IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 A dance from Heaven :: Tanner ::

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: A dance from Heaven :: Tanner ::   zo jul 15, 2012 9:59 am






Yano,
Ik wou nu echt dat je hier was, en niet zo ver weg woonde. Ik weet het even niet meer. Ik zeg altijd dat het wel meevalt, dat het geen probleem is. Maar ik weet niet of ik dat wel echt zo vind. Hij wordt echt snel kwaad. Bijvoorbeeld als hij me met een andere jongen heeft zien praten of zoiets. Ook als ik niks met zijn woede te maken heb reageert hij het vaak op mij af. Maar als hij dan de volgende dag, of dezelfde dag zegt dat hij zoveel spijt heeft, dat hij altijd bij me wilt zijn. Dan kan ik geen nee zeggen. Ik weet niet of ik van hem hou, of hem juist enorm haat. Maar ik kan gewoon niks meer zeggen als hij zo lief doet. Elke keer wind hij me weer rond zijn vinger. En elke keer breekt hij zijn belofte weer. Maar toch vergeef ik hem. Ik ben gewoon enorm abnormaal dat ik gewoon geen nee zeg. Ik probeer me er niks van aan te trekken. Zeg tegen mezelf dat als hij echt spijt heeft, het goed is. Ik blijf echter nog lachen, zielig doen heeft geen nut. Maar ik moet dit nu even naar je schrijven. Dankjewel dat je naar me luistert Yano, ik wou echt dat je hier was nu.
Knuffels, Nana.

De glimlach op haar gezicht vervaagde een beetje bij het horen van de jongen zijn stem. Kon het niet wat aardiger? ‘Rustig, waarom zo chagrijnig?’ vroeg ze, en de glimlach keerde terug op haar gezicht. Ze kon heel irritant zijn soms, maar dat zag ze zelf niet altijd even goed in. Nu vroeg ze zich alleen af waarom hij zo chagrijnig deed. Ze had toch niks mis gedaan? Oké, ze was tegen hem opgebotst. Maar zo hard was het niet. Hij zag er namelijk niet uit als een watje wat daar pijn van had en ging zeuren. Een sterke wind kwam voorbij en deed haar haren opwaaien. Zo zag je ook heel goed hoe lang haar blond gekleurde haren waren. Van voor zaten er zoals altijd twee losse vlechten in. Veel tijd besteedde ze er nooit aan, haar haar kammen duurde soms al veel te lang dus de vlechten deed ze zo snel mogelijk. De jongen was duidelijk chagrijnig en deed ook geen moeite om dat een beetje te verbergen. Zelf was ze zo vaak mogelijk vrolijk, natuurlijk had ze ook van die momenten dat ze even alleen wou zijn. Maar ze zou mensen bijna nooit af gaan katten of zo. Ze keek de jongen aan, nog steeds een glimlach op haar gezicht. Hij mocht dan chagrijnig zijn, maar dat boeide haar niks. De zoute geur van de zee viel haar nu pas op, en na een keer in te ademen richtte ze haar blik op de zee. Om vervolgens weer uit te ademen. Het was zeker mooi om te zien. De golven die hier en daar wilder waren en tegen de branding aan sloegen. De sterke wind hier was perfect. Hier en daar vlogen enkele vogels rond. Ze was altijd al gefascineerd geweest door vogels. Ze wisten perfect hoe ze zich moesten laten meedragen op de wind, en hoe ze moesten zorgen dat ze de juiste kant op gingen. Ze gleden met de wind mee, en langs de wind af. Prachtig. Haar blik was inmiddels al even bij de lucht boven haar blijven hangen. Kijkend naar de vogels. Hierna keek ze weer naar de jongen. ‘Nou.’ Zei ze, nog steeds even rustig, helemaal niet kwaad of zo ‘Dat komt goed uit, want ik ga ook nog lang niet weg’ zei ze, ze glimlachte. Het was niet het soort glimlach wat ze Kouichi liet zien. Nee, deze glimlach was veel oprechter. Het leek misschien raar, omdat ze Kouichi al veel langer kende. Maar toch was het zo. Tegenover hem wist ze niet hoe ze zich echt voelde, maar tegenover de onbekende jongen wel. Over hem kon ze eigenlijk niet veel weten, daarom dat ze maar deed zoals ze altijd deed.
‘Naam?’ wou hij haar naam weten. Dan mocht hij het ook wel netjes vragen. ‘Zoals het er nu uit ziet moet je niks van mij.’ Zei ze, maar ze zei het niet beledigend of zo. ‘Waarom zou je mijn naam dan willen weten?’ vroeg ze. Even wachtte ze. ‘Maar,’ zei ze toen, en ze keek de jongen weer aan. ‘ik zal maar de volwassene zijn hier en me voorstellen.’ Ze sloeg haar vlecht over haar schouder. ‘Nanami Motoharu.’ Stelde ze zich voor, en ze stak haar hand uit. Eenzelfde glimlach als altijd verscheen even op haar gezicht toen ze zich voorstelde.


:: Hoop dat je er wat mee kunt ::


_________________


Laatst aangepast door Nanami op ma jul 16, 2012 6:52 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   zo jul 15, 2012 12:07 pm






I heard your voice. And the monster laughed.
Laughing with your voice, it stuck its hand out to me.
"Hey, wait! Is it really you?" "Yes! It's really me!"
You and I joined hands, ready for our first day of second term.


'It hurts.. It really hurts..' Tanner keek strak voor zich uit en fluisterde. Fluisterde zacht in het niets. 'It hurts.. It really hurts..' De laatste woorden van zijn vader. Nou ja, pleegvader. Al was hij ook wettelijk niet zijn pleegvader geweest en voelde het ook niet zo. Maar toch.. Hij was de enige persoon die van hem gehouden had, of iniedergeval interesse had getoond in zijn leven. En nu.. Was hij weg. Al een jaar, maar toch. De laatste woorden van zijn vader deden hem hem pijn. Hij had ze niet eens af kunnen maken, want toen begaf zijn hart het en verliet zijn ziel het lichaam van zijn gastheer. Toen was hij weg. Tanner had niet gehuild, alleen gekeken. Het deed pijn.. Wat deed pijn? Even later kwam de blauwharige jongen erachter. De man had een brief achter gelaten. Drie om precies te zijn. Eén voor zijn vrouw, één voor hem en één voor.. Voor de regering. De eerste brief was een afscheid richting zijn vrouw, vermoedde Tanner. Hij had hem nooit gelezen, nooit een goede band gehad met de vrouw van zijn pleegvader. De tweede was weerzingwekkend, het vulde Tanner met een branderig gevoel. Hij wist wat pijn deed. Het deed hem pijn dat hij Tanner in huis had genomen, dat zijn ouders hem nooit gewild hadden. En wat het meeste naar voren kwam, was dat het pijn deed dat Tanner nooit de liefde had gekregen van zijn ouders die hij verdiende. Tanner had nooit gedacht dat deze man zo over hem dacht, dat de man wie hij altijd met respect had aangekeken echt om hem gaf. En dat deed Tanner weer pijn, hij zou de man nooit kunnen bedanken voor zijn woorden. Maar de laatste brief.. Die was het ergst. Die veranderede het leven van Tanner voorgoed. Er moest een nieuwe kage komen. Want ja, de man die zojuist was overleden was kage geweest. Hij had geen kinderen, alleen een on-oficieele pleegzoon. In die brief stond wie hij als nieuwe kage wilde, wat zijn laatste wens was. Tanner, hij, de jongen met blauw haar. Hij moest kage worden. Een zucht verliet zijn mond terwijl hij nog steeds strak voor zich uit keek. Tanner zat op een rots vlakbij het water en liet zijn blik over de horizon gleiden. 'Waarom ik? Ik heb er niet om gevraagd. Ben niet geschikt.' Langzaam stond de jongen op toen hij geluiden hoorden. Het klonk een beetje als wind waar iets doorheen werd geslagen. Hij draaide zich om en zag in de verte een meisje. Met lome passen slenterde hij dichterbij. Het boeide hem niet veel, maar toch wilde hij kijken wie het was. De persoon had echter zijn rust verstoord. Eenmaal dichterbij kon hij haar beter bekijken. Een prachtig meisje van rond zijn leeftijd met zeer lang wit-blond haar. Ze had twee waaiers in haar hand waarmee ze druk in de weer was. Het leek wel.. Dansen? Tanner zuchtte en keek nors voor zich uit. 'Waar ben jij in hemelsnaam mee bezig?' Snauwde hij in haar richting. De dans zag er opzich wel mooi uit, maar toch deed ze het in zijn buurt. En andere mensen moesten gewoon uit zijn buurt blijven. Hij was een parasiet. Niks meer of minder. Het meisje draaide zich om en glimlachte lieflijk naar hem. Tanner bleef even sacherijnig kijken als altijd. Dat het een knap meisje was maakte voor hem geen verschil. Meisjes slaan deed hij niet, maar hij ging ook niet met een big smile rondlopen. Ze verondschuldigde zich en praatte verder. ‘Ik dacht dat hier niemand was, en ging iets te veel op in mijn training.’ Hij zuchtte en keek heel even opzij. 'Nou, fout gedacht. Ik ben hier duidelijk en ga nog lang niet weg.' Hij keek haar aan met zijn gewoonlijke, norse blik. Geen glimlach, alleen een paar twinkelende ogen die spraken dat hij geïriteerd was. 'Naam?'

