Tatakai Sekai


 
IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Falling Snow

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Mayu
avatar


Ervaring : 132


BerichtOnderwerp: Falling Snow   do nov 29, 2012 9:31 pm

Leia.. Dat was haar alias. De naam die ze gebruikte op 'missie's'. Het was eerder één grote missie die ze moest voltooien en ze kon er niet omheen. Hoe graag ze er ook mee wou stoppen. Leia stond voor leugen. Gebasseerd op de japanse uitspraak van het engelse woord Lie. Het leek er erg veel op. Bovendien klopte het ook, wat ze nu deed, wat ze heel haar leven al gedaan had, misschien was het wel een leugen? Misschien wou ze wel dat het een leugen was. Leith, hij mocht geen leugen zijn. Voor de rest maakte het haar niet uit, zolang hij er maar was. Eenzijdige liefde was het waarschijnlijk, ze hield al zes jaar van hem en woonde al drie jaar met hem samen. Maar ze waren niet vaak alleen, hij had het druk en anders was er altijd wel een schoonmaakster of iemand anders die er werkte aanwezig. Het is vast moeilijk om Kage te zijn. Ze moest er zelf niet aan denken, ze zou er ook nooit een kunnen worden. Tenslotte zou ze Leith verraden, de Earth Country, de wereld. Ze had geen keus. Zelfs al was ze bang, zelfs al durfde ze niet, zelfs al wilde ze het niet, ze moest het doen. Haar broer en Leith waren de belangrijkste personen voor haar, belangrijkste? Nee, de rest was gewoon niét belangrijk.

Ze wreef haar blote handen tegen elkaar in hoop ze te verwarmen. Ze keek naar haar adem, witte wolkjes verlieten haar mond en verdwenen al snel. Het was koud en ze had niet bepaald warme kleren aan, een korte rok met kniekousen, een shirt een jas die niet zeer dik was en.. dat was het. Ze deed een tweede poging om haar handen te verwarmen en blies erin, het hielp, maar slechts voor enkele seconde. Toch stak ze haar handen niet in haar zakken, die waren ook koud en ze voelde zich alleen maar opgesloten dan. Handschoenen droeg ze ook niet, de meeste vond ze niet mooi. Of ze vond het gewoon mooier zonder. Het was niets vreemds maar ze had Leith al een tijd niet gezien, een paar dagen vond ze toch een hele tijd als ze samen woonden. Een blosje verscheen op haar wangen bij de gedachte, het maakte haar toch blij, het feit dat ze samenwoonden. Toch was er niets gebeurd en dat maakte haar toch verdrietig. Maar ze wist wel dat hij niets voor andere voelde. Nou ja, wist? Ze hoopte het en bleef maar in haar naïeve gedachte geloven. Als hij nou maar hier was.. Langzaam stapte ze verder terwijl ze diepe voetafdrukken in de sneeuw achterliet, haar neus was iets rood door de kou. Langzaam begon er sneeuw naar beneden te dwarrelen, ze vond het mooi ondanks dat het koud was. Bovendien leek ze op de sneeuw, ze wist niet waarom.. maar ze vond zich er gewoon op lijken en er bij passen. Misschien had ze gewoon thuis moeten blijven, waar het warm was. Maar ze had geen zin om alleen in dat huis te zijn, vooral omdat ze ook nooit echt alleen was. Met een verdrietig gezicht liep ze verder, onbewust, maar ze hoopte toch dat ze Leith tegen kwam. Ookal was het vrijwel onmogelijk.

|| & L e i t h


_________________




failing to find an { ANSWER }
I hold my breath again
desperate to break away
from this { INSANITY} ...

