mijn geheimen vertel of dat hij gezellig bij me op de kamer slaapt -dat laatste zou tegen alle principes van mijn ouders in gaan-, maar toch voelt hij wel redelijk als een vriend. Een gevoel die ik daarvoor nooit kende, nooit gedroomd had te kennen. Ik had geen vrienden toen mijn broer en zus er nog waren en daarna ook niet. En nu is Mika er. Ik weet niet waarom, maar hij doet me denken aan iemand. Ik weet niet waarom.. Maar het is gewoon zo. Het klinkt raar om zoiets te zeggen, dat weet ik. Ik weet de reden ervoor niet eens. Het is gewoon een groot mysterie. Een groot, nee, SUPER groot mysterie zonder antwoord. Ik vraag me eigenlijk af waarom zoveel dingen geen antwoord hebben. Ik wil gewoon antwoorden. Bijvoorbeeld een antwoord op hoeveel Mika nog weet over z'n verleden, wat er nou met mijn broer en zus is gebeurd en waarom ik hier eigenlijk ben. Ja, dat laatste vind ik erg belangrijk. Ik had kunnen sterven als ik dat wilde. Had makkelijk gekund. Kan nog steeds. Ik moet gewoon bekennen dat ik al die mensen pijn heb gedaan en dan is het over. Klaar. Uit. Het zou kunnen zijn dat ik een Outlaw word wanneer ik dat beken, of dat ik naar de Blood Prison word gestuurd om weg te rotten. Van alles is mogelijk. En toch staat dat me niet aan. Ik heb het gevoel dat er nog iets op me wacht, dat er iets is waar ik op wacht. Dus mag ik nog niet sterven of naar de Blood Prison gestuurd worden. Er is iets, alleen.. Wat is er?

I can't hate you anymore- your determination when going on trips and your everyday smile.
Even from now on, thank you.
You're fading, but I never...


Ze was een demon. Dat was wat vele mensen tegen haar zeiden. Nee, óver haar zeiden. Dat was eigenlijk wel het ergste, ze zeiden het achter haar rug om. Niet dat het Luka veel uitmaaktte, ze deed wat ze wilde wanneer ze wilde. Mensen die dat probeerde tegen te gaan.. Die waren er niet. De meeste wisten wel wie ze was en dat je niet met haar moest sollen. Luka keek op toen er iemand kwam om te vragen wat ze wilden drinken. Mika bestelde water, Luka glimlachte vriendelijk. 'Neh, ik heb geen dorst.' Eigenlijk had ze ook geen honger, maar kwam ze alleen met het excuus dat ze wat moesten gaan eten zodat ze niet naar haar moeder hoefden te zoeken. Mika wist niet dat ze niet gezien wilde worden door haar, dus zou hij waarschijnlijk trots op haar afstappen. Of zoiets. Ze keek even naar hem. Hij was echt heel klein voor zijn leeftijd. Miniscuul kon je ook wel zeggen. Ze glimlachte even. Dat kleine maakte hem ook wel weer schattig. 'Ik ben ongeveer zestien, ik heb geen kindermenu nodig.' Dat was Mika. Luka keek op. Blijkbaar was ze zo in gedachten verzonken geweest dat ze niet had gemerkt dat de vrouw weer terug was en iets in de trant had gezegd van: Zullen we voor jou een kindermenu halen kleintje? Mika vond dat nooit leuk om te horen, hij zat er best mee dat hij zo klein was. Luka schudde met haar hoofd, hoopte dat de vrouw naar hem zou luisteren. Maar nee hoor, natuurlijk. 'Wat schattig, ik weet zeker dat je een grote en sterke jongen zult worden als je zestien bent.' Luka begon pissig te worden en fronste even, maar glimlachte toen weer. Ze stak haar hand lichtjes in de lucht en lachtte zoet. 'Mevrouw, ik denk dat-' u het verkeerd begrijpt. Ze kreeg de kans niet uit te praten, want de vrouw was alweer verdwenen. Toen keek ze weer naar Mika. 'Ze zal vast niet met een kindermenu aankomen, hoor.' Ze glimlachte nog even zoet als net. Mika zei nog wat tegen haar, maar Luka reageerde er niet op. Ze keek naar de grond alsof ze nadacht over wat ze moest zeggen. Eigenlijk wist ze wel wat ze moest zeggen, maar wilde ze het gewoon niet zeggen. Daar was de vrouw weer. Met.. Met een kindermenu. Luka kneep haar ogen tot spleetjes en zag hoe Mika het menu achteloos op de grond veegde, naast haar kwam zitten en mee kwam kijken. Een enkele seconden leek het erop dat de vrouw er iets van ging zeggen, maar toen zag ze het meisje wat naast Mika zat, Luka. Het kleine, schattige, groen harige meisje. Het Megurine meisje. Dat was duidelijk te zien aan haar uiterlijk en uitdrukking. Altijd een liefe glimlach, groen haar en een gemiddelde lengte. Ze glimlachtte op haar zoetste manier naar de vrouw en stond op, net toen de vrouw hem smeerde. 'Ga je gang Mika, ik ben zo terug.' Met kinderlijke passen liep ze richting de vrouw. Luka liep veel sneller en haalde haar dus zo in. Toen ze achter haar stond tiktte ze op de schouder van de vrouw. Het gedrocht keek geïrriteerd om. 'Wat moet je schar-' Ze zag het gezicht van het meisje blijkbaar. Luka glimlachte lieflijk en hield haar armen in een aantrekkelijke pose voor haar lichaam. 'Zou u zo vriendelijk willen zijn nog een normaal menu voor mij en mijn 16 jarige vriend te regelen?' Zonder wat te zeggen liep de vrouw weg en kwam even later terug en gaf het menu aan Luka, die zich omdraaide en terug naar Mika liep. Ze hield het menu achter haar rug zodat hij hem niet kon zien. 'Tada!' Zei ze enthousiast. Met een ruk haalde ze het menu achter haar rug vandaan en duuwde het in Mika's neus. 'Bedank me later maar.' Ze ging weer zitten en keek wat ze wilde hebben. Niets eigenlijk. Ze richtte haar blik weer op Mika. Schudde haar hoofd en glimlachtte. 'Het maakte me niet uit hoe je eruit ziet. Je bent mijn beste vriend en ik vertrouw je, geloof in je.' Dat was haar antwoord op net. Nou, het was niet echt een antwoord. Ze probeerde de vraag te omzeilen, wilde geen antwoord geven. Misschien was dat ook wel te horen in haar stem, ze wist het niet zeker. Even haalde Luka een hand door haar haar. Haar groene, korte haar.