#Fail, sorry#




_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   ma jul 16, 2012 6:58 pm






Yano,
Ik wou nu echt dat je hier was, en niet zo ver weg woonde. Ik weet het even niet meer. Ik zeg altijd dat het wel meevalt, dat het geen probleem is. Maar ik weet niet of ik dat wel echt zo vind. Hij wordt echt snel kwaad. Bijvoorbeeld als hij me met een andere jongen heeft zien praten of zoiets. Ook als ik niks met zijn woede te maken heb reageert hij het vaak op mij af. Maar als hij dan de volgende dag, of dezelfde dag zegt dat hij zoveel spijt heeft, dat hij altijd bij me wilt zijn. Dan kan ik geen nee zeggen. Ik weet niet of ik van hem hou, of hem juist enorm haat. Maar ik kan gewoon niks meer zeggen als hij zo lief doet. Elke keer wind hij me weer rond zijn vinger. En elke keer breekt hij zijn belofte weer. Maar toch vergeef ik hem. Ik ben gewoon enorm abnormaal dat ik gewoon geen nee zeg. Ik probeer me er niks van aan te trekken. Zeg tegen mezelf dat als hij echt spijt heeft, het goed is. Ik blijf echter nog lachen, zielig doen heeft geen nut. Maar ik moet dit nu even naar je schrijven. Dankjewel dat je naar me luistert Yano, ik wou echt dat je hier was nu.
Knuffels, Nana.

De glimlach op haar gezicht vervaagde een beetje bij het horen van de jongen zijn stem. Kon het niet wat aardiger? ‘Rustig, waarom zo chagrijnig?’ vroeg ze, en de glimlach keerde terug op haar gezicht. Ze kon heel irritant zijn soms, maar dat zag ze zelf niet altijd even goed in. Nu vroeg ze zich alleen af waarom hij zo chagrijnig deed. Ze had toch niks mis gedaan? Oké, ze was tegen hem opgebotst. Maar zo hard was het niet. Hij zag er namelijk niet uit als een watje wat daar pijn van had en ging zeuren. Een sterke wind kwam voorbij en deed haar haren opwaaien. Zo zag je ook heel goed hoe lang haar blond gekleurde haren waren. Van voor zaten er zoals altijd twee losse vlechten in. Veel tijd besteedde ze er nooit aan, haar haar kammen duurde soms al veel te lang dus de vlechten deed ze zo snel mogelijk. De jongen was duidelijk chagrijnig en deed ook geen moeite om dat een beetje te verbergen. Zelf was ze zo vaak mogelijk vrolijk, natuurlijk had ze ook van die momenten dat ze even alleen wou zijn. Maar ze zou mensen bijna nooit af gaan katten of zo. Ze keek de jongen aan, nog steeds een glimlach op haar gezicht. Hij mocht dan chagrijnig zijn, maar dat boeide haar niks. De zoute geur van de zee viel haar nu pas op, en na een keer in te ademen richtte ze haar blik op de zee. Om vervolgens weer uit te ademen. Het was zeker mooi om te zien. De golven die hier en daar wilder waren en tegen de branding aan sloegen. De sterke wind hier was perfect. Hier en daar vlogen enkele vogels rond. Ze was altijd al gefascineerd geweest door vogels. Ze wisten perfect hoe ze zich moesten laten meedragen op de wind, en hoe ze moesten zorgen dat ze de juiste kant op gingen. Ze gleden met de wind mee, en langs de wind af. Prachtig. Haar blik was inmiddels al even bij de lucht boven haar blijven hangen. Kijkend naar de vogels. Hierna keek ze weer naar de jongen. ‘Nou.’ Zei ze, nog steeds even rustig, helemaal niet kwaad of zo ‘Dat komt goed uit, want ik ga ook nog lang niet weg’ zei ze, ze glimlachte. Het was niet het soort glimlach wat ze Kouichi liet zien. Nee, deze glimlach was veel oprechter. Het leek misschien raar, omdat ze Kouichi al veel langer kende. Maar toch was het zo. Tegenover hem wist ze niet hoe ze zich echt voelde, maar tegenover de onbekende jongen wel. Over hem kon ze eigenlijk niet veel weten, daarom dat ze maar deed zoals ze altijd deed.
‘Naam?’ wou hij haar naam weten. Dan mocht hij het ook wel netjes vragen. ‘Zoals het er nu uit ziet moet je niks van mij.’ Zei ze, maar ze zei het niet beledigend of zo. ‘Waarom zou je mijn naam dan willen weten?’ vroeg ze. Even wachtte ze. ‘Maar,’ zei ze toen, en ze keek de jongen weer aan. ‘ik zal maar de volwassene zijn hier en me voorstellen.’ Ze sloeg haar vlecht over haar schouder. ‘Nanami Motoharu.’ Stelde ze zich voor, en ze stak haar hand uit. Eenzelfde glimlach als altijd verscheen even op haar gezicht toen ze zich voorstelde.


:: Hoop dat je er wat mee kunt. Eerste post in het topic is weg, omdat ik met le stupid koppie op edit gedrukt heb. Sorry. ::


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   do jul 19, 2012 4:07 pm


People are raising their expectations
Go on and feel it
This is your moment
No hesitation
.

Hij moest wel hard snuiven om zijn zelfbeheersing niet te verliezen. Dat kind mocht haar respect voor hem wel wat meer laten blijken. Oké, niet iedereen wist dat hij de kazekage was, maar het zou fijn zijn als er toch een beetje respect getoond werd. Of hij nou een kage was of niet. Ze vroeg zelfs waarom hij zo chagrijnig was! Tanner slikte even, keek haar doordringend aan. 'Zeg, waarom ben jij dan zo vrolijk?' Hij kneep zijn ogen even tot spleetjes en bekeek haar lichaam van top tot teen. Ze begon bij haar voeten en liet zijn blik geleidelijk aan omhoog gleiden. Haar benen, middel, bovenlijf, nek en gezicht. Ze was erg mooi en slank. Daarbij had ze ook nog een weeldig wit/blond haar wat extreem lang was. Haar ogen waren helder blauw, en Tanner leek er iets in te zien wat.. Ja.. Hem een gevoel van medelijden gaf. Hij wist niet wat hij in haar ogen zag, maar hij wilde het niet. Tanner wist dat je emoties vaak goed zichtbaar waren in je ogen. Dat was ook zijn zwakke plek. Ondanks dat zijn gezicht vrijwel altijd strak en chagrijnig stond, kon je aan zijn ogen zien of hij het echt meende. Zijn ogen spraken boekdelen terwijl zijn gezicht zuur stond. Hij wilde dat het ophield, dat hij er iets aan kon doen. Hij had het al verschillende keren geprobeerd, maar het mocht niet baten. Het kon gewoon niet. Zijn ogen waren zijn emoties, iets wat hij alleen op die plek niet kon verbergen. Hij zuchtte even en bedacht zich dat er waarschijnlijk nu waarschijnlijk ook een soort twinkeling in zijn ogen zou zitten wat vertelde dat hij haar best knap vond. Ach, daar moest ze het maar mee doen. Het zou waarschijnlijk niet de eerste keer zijn dat er iemand zo over haar dacht. Misschien had ze wel een vriendje, misschien niet. Hij zou het nooit weten, want hij was niet echt van plan een intiem gesprek met dit kind te voeren. 'Dat komt goed uit, want ik ga ook nog lang niet weg,' zei het meisje. Tanner zuchtte en zijn mond zat in een soort van verwrongen uitdrukking. Het was duidelijk te zien dat het niet zijn hobby was om door andere lastig gevallen te worden. Tenminste, hij zag het dat híj was lastiggevallen, terwijl Tanner toch echt de persoon was die naar haar toe was komen lopen. Toch schoof hij de schuld liever op dit meisje af. 'Jammer zeg, ik had nou net gehoopt dat je klaar was met dat stomme dansje.' Soms kon Tanner echt een.. Ja.. Bitch zijn. Nou, bitch was niet het goede woord. Meisjes werde bitch genoemd. Jongens werden.. Sukkels genoemd? Hij wist het niet en het maakte hem ook eigenlijk niet echt uit. En bah, daar ging het meisje weer hoor. Ze deed heerlijk betweterig, iets waar Tanner gewoon écht niet tegen kon. Hij had er een bloedhekel aan en wilde het gewoon niet. Als het geen meisje was geweest, had hij haar geslagen. Maar meisje slaan deed Tanner nog altijd niet. Dat was een gouden regel: Meisjes slaan mag niet. Toch stelde ze zich uiteindelijk netjes voor. Met een glimlach, wat hem toch wel verbaasde aangezien hij niet heel aardig deed tegen haar. Onbreekbaar, dat was ze. 'Nanami Motoharu.' Tanner keek naar de hand die ze uitstak, alsof hij niet wist wat hij ermee aan moest. Hij wist wel wat hij moest doen: Hij moest gewoon die rothand schudden. Alleen iets weerhield hem ervan. Dit meisje moest toch te breken zijn? Dus bleef hij als een malloot naar die hand staren. 'Tanner South.' Hij probeerde een glimlachje -of iets wat erop leek- op zijn gezicht te krijgen en schudde toch die verdomde hand. Het was gewoon dat gevoel. Dat gevoel dat je niet onaardig mocht zijn tegen meisjes. Als je onaardig deed tegen meisjes, vonden ze je niet meer leuk. En je kan alles van Tanner zeggen, maar dat hij niet in meisjes geïntereseerd is hoort daar niet blij. Ondanks dat hij het nooit, maar dan ook nooit zou toegeven, meisjes vond hij leuk. Hij keek even opzij en keek toen weer naar Nanami. Zijn hand graaide even in zijn zak waarna hij er een paar goudstukken uithaalde. 'Hoevel wil je er hebben zodat je weggaat?' Waarschijnlijk klonk het een beetje bot, maar dat maakte Tanner niet uit. Hij wilde alleen zijn. En ondanks dat dit meisje er best goed uitzag, hij wilde niet langer in haar buurt zijn. Hij deed het nog aardig, vond hij. Sommige mensen betaalden voor meisjes zodat ze bleven, en hij betaalde voor meisjes zodat ze weggingen. Je kon niet zeggen dat het slecht was wat hij deed. Hij deed het gewoon voor zichzelf. En misschien had het meisje er ook nog wat aan, wilde ze het aannemen.