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Leith
avatar
TSUCHIKAGE

Ervaring : 195


BerichtOnderwerp: Re: Falling Snow   vr nov 30, 2012 4:44 pm

Bij elke stap liet hij een voetafdruk achter in het sneeuw. Hij herinnerde de plek als de Green Woods. Het voelde alsof hij hier jaren niet was geweest, al was het pas gister dat hij hier voor het laatst was. Misschien kwam het wel door de lange uren die hij in zijn kantoor had gezeten, of de dikke pak sneeuw die het bos er anders uit zag doen. Het voelde gewoon raar aan. Hij had het niet koud, al was hij omsingeld door de sneeuwvlokken. Hij was niet moe, hij was niet blij, hij had geen honger. Vooral het laatste was raar. Hij had vrijwel altijd honger. Nu hij er over nadacht. Hij herinnerde zich niet wat hij hiervoor deed of waarom hij naar de Green Woods toe was gekomen. Het enige wat hij wist was dat hij zich in de Green Woods bevond. Hij bleef doorlopen op het pad. Het zag er allemaal hetzelfde uit en hij zou hebben gedacht in rondjes te lopen als hij niet een ding had opgemerkt. Een ding dat anders was. Er stond een meisje midden op het pad. ''Mayu?'' hoorde hij zichzelf zeggen. Het meisje draaide zich om. Hij was niet blij bij het zien van het meisje, wat raar was. Hij hoorde blij te zijn. Hij was altijd blij als hij haar zag. De sneeuwvlokken die naar beneden vielen deden hem denken aan de laatste keer dat ze hier samen waren. Ondertussen was dat drie jaar geleden, maar nog steeds herinnerde hij elk moment van de dag. Hoe hij haar tegenkwam, hij hij haar vertelde dat hij Kage was geworden, hoe ze samen naar de stad waren gegaan en vervolgens weer naar 'hun plekje'. Misschien was dit het juiste moment om te zeggen hoe hij zich voelde. Deze plek bracht een leuke herinnering en het was niet erg om er nog een bij te krijgen. ''Mayu.. I like you..'' Het had hem lang geduurd. Doodse stilte.. Hij bleef haar aanstaren, wachtend op een antwoord, op iets. Ze wou net haar mond open doen om iets te zeggen toen de grond begon te schudde. Een luide stem was te horen in de lucht, maar hij wist niet wat het zei..

''Tsuchikage- sama..'' Hij voelde een arm op zijn schouder. Snel veegde hij het kwijl dat uit zijn mond hing weg om haar aan te kijken. Fuck. Hij was weer inslaap gevallen tijdens zijn papierwerk. Hij had een flink stuk achtergelopen op het papierwerk en had dus besloten om een nachtje door te werken, maar ook hij was maar een mens en was dus in slaap gevallen. De laatste keer dat hij op de klok had gekeken was het half vier geweest. Hij had het langer volgehouden dan normaal. ''Ik maak even een ommetje.'' Dit was niet de eerste keer dat hij deze droom had gehad. Hij was blij dat ze de droom hadden onderbroken. Meestal begon ze hem uit te lachen en begon ze hem uit te leggen waarom de twee nooit iets zouden krijgen. Hij wist dat dit zou nooit zou gebeuren. Mayu was te aardig om hem op die manier af te wijzen. Dit stelde hem niet gerust. Hij was nog steeds bang, en het deed nog steeds pijn elke keer dat ze hem begon uit te lachen. Ze maakte het er niet makkelijker op. Hij kon nooit zien of ze hem nou wel leuk vond of niet. Soms leek het alsof ze subtiele hints achterliet terwijl ze hem andere keren behandelde als een jonger broertje. Hij kon er dus voor kiezen om haar te vertellen hoe hij zich voelde om haar af te schrikken en hun 'relatie' te beëindigen of stil blijven tot hij het zeker wist. Dat werd dus de tweede. Het maakte hem niet uit, hij had genoeg geduld en was al blij dat hij haar zo vaak zag. Hij vond zichzelf op de pad naar Green Woods. Dit deed hij wel vaker nadat hij de droom had gehad. Hij liep naar de Green Woods toe om te zien of ze daar echt stond te wachten. Tot nu toe was dit niet gebeurd. Dan zat ze in hun warme huisje. Het ging weer net zoals in zijn droom ging. Er was nu wel wat anders. Hij hoorde de dieren om zich heen bewegen. Zoeken naar eten onder de dikke pak sneeuw. En er zat een spoor van voetafdrukken in het sneeuw die hij volgde voor een of andere reden. Plots stopte hij. Hij zag een meisje op het pad. ''Mayu?'' hoorde hij zichzelf zeggen. Dit keer was het anders. Hij was blij.