#Ulgh.. Fail >_<#

During nights I can't speak well, I don't mind if I forget words.
I'm going to smile, smile more than anyone.
And at the end, I'll cry more than anymore.
From today on, I will become your wind.
So you can forgive someone...




_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luka
avatar


Ervaring : 71


BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   wo jul 25, 2012 4:26 pm

Luka schreef:




Stupid message is way over-planned
Delivered or not, I just don't give a damn
Pretty sure I've always been this way
Just one crazy, patch-work Matryoshka


Ze deed het niet expres. Dat elke keer bij dure restaurants aanschuiven bedoelde Luka. Het maakte haar meestal niet echt uit waar ze at, zolang het maar voedsel was en haar lichaam er goed op kon teren. Nee, dat was Luka's minste zorg. Ze wist heel goed dat ze waar dan ook aan eten kon komen. Niet alleen door haar status als persoon uit een belangrijke familie, maar vooral door haar sadistische status. Mensen waren bang voor haar. Luka begreep dat vaak niet helemaal, maar liet die mensen vaak maar hun gang gaan. Ze was lief, toch? Luka vond zichzelf helemaal niet dat monster wat vele van haar vonden. Ze vond zichzelf uitermate lief. Ja, ze kon goed omgaan met wapens. Al waren dat zeker niet alle wapens. Om precies te zijn alleen maar haar mes en pijl en boog. Even voelde Luka aan haar rug. Gelukkig, de pijl en boog hingen trouw over haar schouder zodat ze op en neer konden bonken op haar rug wanneer ze samen met Mika door de stad zouden gaan slenteren. Ze keek naar hem en zag dat hij weer op zijn eerdere plek was gaan zitten. Dat ze dat niet door had gehad! Ach, niks om je druk over te maken, dacht Luka bij zichzelf. Ze keek nogmaals en haalde weer een hand door haar korte groene haar. 'Van het moment dat jij me redde, leefde ik om jou te beschermen. En als iemand me daarbij in de weg staat, heeft hij pech.' Luka glimlachtte bij die woorden en vond het eigenlijk wel fijn om te horen. Het gevoel dat je altijd op iemand kon rekenen, dat er altijd iemand achter je stond, dat je altijd iemand kon roepen zo nodig. Niet dat Luka er aan dacht ooit zijn hulp in te roepen. Ze vond dat hij gewoon moest leven en verder bij haar in de buurt moest blijven. Hulp had ze niet nodig. Ze had zichzelf voor moeilijke situaties. Natuurlijk wist Mika niets van de Luka wie iemand zomaar aanviel met haar mes. In zijn ogen was ze waarschijnlijk gewoon Luka. Luka met de lieve glimlach en het meisje wat altijd vrolijk was. Een lach kenmerkte haar waarschijnlijk in zijn ogen. Eigenlijk verbaasde het Luka dat hij nog nooit iemand had horen praten over een groenharig meisje wat iemands buurvrouw een oog uitprikte ofzo. Er waren niet bepaald veel groenharige meisjes. En ook geen groenharige meisjes met ook nog eens groene ogen. Misschien had hij er wel eens over gehoord, maar geloofde hij het niet. Ach, dat maakte Luka niet uit. Zolang hij bij haar was en niet van haar zeide zou wijken vond ze het al snel goed. Ze zuchtte bij zijn vorige woorden. 'Dat geloof ik,' Sprak ze met haar zoete glimlach. Op het moment dacht ze te veel na, gebruikte ze haar hoofd teveel. Nergens voor nodig. Ze schudde met haar hoofd. 'Nope. Ik denk niet dat we haar nu nog gaan vinden.' Luka stond op en keek even om zich heen. 'Hmm.. Waar kunnen we naartoe? Naar huis sowieso niet..' Toen sierde een nog grotere glimlach haar lippen. 'Ik weet wel een plek om heen te gaan.' Met grote, snelle passen liep ze het restaurant uit, de straat op. Ze deed de moeite niet om Mika's arm vast te pakken, hij zou haar toch wel volgens en voor vandaag had ze wel genoeg fysiek contact met andere gehad. Het leek wel op snelwandelen wat ze deed. Ze wilde naar Sprite Forest. Samen met Mika. Ze wilde hem de prachtige plek laten zien.

#Luka neemt Mika mee naar le Sprite Forest. Na Mika's post topic uit?#
Headaches make this shit flow from my brain
Time's moving on, but the clock reads the same
I'd prefer it that this not get around
Folks don't like to hear that the world is upside-down





_________________
Do you wonder why you hate?
Are you still too weak to survive your mistakes?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Listen to te sound of te world [O P E N]   

Terug naar boven Go down
 

Listen to te sound of te world [O P E N]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Northwald-