_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   do jul 26, 2012 10:30 am






Zoals altijd bleef ze gewoon glimlachen, ze had niet door dat ze de jongen zo erg irriteerde. Dat soort dingen had ze nooit snel door, ook al deden ze onaardig of zo, ze bleef lachen. Zo was ze gewoon. ‘Zeg, waarom ben jij dan zo vrolijk?’ vroeg de jongen. Het gaf geen antwoord op haar vraag, maar ach. Zoveel maakte het niet uit. ‘Nou,’ zei ze, terwijl ze zag hoe ze van top tot teen bekeken werd. Even wachtte ze, ze hield er niet van als mensen haar bekeken of zo, dat was en van de weinige dingen waar we niet tegen kon. In een reflex gleed haar hand naar haar andere arm, om de blauwe plek onopvallend te bedekken. ‘het heeft geen nut om chagrijnig of verdrietig te doen. De wereld word er niet veel beter van.’ Maakte ze haar zin uiteindelijk af. De jongen was echt een brok negativiteit, zo leek het voor haar tenminste. Ze hield niet van negativiteit. Toch bleef ze altijd bij die mensen. Vaak wou ze kijken of ze toch ergens een glimlach of zo kon bespeuren. Zo was het ook geweest bij haar vriendje. Hij was niet echt een perfect voorbeeld, hij stal vaak en zo. En hij had altijd een strakke uitdrukking op zijn gezicht. Maar Ze was bij hem gebleven, ze geloofde in hem. Ergens wou ze dat ze dat nu niet had gedaan. Dan was er helemaal geen reden om verdrietig te zijn. Dan was alles niet zo moeilijk nu. Maar ze was koppig zoals altijd. En na een tijdje was het ook leuk met hem. Jammer genoeg nam dat niet zeg dat hij nog vaak chagrijnig en kwaad was. Voor een kort moment vervaagde de glimlach op haar gezicht. Hij gaf haar zoveel redenen om zeg te gaan van hem. Maar ze kon het niet. Echter ging de blik die ze nu op haar gezicht had staan al snel weg. Altijd positief denken, ze moest altijd positief denken.
Stom dansje? De woorden haalden haar uit haar gedachten en deden haar opkijken met een wenkbrauw opgetrokken. ‘I..’ ze wou wat zeggen, maar hield haar mond gewoon. In plaats van te praten toverde ze weer een glimlach op haar gezicht. Als hij wou denken dat het een stom dansje was dan mocht hij dat lekker denken. Zij wist dat ze met de snelheid en de bewegingen van haar gevechtsdans zo iemand kon verlammen. Ze moest dan alleen wat meer leren van de drukpunten van het mens. Anders ging het haar ook niet lukken. Maar met de juiste kennis en kracht was het een erg sterke techniek. We dacht even na toen ze de jongen zijn naam hoorde. Het kwam ergens een beetje bekend voor. Maar ze wist niet waarvan. Haar glimlach werd nog wat beter toen de jongen zijn best deed om een glimlachje te laten zien en haar hand schudde. Zie je, hij kon het wel. ‘Tanner South..’ herhaalde ze zijn naam even. Ze wist het niet, maar wat ze wel wist was dat ze de jongen nog nooit eerder gezien had. En maar goed ook, anders was het heel falend. De jongen haalde wat uit zijn broekzak. Goudstukken? 'Hoeveel wil je er hebben zodat je weggaat?' Ze bleef nog steeds naar de goudstukken kijken. Meneertje begon wel erg bot te worden hoor. Toch pakte ze de goudstukken uit zijn hand. ‘Dankje!’ zei ze, en ze stak haar hand op terwijl ze wegliep. Al snel verdween ze achter een rots. Om zich om te draaien en langs de rots af te lopen. Na even te wandelen klom ze over de rots. Stil, en zodat niemand haar zag. Hierna kwam Tanner in het zicht. Ze liep op hem af. Zonder enig geluid te maken, dus hij zou haar normaal niet opgemerkt hebben. Ze tikte op zijn schouder toen ze achter hem stond en ging voor hem staan. Hierna pakte ze zijn hand om de goudstukken er terug in te leggen. ‘Gekkie.’ Zei ze en ze glimlachte. ‘Zo snel ben ik niet weg hoor.’ Ze zou pas weg gaan als hij echt iets ergs deed. Maar dat gebeurde niet zo snel, meestal toch niet.


:: Hij faalt zo hard sorrysorrysorrysorry. Sad ::


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   do jul 26, 2012 12:34 pm


People are raising their expectations
Go on and feel it
This is your moment
No hesitation
.

Het meisje probeerde hij zoveel mogelijk te negeren. Laat haar haar gang maar gaan, uiteindelijk gaat ze wel weg. Dat was wat Tanner steeds weer in zijn hoofd herhaalde. Oké, Nanami was inderdaad knap. Alleen er klopte iets niet. Tanner wist niet wat, maar een persoon kon nooit zo blij zijn terwijl iemand zo rot tegen je deed. Tanner deed niet bepaald aardig tegen haar, en toch bleef ze zo zoet glimlachen. Ergens moest hij bekennen dat dat best wel schattig en lief was, maar die gedachte ramde Tanner alweer uit zijn hersenen. Ze was knap. Punt. Ze was knap én er was iets mis met haar. Hij kon het gewoon niet van zich af zetten. Tuurlijk had hij de blauwe plek gezien die Nanami snel probeerde te bedekken. Hij leek misschien een enorme rotzak, maar dat soort dingen vielen hem echt wel op. En ondanks dat je dat niet snel van hem kon zeggen, was hij wel bezorgd. Niet jouw zakken Tanner, niet jouw zaken. Hij hield dat soort dingen zichzelf altijd voor, gewoon omdat hij zich niet in problemen van andere wilde mengen. Ze redde het wel. Er waren vast wel andere personen die over haar waakte. Die zouden haar beschermen. Ze had Tanner niet nodig. De Tanner die helemaal niet zo stoer was als hij leek. De Tanner die alleen een beetje pijltjes kon afvuren met een pijl en boog. De Tanner die niks met zijn element kon. Hij wist dat zijn element water was, maar hoe hij het moest gebruiken..? Daar had hij geen idee van. Nanami begon weer te praten en Tanner richtte zijn blik weer op haar. Ze herhaalde zijn naam. Waarom zou ze zijn naam herhalen? Hij schudde met zijn hoofd en dacht er verder niet meer aan. Waarschijnlijk kwam die naam haar gewoon bekend voor. Logisch natuurlijk, hij was tenslotte de kage van de Wind Country. Een zucht verliet zijn mond. Geen vermoeide zucht, maar een opgeluchte zucht. Nanami nam het geld aan en verdween. Een zelfvoldane lach sierde zijn mond. Hij paktte de boog die op zijn rug hing en trok een pijl uit de pijlenkoker. Zijn ogen kneep hij tot spleetjes toen hij een doelwit in het visier had. Het was een rots die vlak achter hem stond. Als hij het goed had, was Nanami daarachter verdwenen. Ach, dat maakte hem niet. Hij richtte en schoot. In de roos. Maar hoe kon je dan ook zo'n grote rots missen? Alleen kleine kinderen van 8 konden dat. Zelfs Tanner was in staat die rots te raken. Hij was geen natuur talend en had jaren moeten oefenen om het boogschieten ook maar een beetje onder de knie te krijgen. En goed was hij er nog steeds niet in. Het irriteerde hem mateloos dat hij helemaal geen aanleg had om te vechten. Hij had genoeg training gehad, maar ook zijn huidige Sensei kon niet in zijn kop rammen hoe je moest vechten. Zijn Sensei was één van de beste vechter uit de Wind Country. Als het hem niet zou lukken om Tanner te leren vechten, kon niemand het. Met een zucht liet Tanner zich op het zand zakken en begon zijn boog een beetje op te poetsen. Zijn pijlkoker met pijlen erin legde hij naast zich neer. Weer zuchtte hij. Hij wilde geen kage zijn, maar had geen keus. Het was de laatste wens geweest van zijn "vader" -Al was het niet zijn echte vader-. Daarbij, wie zou het anders moeten doen? Tanner was niet echt geschikt om kage te zijn, maar hij kon nou ook weer niet zo één twee drie iemand anders opnoemen. Het moest dan maar, niet? Hij slaakte een gil toen er geheel onverwachts iemand op zijn schouders tikte. Het was geen vrouwelijke gil, maar het had meer iets kinderlijks. Snel draaide hij zijn hoofd om en keek achter zich. Te laat. Hij draaide zijn hoofd weer om en zag Nanami recht voor hem staan. Snel stond hij op, veegde wat zand van zijn broer en vergat de boog die op de grond gleed. Hij keek woedend naar het meisje en moest op zijn lip bijten om niet tegen haar uit te vallen. Zijn hand werd opgengetrokken en de goudstukken die hij haar eerder had gegeven werd terug in zijn hand geduuwd. 'Zo snel ben ik niet weg hoor.' Tanner ademhaling werd zwaar en oppervlakkig en misschien kon je wel, als je goed keek, de ader op zijn voorhoofd zien kloppen. Met een boze uithaal gooide hij de munten weg. Dit meisje begon hem langzamerhand redelijk te irriteren. Nou, niet redelijk, maar heel erg. 'Kom op!' Zijn stem klonk woedend, al hield hij zijn meeste woedde nog in. Anders had hij Nanami allang een mep verkocht. Daar moest hij overigens ook moeite voor doen. Om haar niet een mep te verkopen, bedoelde hij. 'Wat moet ik in hemelsnaam doen om je weg te krijgen? Vertel het me!' Hij snoof en merkte dat zijn boog en pijlkoker nog op de grond lagen. Hij buktte boos en paktte de boog op en hing het weer om zijn rug. De pijlen verzamelde hij en proptte hij weer in de pijlkoker. Toen stond hij weer op, zette een stap dichterbij en keek recht in de ogen van het meisje. 'Rot gewoon op!' Hij slikte en aarzelde eerst of hij het volgende wel moest zeggen. Toch kon hij zichzelf niet inhouden. 'Of moet ik je net zo'n blauwe plek slaan als die op je arm? Want geloof me, dat doe ik met genoegen.' Hij wees naar de blauwe plek die ze eerder probeerde te verbergen en moest diep ademhalen om zijn zelfbeheersing niet te verliezen. Hij keek naar haar, maar nu veel rustiger. Al was hij wel nog steeds boos. Je moest niet sollen met Tanner. Hij had geen geduld en werd snel boos. Achteraf merkte hij vaak pas dat het niet goed was wat hij deed. En toch deed hij het. Keer op keer weer.