_________________


Akogare o ima tsukan da
Daikansei no namari ni
Kokochi yoku utaretanara
Saa tobi komou
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mayu
avatar


Ervaring : 132


BerichtOnderwerp: Re: Falling Snow   vr nov 30, 2012 9:18 pm

Het was bijna alsof hij haar gedachte kon lezen, al verwachte ze niet dat hij het kon. Anders zou hij ook weten dat zij hem leuk vond, al zou hij dat wel weten zou het waarschijnlijk betekenen dat hij niet geïnteresseerd is in haar. Langzaam draaide ze zich om, haar haren bedekte haar ogen wat maar toen ze hem zag deed ze de pluk achter haar oren en glimlachte naar hem. ,,Hey." ze sloot even haar ogen terwijl ze glimlachte, ze draaide zich om zodat ze recht tegenover hem stond. ,,Jou heb ik ook al lang niet gezien." langzaam liep ze zijn kant op. Toen er ongeveer een halve meter afstand tussen hen was stopte ze met lopen. Ze was blij, súperblij maar ze liet het niet merken. Enkel een glimlach, anders zou ze hem als een klein kind om zijn nek vliegen.. en dat zou nogal vreemd zijn. Voor een tijdje wist ze niets te zeggen en staarde hem alleen maar aan, naar zijn ogen. Het duurde zeker vijf seconden en dat kon erg lang lijken. Toen ze het door had draaide ze snel haar hoofd weg, haar wangen waren net wat roder geworden dan ze al waren door de kou. ,,Ben je al klaar met je papier werk?" het liefst wou ze zeggen dat ze iets met hem wou doen. Maar dat zou in de weg komen van zijn werk en dat kwam toch voor. Ze schuifelde wat heen en weer op de grond, ze wou hem aanraken, zijn hand vasthouden, maar het zal allemaal nogal vreemd kunnen uitlopen. Ze was nu al 20, hij was 18. Twee jaar verschil is niet heel erg veel, maar meestal is het andersom. Ze schaamt zich er echter niet voor, dat heeft ze ook nooit gedaan. Alhoewel.. Zes jaar geleden was ze nog langer dan hem en toen was het soms nogal awkward. Dus het scheelde al dat hij langer dan haar was.

Ineens voelde ze zich duizelig, ze greep naar haar hoofd en wankelde even. Toch bleef ze staan en probeerde ze het te verbergen, ondanks de kou kreeg ze het warmer en begon te zweten. Was ze te lang buiten geweest? Of had ze haar krachten te veel verbruikt? Ze wist het niet, ze kon zich ook niet goed herinneren wat ze de afgelopen dagen gedaan had.. Hopelijk was het gewoon omdat ze niest bijzonders gedaan had. Weer die duizeligheid, ze wankelde maar wist dit keer niet op haar benen te blijven staan. Ze liet zich voorover op de grond vallen en probeerde zich nog aan Leith vast te pakken, krampachtig hield ze de punt van zijn jas vast. Ademen werd zwaar en het beeld werd wazig. ,,L-leith.." zacht mompelde ze zijn naam voordat ze neerviel op de grond. Het gebeurde allemaal zo ineens en ze wist niet waarom.

|| Wist niets te posten.. dus werd ze maar ziek :'D


_________________




failing to find an { ANSWER }
I hold my breath again
desperate to break away
from this { INSANITY} ...