_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   do jul 26, 2012 2:01 pm

Nanami schreef:





She never slows down.
She doesn't know why but she knows that when she's all alone,
feels like it’s all coming down
She won’t turn around,
The shadows are long
and she fears if she cries that first tear,
the tears will not stop raining down


Ze wist dat ze nu waarschijnlijk irritant was, maar ze had niet door dat ze zo erg was. Dat had ze bijna nooit door. En daarbij, de jongen begon haar langzaam aan ook te irriteren. Waarom gedroeg hij zich zo en kon hij niet even positief doen? Ze kon er echt niet tegen als mensen zich zo gedroegen. Maar dat was niet te zien. Dat gevoel had ze alleen vanbinnen. Daarbij was ze ook nog eens koppig. Weggaan deed ze niet als ze dat niet van plan was. Even toen ze uit zijn zicht had gewandeld was de glimlach van haar gezicht verdwenen en had deze plaats gemaakt voor een strakke lijn. Maar ze had zichzelf alweer snel onder controle. Gelukkig werd ze niet echt kwaad, dat gebeurde zowat nooit. Maar als ze echt kwaad of paniekerig werd, dan moest ze het op iets uiten. Ze zag hoe Tanner achter zich keek terwijl ze al voor hem was gaan staan. Het was niet te ontkennen dat ze erg snel was. Er stond alweer een glimlach op haar gezicht. Positief denken Nanami, positief denken. Dacht ze. Ze had het geld terug in zijn hand gelegd en merkte hierna pas op dat zijn ademhaling zwaar en oppervlakkig werd. Ze slikte. Geweldig Nanami, super goed gedaan. Dacht ze. Ze vervloekte zichzelf omdat ze zo irritant kon zijn. Haar blik volgde de munten die tegen de grond gegooid werden. Meteen werd haar blik terug naar de jongen toe gerukt toen Nanami zijn stem hoorde. Het deed haar even opschrikken. En dat was het moment waar de paniek een beetje opkwam bij haar. In dit soort situaties was ze niet goed. Natuurlijk kon ze zich goed genoeg verdedigen, en met trainen was ze op bijna alles voorbereid. Maar als het dan echt was kwam de paniek.
The only way out is through everything she's running from.
Ze keek niet direct naar de jongen, want ze was ergens bang voor wat ze zou zien. Ze wou niet zien dat ze iemand kwaad had gemaakt. Want wat er nu gebeurde, het was haar schuld. Dat zag ze nu pas in. Waarom zag ze die dingen nooit eerder? Ze had toch genoeg aanwijzingen gekregen, waarom was ze zo dom? Ze kon zichzelf nu wel wurgen. Als dat mogelijk was geweest. Het enigste wat ze deed was langs de jongen af kijken. Nog steeds keek ze hem niet aan. De woorden kwamen echter luid en duidelijk bij haar aan. Ze was veel te koppig en dom. Ze moest gewoon weggaan, ze had gewoon moeten zien dat dit ging gebeuren als ze niet weg ging. Ze keek naar beneden toen Tanner zich bukte om zijn boog en pijlkoker te pakken. Hij propte de pijlen in de koker. Alles wat hij deed nu was zo kwaad, het maakte haar ergens wel bang.net zoals ze zich had gevoeld toen haar vriend voor de eerste keer kwaad op haar werd. En ze was terecht bang geweest, want hij had zich ook niet kunnen inhouden toen. Het leek zo ongeloofwaardig toen hij naar haar uithaalde. De eerst keer geloofde ze hem nog. Maar nu bleef ze bij hem, terwijl ze hem al lang niet meer geloofde. Tanner zette een stap dichter en keek haar recht in de ogen. Ze kon niet meer wegkijken nu, hoe graag ze ook wou, ze kon nu even niks doen. Alleen kijken, recht in zijn ogen, die haar nog banger maakten. Maar er was nog iets anders in te zien. Niet dat ze kon nadenken over wat het was. Ze zag hoe de jongen lichtjes aarzelde, maar er dan weer wat woorden uitvuurde. Ze had niet meteen door wat hij zei, maar het kwam al snel aan. Poef, en er sloeg iets over. Ze trilde lichtjes terwijl ze haar handen tot vuisten balde. Haar knokkels werden een beetje wit en haar nagels lieten afdrukken achter in haar handpalmen. 'Of moet ik je net zo'n blauwe plek slaan als die op je arm? Want geloof me, dat doe ik met genoegen.' Dat waren de woorden van de jongen. De jongen leek nu veel rustiger, maar zij was daar in tegen kwaad geworden. Als blikken konden doden, had Tanner nu zo’n pech. Ze keek hem recht aan, zonder te twijfelen. ‘Kom dan!’ schreeuwde ze, als antwoord op zijn laatste woorden. ‘En wat moet een mens doen om te zorgen dat jij eens normaal doet?’ Ze deed haar best, maar hij had haar nu kwaad gemaakt. De angst was er nog steeds een beetje, maar daar trok ze zich niks van aan. Weg met de angst die er zo vaak was geweest. ‘Wie ben je, Grumpie de chagrijn?’ voegde ze nog aan haar vorige zin toe. Ze zette een stap naar voren en duwde met haar wijsvinger tegen zijn borstkas. ‘Rot jij dan lekker op, ga ergens naar toe waar niemand je vind want ik weet zeker dat er niemand is die behoefte heeft aan jou gezelschap.’ Zei ze nog. Ze trok haar hand terug en balde die weer tot een vuist. Als hij dan zo graag ruzie wou maken dan kon hij het ook krijgen hoor.



:: Het moest. :3 ::



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   vr jul 27, 2012 3:38 pm


People are raising their expectations
Go on and feel it
This is your moment
No hesitation