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Leith
avatar
TSUCHIKAGE

Ervaring : 195


BerichtOnderwerp: Re: Falling Snow   za dec 01, 2012 3:39 pm

Een glimlach verscheen op zijn gezicht. Het was een lange tijd geleden dat hij haar voor het laatst had gezien. Drie dagen? Een week. Het was moeilijk te zeggen als je de hele dag alleen aan een bureau zat wat dingen op papier moest krambellen om na een paar uur in slaap te vallen. Hij staarde haar kort aan. ''Uhu,'' beantwoorde hij haar vraag. Zou dit een goeie moment zijn, net zoals in zijn dromen? Nee. Hij moest wachten. Hij moest geduld hebben. Wat was de kans dat ze ja zou zeggen? Heel laag. Ze begon zijn richting op te lopen.. of wankelen. Voordat hij het door had was ze op de grond gevallen. Hij staarde haart kort in ongeloof aan voordat hij bedacht dat hij iets moest doen. Hij bukte en tilde haar op uit de koude sneeuw. ''Mayu sta op.. dit is niet grappig..'' Zijn stem klonk wanhopig. Wat moest hij doen? Dit was toch niet ernstig? Het kwam alleen door de kou. Toch? Hij moest haar snel terug brengen naar de stad. Daar zouden ze wel weten wat er aan de hand was met haar. Hij draaide zich om en begon te rennen met Mayu in zijn armen. Hij volgde het spoor van voetafdrukken die hij eerder in de sneeuw had opgelaten.Tot deze opeens ophield. In zijn paniek had hij niet opgemerkt dat het harder was gaan sneeuwen. Ook de wind blies hard tegen zijn gezicht aan. Een sneeuwstorm.. Hij kon nu niet helemaal naar de stad rennen. Het was te ver, ze zouden al halfdood zijn voordat ze waren aangekomen. Ze hadden een huisje nodig. Als het goed was had er ergens in de buurt een verlaten huisje gezeten, maar waar? Hij probeerde de sneeuw die tegen zijn gezicht opblies te negeren. Hij stopte met rennen toen het huisje eindelijke in beeld kwam. Een oud huisje dat iedere moment leek in te storten.

Bij elke stap hoorde je een luid piepend geluid. Het huis zat vol spinnenwebben en je zag de beestjes naar de hoekjes van de kamer kruipen. Dit was geen huis dat hij normaal vrijwillig zou betreden. Hij skimde het huisje. Een bed en een kast. Na Mayu op de bed te leggen liep hij naar de kast toe. Een korte gil verliet zijn mond toen hij een reusachtige spin in de kast zag. Snel keek hij naar Mayu. Gelukkig. Als ze die gil had gehoord zou ze het hem de rest van zijn leven helpen herinneren. Hij haatte spinnen. Hij had geen probleem met alles wat slijmerig, plakkerig, harig of vies was, maar spinnen.. Dat werden dus geen dekens voor hem. Hij deed de kastdeur dicht. Er was alleen een dunne deken op het bed. Hield dat haar wel warm genoeg? Waarom moest hij toch zon mietje zijn. Door zijn domme anst voor spinnen leed Mayu nu. Hij deed zijn dikke jas uit en gooide deze over Mayu heen. Zo bleef ze op z'n minst een beetje warm. Hij bleef haar kort aanstaren toen hij opeens iets bedacht. Dit was het perfecte moment om te gluren. Hij was een perv en hij zou dit nooit ontkennen als hem dit gevraagd werd. Hij probeerde het te verbergen. Niemand zou het leuk vinden als ze erachter kwamen dat hun Kage een perv was. Iedereen zou hem anders aan gaan kijken, maar nu was hij alleen.. Elke andere perv had de situatie omarmd en zou het hebben gedaan. Toch deed hij dit niet. Als hij het deed zou ze hem niet meer vertrouwen. Zelfs als ze er niet achter zou komen zou de schuldgevoel hem achtervolgen. Zijn Mayu was onschuldig en puur. Hij wou haar dit niet ontnemen. Zijn linkerhand wreef hij oer zijn rechterarm. Nu begon hij ook last te hebben van de kou. Onder de jas die hij zojuist had uitgedaan had alleen een dun T shirt aan. Als hij in de bed ging liggen om zichzelf warm te houden begreep ze dit toch wel.. Hij ging naast Mayu liggen en keek haar zenuwachtig aan.. Wat had hij een geluk..