Hij had het weer voor elkaar hoor. Tanner wilde het niet, deed steeds weer zijn best, maar het lukte hem niet om niet razend te worden. Op haar. Op iedereen. Op de wereld. Hij merkte dat hij te ver was gegaan bij zijn laatste woorden. Nanami balde haar vuisten en begon helemaal te trillen. Zo te zien was ze echt razend geworden. En dat terwijl hij net een beetje tot bedaren was gekomen. Natuurlijk, het leek voor hem wel alsof hij nog nooit zo boos was geweest -zo voelde dat echter elke keer weer-, maar toch haalde hij rustiger adem dan daarnet. Dat kwam waarschijnlijk ook deels door zijn sensei, die hem had geleerd hoe hij zijn woede wat meer de kop in kon drukken. Ja, zelfs zijn sensei was Tanner ooit om de nek gevlogen toen hij weer eens een woede aanval had gekregen. Eerst had hij Nanami met angst naar hem zien kijken. Hij leek immers net op een grote bullebak die zo'n onwijs schattig meisje in elkaar wilde slaan. Tanner wist heel goed dat híj de gene was die boos werd om niks, niet Nanami. Als hij zelf gewoon was weggelopen was er niks gebeurd. Maar daar was Tanner te trots op. Of nou ja, "trots".. Trots was Tanner al jaren niet meer. Eigenlijk was hij nooit trots geweest. Maar dat deed er nu niet toe. Het kwam er op neer dat dit Tanners schuld was, niet die van Nanami. Het meisje was zo te zien echt razend op hem en daagde hem openlijk uit. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en zijn ademhaling werd weer zwaarder en oppervlakkiger dan net. Hij balde zijn vuisten. Niet omdat hij haar wou slaan, maar juist om dat te voorkomen. Hij wilde haar niet slaan. Meisjes mocht je nou eenmaal niet slaan. Hij wilde zich inhouden, maar betwijfelde of dat ging lukken als Nanami nog verder zou gaan. Hem verder zou uitgaan. 'En wat moet een mens doen om te zorgen dat jij eens normaal doet?' Hij snoof boos en hield zich voor dat hij tot tien moest tellen en daarna omdraaien om weg te lopen en niet meer terug te komen. Gewoon weglopen, geen geweld gebruiken of verder tegen haar uitvallen. Dat is wat de jongen tegen zichzelf zei, maar niet deed. Hij snoof nogmaals woedend en haalde een woeste hand door zijn blauwe haar. 'Nou, misschien gewoon oprotten als ik dat vraag?' Tanner schudde zijn hoofd en draaide zijn rug naar Nanami toe. Hij wilde met grote, woeste stappen weglopen om dat kind nooit meer te zien. Het lukte niet. Hij kon zichzelf er niet toe zetten. Misschien was het omdat hij zich schuldig voelde over wat hij net allemaal had gezegd. Of misschien was het omdat ze weer tegen hem begon te praten, of nee, eerder schreeuwen. 'Wie ben je, Grumpie de chagrijn?' Met een ruk draaide Tanner zich weer om en drukte zijn nagels in zijn zei, alleen maar zodat hij haar niet zou slaan. Hij wilde niet dat er zo tegen hem gepraat werd. Hij was tenslotte een kage, de hoogste persoon uit de Wind Country. Oké, hij vond zichzelf niet geschikt, maar toch wilde hij niet dat Nanami zo tegen hem sprak. Hij zuchtte even en priemde toen zijn ogen in haar ogen en liet de vinger die woedend naar zijn borst priemde zijn gang gaan. 'Wie ík ben? Ik ben Tanner South. En wie ben jij?' Hij legde de nadruk op zijn achternaam, al was dat niet geheel expres. South. Dezelfde achternaam als die van de vorige kage. Zijn pleegvader. Of iets in die richting. Tanner had nooit helemaal geweten wat de vroegere kage nou precies voor hem was. Maargoed. Als Nanami slim was, zou ze nu begrijpen dat hij dezelfde naam had als de kage. Of iniedergeval dezelfde achternaam als de vorige kage, die een jaar geleden was overleden. Nanami's volgende woorden deden hem ongewild pijn. Ze had wel gelijk, volkomen gelijk. Hij had weg moeten gaan, Nanami niet. Nanami was eerder op het strand geweest dan Tanner. Ze stond volkomen in haar recht. En daarbij.. Hij wilde het niet geloven, maar ze had wel gelijk. Dat laatste gedeelte van haar zin sneed in hem. Het deed pijn. Echt pijn deze keer. 'Als of ik dat nog niet wist. Jezus, verzin toch iets nieuws.' Hij klonk veel minder boos, voornamelijk omdat die laatste zin hem echt in hart sneed. Hij draaide zijn hoofd om en keek even naar de zee wat rustig zijn gang ging terwijl Nanami en hij ruzie maakte. Het maakte hem op één of andere manier zo boos. Met een ruk draaide hij zijn hoofd weer op en gaf Nanami een klap in haar gezicht. Het was niet zijn bedoeling geweest, het gebeurde gewoon. Het was in een fractie van een seconde gebeurd, en het zou hem niet verbazen als ze nu in janken zou gaan uitbarsten of een klap terug zou uitdelen. Ondanks dat Tanner net een lange slungel was wat alleen een beetje pijltjes kon afvuren met zijn boog, was hij sterker dan hij dacht. Hij kende zijn kracht niet, wilde hem niet kennen. Snel deed hij een stap achteruit om de eventuele klap te ontwijken, maar meer omdat hij verbaasd was dat hij zijn eigen regel had gebroken. Je mocht meisjes niet slaan. Gewoon níet. Van een afstandje keek hij even verbaasd naar zijn handen die hij voor zijn gezicht hield, daarna weer naar Nanami. 'Sorry.. Ik.. Ik.. Dat was niet mijn bedoeling geweest..' Hij vloekte in zichzelf en slikte. Van een afstandje bleef hij verbaasd en geschokt naar het meisje kijken. Damn. Waarom had hij dat nou moeten doen? Tanner voelde zijn hand nog branden en hoopte dat er geen rode plek op Nanami's wang zou overblijven. Dat verdiende ze niet. Nogmaals slikte hij terwijl zijn hoofd overuren draaien. Zachtjes vloekte hij tegenzichzelf. Hij durfde Nanami niet meer aan te kijken en keek strak naar de grond.



_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   vr jul 27, 2012 6:37 pm





Het kwam er allemaal uit, al haar woede, angst, afkeer en haat van de afgelopen maanden, misschien zelfs jaren. Ondanks dat ze zo kwaad lijkt nu is ze bang vanbinnen. Bang om zichzelf te verliezen voor een moment. Bang om ook maar één traan te laten vallen. Want ze was bang dat als die ene traan kwam, de rest ook ging komen. Daarbij zou ze alleen maar dom lijken als ze zou huilen. Ze zou een dramaqueen lijken of zo. Nee, ze was niet graag het slachtoffer, en als je huilde leek je het slachtoffer. De stem van de jongen kwam wel aan, maar ze moest er langer bij nadenken. South, South.. Wat was het met die naam. Kage. Het kwam ineens in haar op. Maar omdat ze zich nu zo kwaad en belabberd voelde boeide het haar niks. Dan kreeg ze maar problemen. ‘Alsof het mij iets boeit, je bent nog steeds een mens, voel je niet speciaal omdat je een of andere belangrijke titel hebt!’ zei, nee, schreeuwde ze. Misschien voelde hij een beetje dat ze trilde, aangezien elke handeling die ze deed een beetje schokkerig was nu. Ze wou niet zo doen, maar die laatste woorden maakten haar gewoon zo kwaad. Waarom wist ze nog niet eens. Misschien omdat ze ermee geconfronteerd werd, ze kon er ook niet tegen als Yano erover begon. Dan sloeg de sfeer van supergezellig meteen over naar ijzig koud. Op hem werd ze dan niet kwaad, hij was namelijk haar broer. Ze koesterde elk moment met hem en hij wou het beste voor haar. Maar bij deze jongen die ze nooit eerder had gezien deed ze het wel. Yano zou het nog begrijpen, maar nu zou er gewoon ene vijand bijkomen. Iemand die haar haatte, en terecht. Ze had moeten weten bij wie ze kon blijven lachen, en bij wie ze gewoon weg moest gaan. Ze had naar hem moeten luisteren. Maar nu was ze veel te kwaad geworden. Hij moest zich niet bemoeien met haar vond zij. Want toen hij dat zo zei van de blauwe plek zag zij het als zich met haar bemoeien. Terwijl zij degene was die zich met hem bemoeide. Als ze kwaad was dacht ze niet aan dat soort dingen, dan had zij gelijk, en alleen zij. Terwijl ze vanbinnen wist dat dat niet zo was. Ze trilde helemaal, alleen haar stem was nog onder controle. Alles wat ze zei was zonder aarzeling of getril. Het was zo zeker van zichzelf.
She won't make a sound
Alone in this fight with herself
and the fears whispering
if she stands she'll fall down

Alles wat ze zei maakte het alleen maar erger. Scheldwoorden brandden op haar tong ‘Klootsak, sukkel, mormel,..’ af en toe gleed er een van haar lippen af, net zo luid als al haar andere woorden. Ze was nog nooit zo geweest. Als ze zichzelf zo zou zien dan zou ze zichzelf een klap geven. Dat was namelijk de enigste manier om haar uit deze woede te halen. Behalve bij Yano, die kon haar gewoon een knuffel geven, Yano vertrouwde ze door en door. Toen ze klein was en gevallen was of iets dergelijks wou ze altijd een knuffel van hem. Maar bij ieder ander persoon zou het of even duren voor het voorbij was, of ze moest zien wat ze aan het doen was. Kouichi loste het het liefst op door een klap. Als ze kwaad op hem was en ze ruzie hadden, dan leek het te helpen. Dan sloeg de woede weer over naar angst, en hield ze haar mond. Zijn woorden lieten iets bij haar achter. ‘Alsof ik dat nog niet wist. Jezus, verzin toch iets nieuws.’ Een soort gevoel van medelijden. Ergens wou ze dat ze haar woorden terug kon nemen. Maar de woede hier had duidelijk de bovenhand. Ze zag hoe Tanner wegkeek. Het irriteerde haar mateloos. ‘Kijk niet weg als i..’ ze werd abrupt onderbroken. Haar gezicht draaide ene klein beetje naar de zijkant door de klap en het duurde veen voor ze doorhad wat er net was gebeurd. Ze draaide haar gezicht weer naar hem. Maar het zelfverzekerde was weg. In een zwakke poging hem terug te betalen voor de klap sloeg ze met de zijkant van haar vuist tegen zijn borstkas. Het kwam echter maar heel zachtjes neer. Een tweede poging, maar dan met haar andere vuist. Weer was het maar slapjes. Ze schokte lichtjes, probeerde haar tranen tegen te houden. Je hebt geen reden om te huilen, het is je eigen schuld. Dacht ze in zichzelf. Ze wou niet huilen, het voelde zwak als ze dat deed. ‘Klootzak.’ Even bleef ze met haar armen tegen haar steunen, haar hoofd naar beneden gericht. ‘Val dood.’ Zei ze, alweer weer zo zachtjes. Het kwam er schokkerig en onzeker uit. Als een bang muisje dat niks durfde. Een enkele traan gleed over haar wang naar haar kin, en raakte het zand. Het was ene klein donker stipje dat achter gelaten werd. Shit, ze kwamen hoor, ze moest nu weg. Haar woorden waren een veel te zwakke poging geweest om toch nog een beetje sterk te lijken. Ze schokte alsof ze al aan het huilen was, maar ze probeerde de tranen alleen met volle macht in te houden. Zachtjes duwde ze zich met haar armen af, weg van de jongen. Ze draaide zich om, haar haar niet meer dansend bij elke beweging. Een stukje later liet ze zich neervallen in het zachte zand, haar rug steunend tegen een rots. Nanami haar hoofd was in heer handen begraven en ze had haar knieën opgetrokken. Nu kwamen de tranen. Ze was er al bang voor geweest, eens ze eenmaal kwamen konden ze niet meer stoppen. Ze had het zelf verdiend, zo flippen, de klap in haar gezicht had haar tot bedaren gebracht. De woorden die Tanner had gesproken had ze ergens geloofd. Maar ‘oké.’ Zeggen was niet altijd even slim. Dat wist ze uit ervaring. En toch leerde ze er niks van. Nu had ze Tanner daar laten staan, de jongen was gewonnen. Zij was uit zijn buurt gegaan. Hij had niet eens meer moeten zeggen dat het niet zijn bedoeling was geweest. Hij had toch wel gewonnen, een leugen extra hoefde niet. Want zo zag zij het als een leugen.

:: Lalala, jou post is toch veel beter. :3 ::



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   za jul 28, 2012 3:57 pm


People are raising their expectations
Go on and feel it
This is your moment
No hesitation


De woorden hadden hem pijn gedaan. Ja, vreselijk pijn. Er was één ding waar Tanner gewoon echt niet tegen kon, en dat waren vuile woorden. En die had Nanami nou zojuist tegen hem gebruikt. Ondanks dat het op z'n plek was geweest, had Tanner eerst het meisje nog nagekeken toen ze al jankend weg rende, bedenkend of hij haar zou moeten achtervolgen of niet. Nee. Hij wilde niet groter lijken dan hij was. Hij wilde er niet een nog groter probleem van maken. Dat was het niet waard. Hij kende Nanami amper. Het enige wat hij van haar wist was haar naam. En dat ze hem haatte. Over dat eerste kon hij nog twijvelen. Of ze wel haar echte naam had gebruikt, bedoelde hij. Maar dat tweede.. Nee, daar was geen twijvel over mogelijk. Nanami zou hem waarschijnlijk haten uit de grond van haar hart. En terrecht, besefte Tanner. Hij had zich als een kleind, eigenwijs kind in het zand laten zakken en zat in kleermakerszit, keek met een strakke blik naar de grond. Hij had haar aan het huilen gemaakt.. Alleen maar omdat hij zo stom was geweest om niet weg te gaan. Ze had hem nog proberen te stompen, maar die pogingen waren allemaal tevergeefs geweest, en dat wist ze. Hij zuchtte luid en voelde dat er een enkele traan over zijn wang lopen. Met een grove beweging veegde hij dat kreng van zijn wang. Waarom deed het hém zoveel pijn om dat meisje pijn te doen? Hij was geen gentleman en wist dat als hij wilde gewoon zou kunnen weglopen. Maar dat wilde hij niet, hij wilde haar.. Helpen ofzo. Kwaad zuchtte hij. Zijn pijl en boog liet hij van zijn rug gleiden toen hij opstond. Tanner wilde immers geen gevaar voor het meisje lijken. Hij dacht nog even terug aan haar woorden. Klootzak.. Val dood.. Het voelde echt niet goed als iemand dat tegen zegt. Vooral niet als het kon klopte ook. Tanner was echt een klootzak. Misschien kon Tanner maar gewoon dood vallen, misschien zou dat het beste zijn. Misschien. Het bleef altijd een misschien. Toen hij wat verder terug dacht verscheen er desondanks toch een sombere glimlach rond zijn altijd serieuse gezicht. 'Alsof het mij iets boeit, je bent nog steeds een mens, voel je niet speciaal omdat je een of andere belangrijke titel hebt!' Het voelde goed dat er ook mensen bestonden die hem gewoon een mens vonden en niet vereerde wegens zijn hoge titel. Want is is eerlijk, Tanner was ook maar gewoon een mens. Hij kwam helemaal niet van hoge komaf. Hij was gewoon geboren in een boeren gezin om later bij de kage gedropt te worden omdat ze geen zoon wilde. Ze wilde zijn tweelingzus houden en gooiden hem weg als oud vuil. De kage had er één voorwaarde aan gesteld, ze moesten elke week met hun zoon komen praten. Tanner had liever gehad dat hij ze nooit had hoeven zien. Die tirades.. Waren vreselijk. Hij kon hun gescheld nog goed horen. Nadat de kage was overleden, een jaar geleden, had hij de keuze gehad. En hij had gekozen voor het nooit meer hoeven zien van zijn ouders. Zijn tweelingzus had hij nooit gezien. Zou ze op hem lijken? Nogmaal borrelde er veel woede in zijn lichaam op. Tuurlijk zou ze op hem lijken! Tanner dwong zichzelf niet langer te treuzelen en over nutteloze onderwerpen te disscusiëren met zichzelf. Met grote stappen die veel woede uitstraalde liep hij naar waar Nanami was verdwenen. 'Hee, Nanami! Nanami!' Hij kreeg geen antwoord terug en zou dus moeten blijven zoeken naar haar. Nog iets waar hij niet goed in was. Zoeken. Uiteindelijk had hij haar gevonden. Hij trof haar aan steunend tegen een rots met haar hoofd in haar hand. Ze schoktte alsof ze huilde. Damn, had hij dit gedaan? Serieus waar? Wat was hij toch een zak. Hij beet even op zijn lip en toen sijpelde haar bozen woorden die ze eerder tegen hem had gezegd zijn gedachten weer in. Hij wist niet wat hij deed en liep, waarschijnlijk ongemerkt, dichterbij. Eenmaal vlak naast haar greep hij één van haar armen vast en trok haar ietwat omhoog. Ze moest nu wel gaan staan, want anders.. Ja, er was geen andere manier. Ze kon waarschijnlijk niet in de lucht blijven hangen op de manier zoals ze zat. Dat kon niemand. Hij trok haar nog wat omhoog zodat haar voeten ietwat van de grond waren gelicht. Zijn nagels sneden waarschijnlijk in haar pols en deden pijn, maar Tanner dacht daar niet bij na. Ze drukte zijn gezicht vlakbij die van Nanami. 'Laat jij je nou serieus zo makkelijk van stuk brengen? Ik sla je één keer en je zakt meteen jankend in elkaar?' Hij liet haar arm onverwachts los waardoor Nanami waarschijnlijk op de grond zou vallen. Tanner zakte door zijn knieeën waardoor hij weer op dezelfde hoogte kwam als Nanami. Ze scheelde niet veel qua lengte. Tanner was waarschijnlijk maar een paar centimer groter. 'Luister. Het spijt me, oké? Het spijt me. Nou goed?' Het klonk niet zoals de meeste mensen hun spijt zouden betuigen, niet echt schuldbewust, het klonk eerder boos. Maar toch meende Tanner het. Hij wilde haar geen pijn doen, hij wilde niemand pijn doen. Hij wilde gewoon aardig gevonden worden, niet uitgescholden worden. Alleen was dat lang niet zo makkelijk als het leek. Tanner ging weer rechtop staan en keek naar Nanami. 'Als je me niet gelooft, heb je pech, oké? Dan zeg je gewoon dat ik nu moet oprotten en dan ben ik weg. Dan hoef je mijn lelijke kop nooit meer te zien.' De woorden klonken slissend en nog steeds woedend, al was te horen dat hij zich in probeerde te houden. Tanner wilde het goed maken, al ging dat niet helemaal zoals hij het eigenlijk wilde. Hij had zich al half omgedraaid en wilde teruglopen naar zijn pijl en boog die hij had laten liggen toen hij naar Nanami was gekomen. Toch wachtte hij nog een paar seconden op haar antwoord. Hij wilde haar horen zeggen dat hij moest oprotten, wat ze waarschijnlijk nog zou doen ook. Ja, Tanner zou het later nog moeilijk krijgen als kage. Dat was iets wat zeker was.