- Kon niet echt iets verzinnen :l -


_________________


Akogare o ima tsukan da
Daikansei no namari ni
Kokochi yoku utaretanara
Saa tobi komou
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Mayu
avatar


Ervaring : 132


BerichtOnderwerp: Re: Falling Snow   zo dec 09, 2012 10:30 pm

Ze opende langzaam haar ogen, het was wazig en er waren slechts enkele vage vormen te zien.. het werd met de seconde duidelijker. Blauw haar, dichte ogen.. Ze was direct wakker. Ze voelde haar hart in haar keel kloppen, toch was het een fijn gevoel. Ze voelde de kleur naar haar wangen stromen en voelde zich weer wat duizelig. Bovendien was het koud. Het viel haar nu pas op dat Leith enkel een shirt aan had en ze voelde een jas op haar liggen. Ze glimlachte, hij zal het vast koud hebben. Ze wist het zeker, tenslotte had zij het al koud. Ze kroop wat naar hem toe en ging tegen hem aan liggen, hopend dat hij al sliep en het niet door had.. Maar ze wou niet dat hij bevroor, toch? Dat zou wel een mooi excuus zijn. Ze haalde haar hand onder zijn jas vandaan en haalde een plukje haar uit zijn gezicht. Onbewust bracht ze haar gezicht steeds iets dichterbij dat van hem, hij zag er schattig uit.. Schattiger dan zes jaar geleden, het was wel een andere manier van schattig zijn. Toen ze door had wat ze bijna had gedaan draaide ze zich snel om, haar gezicht was waarschijnlijk zo rood als een tomaat. Ze kroop weer wat onder zijn jas en schoof langzaam korte stukjes naar achteren tot ze met haar rug tegen zijn borst aan lag. Ze beet op haar lip, de stekende pijn schoot weer terug en ze kroop in elkaar. Haar keel brandde en ze had buikpijn, waarom moest ze nou weer ziek worden? Zag ze Leith eindelijk.. eindelijk, na al die tijd dat ze alleen was zag ze hem. Moest ze nou echt ziek worden? Tranen prikte in haar ogen en het duurde niet lang voordat de eerste langzaam naar beneden druppelde. Ze probeerde stil te zijn, zonder te snikken, zonder te snuiven, want ze wou hem niet bezorgd maken.. Zelfs al zou hij dat waarschijnlijk al zijn. Ze begon het steeds warmer te krijgen, zelfs al was het ver onder nul aan het vriezen. Ze gooide de jas van Leith weer op hem en moest een paar keer hoesten, nog steeds kreeg ze het warmer. Ze ritste haar jas open en trok die uit, het was al iets frisser, gelukkig. Ze voelde aan haar voorhoofd, warm, héél warm. Haar nek was ook warm, onbewust ontknoopte ze haar blouse. Haar BH was net zichtbaar, maar ze dacht alleen maar aan hoe ze aan die hitte kon ontsnappen. Ze kneep haar ogen dicht, de zweetdruppels stonden op haar voorhoofd, langzaam viel ze weer in een onrustige slaap.

|| HEEL ERG SORRY VOOR LAATHEID, Hopelijk kan je er wat mee <3


_________________




failing to find an { ANSWER }
I hold my breath again
desperate to break away
from this { INSANITY} ...

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Falling Snow   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Falling Snow

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tatakai Sekai :: Countries ::  :: Tranquil Woods-