_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   za jul 28, 2012 7:15 pm






Ze had het weer eens mooi voor mekaar gekregen. Het ergste vond ze nog wel dat die vervloekte tranen bleven komen. Met de rug van haar hand probeerde ze haar tranen weg te vegen. Althans zonder succes. Ze bleven toch komen, wat ze er ook aan deed. Door de tranen leek ze zwak, ze was dan nu ook zwak. Haar belofte aan zichzelf had ze gebroken en ze had zich laten gaan. Eerst was ze bang geworden, voor de ogen van een bijna onbekend persoon, daarna was ze kwaad geworden, en nu wist ze niet hoe ze zich voelde. Alles liep door elkaar. Ze wou niet huilen, omdat ze er geen reden voor had. Oké, misschien toch wel, maar ze zei tegen zichzelf dat er geen reden was om verdrietig te zijn. waarschijnlijk leek ze nu één of andere dramaqueen. Omdat zij het namelijk was die dit uitgelokt had en daarna wegrende om te gaan huilen. Ze was toch zo’n sukkel. Of de jongen zich nu slecht zou voelen wist ze niet. Ze hoopte van niet, omdat ze van zichzelf vond dat ze onredelijk was. Ze wu niet dat de jongen zich hier slecht over zou voelen. De twee kenden elkaar amper, en de tranen waren echt niet alleen van wat de jongen had gedaan. Wat hij had gedaan was eigenlijk nog niet zo erg geweest. Het enigste wat hij gedaan had was haar laten huilen. Maar de meeste tranen waren allemaal nog van de afgelopen maanden. Ze moesten er toch ooit uit. ‘Hee, Nanami! Nanami!’, de stem was een stukje van haar weg, dus ze hoorde het maar zachtjes. Verdomme, ze wou niet dat iemand haar zo zwak zag. Je wist echter maar nooit of mensen die zwakte tegen je gingen gebruiken. Antwoord gaf ze dan ook niet. er was nog steeds hoop dat hij dan maar gewoon wegging. Even leek dat ook zo oor haar. Ze hoorde namelijk niemand, maar het duurde niet lang of er greep een hand naar haar arm. Ze wist dat hij het was, dat wist ze gewoon. Ze had nog niet gekeken wie het was, en deed dat ook niet toen ze bijna werd gedwongen om op te staan. Anders zou ze heel ongemakkelijk zitten. Ze keek wel op toen ze nagels in haar polsen voelde snijden. Even nam het haar aandacht weg van haar tranen. Ze vergat de pijn die ze vanbinnen voelde door de plotse pijn van Tanner zijn nagels. Ze werd overeind gehouden door Tanner. Ze was in de war dus dacht ze er ook niet aan om zelf rechtte blijven staan. Haar hoofd liet ze nog een klein beetje naar beneden hangen. Ze wou niemand aankijken nu, niet als ze er zo uitzag. Overduidelijk dat ze gehuild had, en nog steeds wat moest huilen. Zie je wel. Sprak ze in haar gedachten tegen zichzelf. Je stelt je aan, je hebt geen reden om te huilen. Ja, hij had gelijk. Ze kreeg één klap en ze gedraagt zich alsof ze net de wereld heeft zien vergaan. Oké, dat was misschien wat overdreven om zo te zeggen, maar ze maakte van een mug een olifant. Haar arm werd losgelaten en daarbij ging ook haar enige hulp om te blijven staan weg. Meteen zakte ze weer op de grond. Zeer veegde ze de tranen weg, die nu gelukkig al een stuk minder waren geworden. 'Luister. Het spijt me, oké? Het spijt me. Nou goed?' ze zuchtte bij zijn woorden. ‘I’ve heard that one before.’ Mompelde ze, het was zachtjes en mompelend gesproken. Dus als ze geluk had dan had Tanner zijn woorden niet gehoord. Het waren namelijk ook van die woorden die ze liever niet zei, het klonk zo ontmoedigend. Ze was nu écht onredelijk aan het doen. Hij had sorry gezegd, en ook al klonk het niet zoals de meeste mensen het zouden zeggen, het klonk ook niet fake. Ze veegde de laatste traan weg, maar bleef echter wel nog naar beneden kijken. Pas toen Tanner opstond keek Nanami naar boven. Zijn woorden die sissend klonken deden haar inzien wat ze had gedaan met haar woorden. Soms kon praten het ergste zijn wat je kon doen. Zeker als je slechtte woorden gebruikte. Ze duwde zich af en stond recht. ‘Tanner!.’ Zei ze. Haar hand ging een beetje naar voren en ze wou zijn pols vastpakken en hem doen omdraaien. Maar ze trok haar hand meteen terug toen ze zijn arm nog maar net had aangeraakt. Je wist echter maar nooit hoe mensen daarop gingen reageren in deze situatie. ‘Sorry.’ Zei ze, haar blik op de jongen gericht, en niet meer naar beneden. ‘Ik had het recht niet om zo tegen je te praten..’ klonk haar stem. ‘En het huilen,’ ging ze verder. ‘het was niet jou schuld. Het moest er toch een keer uit.’ die laatste zin mompelde ze zowat onverstaanbaar. ‘Ik geloof wel dat je spijt hebt, maar wil niet dat je spijt hebt, jij was namelijk niet degene die iemand maar bleef lastigvallen en de hele situatie nogal uitlokte.’ Jep, dat was zij. Ze deed het niet express, maar het was toch wel haar schuld. ‘En je hebt gelijk, ik moest niet zo snel huilen.’ Even was ze stil, niet wetend wat ze nog moest zeggen.

Haar hand pakte de zijne na een tijdje toch rustig vast, om hem zachtjes naar de grond te trekken, zodat hij ging zitten. Zelf ging ze ook al zitten. Meteen liet ze zijn hand daarna los, waarom wist ze niet, maar ze deed het gewoon. ‘Wat ik zei, ik meende het niet.’ zei ze, terwijl ze met haar ogen haar vinger volgde die door het zand ging. ‘Sorry dat ik zo irritant deed, ik wou een glimlach van je zien. Iedereen heeft een positieve kant.’ Zei ze. Terwijl ze zich bedacht hoe vaag die woorden wel niet klonken. ‘Toen je zo kwaad werd, ik liet mijn principes vallen. Alles wat ik toen zei, het was niet zo bedoeld, Sorry.’ Haar stem klonk ergens wanhopig. Ze wou het niet verknallen, maar dat had ze net wel gedaan. ‘Wil je alsjeblieft blijven.’ Vroeg ze toen. Ze begrepe het volkomen als de jongen weg ging, maar ze wou een kans krijgen om een glimlach op zijn gezicht te zien. Een kans om zijn positieve kant te zien.

:: Uhh, jepzels, sawry. ::



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tanner
avatar


Ervaring : 21


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   zo jul 29, 2012 12:31 pm


In tied hands, there is a soft body heat,
Fingers which held it have untied loosely,
Bells of a dry tone will be ringing.
You must go alone there.


Met zijn rug stond hij naar Nanami toe, en hij bleef zo staan, kon zich niet bewegen. Wilde zich niet bewegen. Had ze nou serieus zijn naam gezegd? Wat zou ze er mee bedoelen? Tanner verwachtte dat ze tegen hem uit zou vallen, uitschelden en misschien een mep verkopen. Als dat zou gebeuren, vond Tanner dat hij het maar moest accepteren. Het zou zijn verdiende loon zijn. Natuurlijk zou de jongen het er moeilijk mee hebben om zich dan in te houden, maar het zou hem lukken. Als ze klaar was zou hij beheersd weglopen en Nanami alleen laten. Maar inplaats van een mep voelde hij een zachtte aanraking op zijn arm. In een reflex trok hij zijn arm terug, maar bleef strak voor zich uit kijken. Tanner wist niet waarom, maar hij wilde niet weglopen. Niet totdat hij had gehoord wat Nanami wilde zeggen. 'Sorry. Ik had het recht niet om zo tegen je te praten..' Tanner richtte zijn blik op de grond en bleef met zijn rug naar Nanami staan. Zijn handen hingen slap langs zijn lichaam. 'Wel. Je had het recht volkomen.' Het klonk zacht, verslagen. En toch verstaanbaar. Tanner bleef zo nog even staan en hoorde aan wat Nanami verder nog te vertellen had. Het deed hem op één of andere manier goed dat ze niet vond dat het zijn schuld was dat ze huilde. En toch wilde hij liever dat het zijn schuld was, want dit betekende dat er meer aan de hand was dan alleen de mep die Tanner haar had gegeven. Hij wilde er eigenlijk naar vragen, maar had eigenlijk geen antwoord van haar verwacht. Dat zou hij zelf ook niet geven namelijk. Als Nanami naar zijn geschiedenis zou vragen, zou Tanner waarschijnlijk zijn lippen stijf op elkaar houden of iets anders verzinnen. Eens moes, waarschijnlijk een leugen. Misschien iets van dat het een staatgeheim was en dat hij er niks over mocht zeggen. Natuurlijk was zijn geschiedenis geen staatsgeheim, maar hij schaamde zich er voor. Hij schaamde zich ervoor dat zijn eigen ouders hem niet hadden gewild, alleen zijn tweelingzus hadden willen houden. Hij zuchtte even en zocht de moed bij elkaar om Nanami er naar te vragen, maar het was al te laat want het meisje ging verder. 'Ik geloof wel dat je spijt hebt, maar wil niet dat je spijt hebt, jij was namelijk niet degene die iemand maar bleef lastigvallen en de hele situatie nogal uitlokte.' Tanner zuchtte en balde zijn handen weer even tot vuisten. Ook snoof hij even, maar niet uit boosheid. Nou, eigenlijk wel. Maar hij was boos op zichzelf, niet op Nanami. Hij was de enige persoon die iets fout had gedaan, Nanami niet. Nanami had het allemaal goed bedoeld, Tanner bedoelde het allemaal slecht, al wilde hij haar geen pijn doen. Diep van binnen niet. 'Nee. het was mijn schuld, ik had je nooit moeten slaan.' Zijn vuisten waren nog steeds gebald en hij keek strak naar de grond. Zijn ademhaling was zwaar, alsof hij elk moment Nanami nog een klap kon gaan geven. Maar dat zou hij nooit doen. Nooit meer iniedergeval. Toen sprak Nanami weer. Nogmaals over dat hij gelijk had. Wat bezielde dit kind toch? Waarom gaf ze hem steeds gelijk? Hij had geen gelijk, dat wist hij inmiddels wel uit ervaring. Met een ruk draaide hij zich om, zijn hoofd naar de grond gerricht met de loken van zijn pony over zijn ogen gespreid, zodat je die niet meer kon zien. Voor Nanami zou het er misschien angstaanjagen uitzien. Misschien dacht ze wel dat hij boos op haar was geworden, maar in feite moest hij zichzelf bedwingen om niet in janken uit te barsten. Nanami was een goedzak, dat was nu wel duidelijk. Ze was te aardig voor hem, iets waar Tanner niet tegen kon. Hij had haar zojuist uitgescholden en geslagen, en toch deed ze zo tegen hem. Je kon misschien horen dat hij moeite had met het niet in janken uit barsten, ook trilde hij ietwat. Niet over zijn gehele lichaam, maar voornamelijk zijn vuisten die zich steeds strakker wilden gaan, alleen was dat onmogelijk. Tanner spuugde een klodder spuug op de grond, en bleef verder zo staan. Hij wilde niets zeggen, bang dat hij dan echt zou gaan janken, iets wat hij absoluut niet wilde. Niet tegenover Nanami. Niet tegenover iemand. Na een tijdje zo gestaan te hebben voelde Tanner een zachte hand hem naar beneden trekken. Langzaam belandde hij op het zand terrecht. Hij keek op en zag dat Nanami hem naast haar op het zand trok. Zijn blik was totaal verbaasd en van die opgekropte woedde en verdriet van net was vrijwel niets meer te zien. Zijn handen waren ontspannen en hij leek op het moment wel een hulpeloze puppy. Eenmaal in het zand volgde Tanner met zijn blik de vinger van Nanami die figuurtjes in het zand tekende. Zijn hand had ze inmiddels al los gelaten. Hij schudde even met zijn hoofd. 'Dat je het niet meende, betekend niet dat het niet kloptte,' zei hij. Tanner zuchtte even, hij wilde zich niet aanstellen. Zo was hij normaal gesproken helemaal niet. Het leek wel alsof de jongen op dit moment verzonken zat in het zelfmedelijden. 'Sorry dat ik zo irritant deed, ik wou een glimlach van je zien. Iedereen heeft een positieve kant.' Tanner reageerde er niet op. Oké, hij vond haar inderdaad bloed irritant, maar dat zou hij natuurlijk nooit zeggen. Met een strakke blik en zonder glimlach die rond zijn lippen danstte keek hij naar zijn benen die onder hem lagen. Hij zat in kleermakerszit. Weer een sorry van Nanami's kant, hoe vaak had ze dat nog niet al gezegd? Vier keer? Misschien wel meer. Hij zuchtte. En dat terwijl Tanner maar één keertje sorry had gezegd. Hij was gewoon niet goed in dit soort situaties, wist niet hoe hij met mensen om moest gaan. Andere personen wisten echter ook niet hoe ze met hem moesten om gaan. Hij richtte zijn blik even op Nanami. 'Wil je alsjeblieft blijven.' Weer die verbaasde blik van Tanner. Hij keek verbaasd opzij dat ze zoiets aan hem vroeg. Hij kniktte, en wendde zijn blik toen weer af. Waar kwam die verlegenheid van hem toch ineens vandaan? Dit had hij nooit. Nooit. 'Weetje, Nanami, je bent een goed persoon. Te goed.' Hij zei het terwijl hij deze keer ook figuurtjes in het zand tekende, al waren het meer kronkels en circels. Eén keer schreef hij de naam South in het zand, maar Tanner zag het niet echt als zijn achternaam. Het was zijn achternaam ook eigenlijk helemaal niet. Zijn echte achternaam was Sachi, de achternaam van zijn echte vader. Maar die weigerde hij te dragen. Hij slikte even en keek toen weer naar Nanami. 'Je zou waarschijnlijk een veel betere kage zijn dan ik ben.' Tanner wist er een héél klein glimlachje uit te persen. Het was niet blij, maar toch iets, vond Tanner. Een glimlach van hem was heel zeldzaam, en het was speciaal dat Nanami dat mocht meemaken. Hij bleef naar haar kijken, met diezelfde glimlach wat niet echt een glimlach was, totdat zijn blik afdwaalde naar de blauwe plek. 'Nanami.. Hoe kom je aan die blauwe plek? Waarschijnlijk niet omdat je iets stoms deed tijdens een training.' Nee, het zag eruit alsof ze het gekregen had met geweld. Hoe Tanner dat wist, wist hij niet. Misschien had hij toch een beetje mensenkennis. Misschien.


_________________

Time's moving on, but the clock reads the same
Headaches make this shit flow from my brain

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nanami
avatar


Ervaring : 69


BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   zo jul 29, 2012 9:29 pm

Nanami schreef:





Verdomme, wat had ze gedaan? Waarom lukte het haar toen niet om hem tenminste nog een klap te geven, waardig om een klap genoemd te worden. Dan had ze zich arrogant om kunnen draaiden en weg kunnen lopen. Maar natuurlijk kon ze dat niet, zo zat ze niet in elkaar. Het ergste ervan was dat de jongen niet boos was weggelopen, maar haar was gaan zoeken. Door zijn betuiging van spijt kon ze niet meer boos op hem worden. Het was zo herkenbaar. Maar toch was het anders. Ze wist dat Tanner het wel meende, dat hij spijt had. Ze wist dat hij wel zijn best zou doen om hetzelfde niet meer te laten gebeuren. Hoewel ze die klap wel echt verdiend had. Misschien had zij hem juist een klap gegeven hebben als hij haar niet eerder een klap had gegeven. Als hij haar woede niet had weggedreven door angst in de plaats te schuiven. Ze wou er niet aan denken dat ze iemand een klap gaf terwijl het niet nodig was om zichzelf te verdedigen. Even twijfelde ze. Eigenlijk zou ze hem kunnen bedanken dat hij haar woede terug omzette in angst. Het klonk raar, maar als ze hem een klap gegeven zou hebben dan zou ze er mentaal nog slechter aan toe zijn dan nu. Dan zou ze zichzelf zo erg haten. Toch hield ze haar mond, ze zou misschien als een of andere freak klinken als ze dat zou zeggen. Want het kwam erop neer dat ze hem dan bedankte voor die klap. Een normaal persoon zou dat niet doen. Misschien zou een normaal persoon in deze situatie gewoon meteen naar huis gaan. Tja, ze was misschien ook geen normaal persoon. Zijn woorden werkten de hare tegen en ze schudde haar hoofd zachtjes. Jij had het recht volkomen. Dacht ze, maar ze zou het niet zeggen. Een discussie was niet echt geweldig op zijn plaats nu. Ze hadf gehoopt dat hij haar gelijk zou geven, dat ze het recht inderdaad niet had gehad om zo tegen te praten. Ze zag hoe hij zijn vuisten balde en hoorde hoe hij even snoof. Zijn volgende woorden leken een beetje tegenstrijdig met zijn houding. Vuisten gebald, zwaar ademend, bijna zoals zijn houding was voordat ze zijn klap ontving. Maar ze was niet bang, wetende dat hij haar geen klap zou geven. Abrupt draaide hij zich om, zijn hoofd naar de grond gericht waardoor zijn ogen niet meer te zien waren. Bijna hetzelfde als daarnet, alleen trilde hij er nu ook nog bij. Even deed het haar een beetje schrikken, maar ze herstelde zichzelf alweer meteen. Hij zou haar niks doen, dat wist ze zeker. En n,u was ze rustiger, dus als hij iets zou doen, dan zou ze zich kunnen verdedigen. Het duurde eventjes, maar toch kwam er de moed om zijn hand vast te pakken. Het zou een tweede klap kunnen uitlokken, maar dat risico nam ze dan maar. Vanuit haar ooghoeken keek ze naar Tanner. Die opeens een stuk rustiger was geworden. Ze schudde haar hoofd zachtjes bij zijn woorden. ‘Waarom zouden die woorden kloppen? Trouwens, ik vind je gezelschap wel fijn nu.’ Zei ze. Een kleine glimlach sierde haar lippen. Nog steeds maakten haar vingers figuurtjes in het zand. Koko. Zonder erbij na te denken schreef ze de letters in het zand. Het was ene afkorting van Kouichi. Hij vond het maar niks, maar ergens ook weer lief. Dat had hij tegen haar gezegd. Met haar vingers veegde ze door de letters waardoor er strepen doorkwamen. ‘Ik zie mezelf liever als positief.’ Zei ze, niet opkijkend. Haar handen die nog steeds figuurtjes maakten. Even keek ze op bij zijn woorden. Met een glimlachje op haar lippen schudde ze haar hoofd. Het hoofdschudden omdat wat hij zei voor nul procent waar was. En de glimlach omdat Tanner eindelijk een glimlach liet zien. Of haar vraag wanhopig had geklonken wist ze niet, maar ze kreeg een knikje. Hij wende zijn blik weer af. Tanner zag er nu zo anders uit, kwetsbaarder, onzekerder. Wat ze hiervan moest denken wist ze niet. Hij leek echt gebroken. Zachtjes beet ze op haar lip, om het figuurtjes maken meteen te staken. Ze twijfelde, wist even niet wat ze moest zeggen. Een leugen zou alvast niet lukken, ze kon niet liegen, het zou meteen te doorzien zijn. En als je iets probeerde te verdoezelen met een leugen leek het al meteen erger. Zo erg was het niet, dat zei ze altijd tegen zichzelf, dat geloofde ze zelf ook. ‘Oh,’ zei ze luchtig, haar blik nog steeds naar beneden gericht. ‘Gewoon een ruzietje met mijn vriend.’ Zei ze, ruzietje. Het deed het al minder erg klinken, een ruzietje was een kleine ruzie, en dus niet zo erg. ‘Het is niks.’ Zei ze nog. Of de jongen het geloofwaardig vond wist ze niet. Ze was namelijk pas uitgeflipt bij de woorden over haar blauwe plek. Maar ze geloofde het zelf wel. Dat het niet veel voorstelde. Ze keek naar Tanner, een glimlach sierde haar lippen na haar woorden. Een glimlach die zei dat er niks ergs aan de hand was. ‘Gaat het wel?’ vroeg ze. Nogal bezorgd. Hij zag er namelijk zo anders uit nu, ze vond het niet leuk. Hij was van chagrijnig en stoer naar, tja ze wist het eigenlijk niet. Maar hij zag er nu zo anders uit. Geheel impulsief raakte ze zijn hand uit, om zijn aandacht een beetje te krijgen. Verder nergens voor. ‘Tanner, ik weet dat we elkaar net pas hebben leren kennen, maar als er iets is kan je dat zeggen als je wilt.’. het was misschien heel raar dat ze nu zo aan het praten waren. Ze hadden elkaar vandaag pas leren kennen, waren toen op elkaar uitgevlogen, en nu zaten ze zo te praten. Ze trok haar hand terug toen ze merkte dat ze Tanner zijn hand nog steeds aanraakte. Misschien was ze nu een enorme bemoeial, maar ze wouw etenw at er met hem aan de hand was nu. Het was gewoon raar.


:: Ik weet niet wat me bezield, maar me post is slecht, sorry. ::



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: A dance from Heaven :: Tanner ::   

Terug naar boven Go down
 

A dance from Heaven :: Tanner ::

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Mirror Lake-